चित्रपट

हे प्रकरण परवाच पाहाण्यात आलं. आमचं कुटुंब हृतिक रोशनचं प्रचंड फ्यान असल्यानं जाणं भाग होत. त्यामुळे 'आज आपल्याला हे सहन करावं लागणार आहे' या विचाराने आणि जरा धडधडत्या हृदयानेच थेटरात प्रवेश केला. बाकी ज्यांनी हा सिनेमा पाहिलेला नाहीये पण पाहाणार आहेत, त्यांनी पुढे वाचू नये कारण गोष्ट उघड होते वगैरे....

वि.सू - ही समीक्षा नाही. चित्रपटातील सौंदर्यस्थळे आणि कलाकारांचा अभिनय इ.इ. बद्दल काही विशेष समजणार नाही. आणि चित्रपट पाहिला नसेल तर वाचू नका.
पण चित्रपट बघितल्यावर माझ्या डोक्यातला चित्रपट आणि बघितलेला चित्रपट खूप वेगळा निघाला. त्याबद्दल हे उगाच.

मला काही चित्रपट बेफाम आवडतात. काही नटही खूपच आवडतात. पण हल्ली एक नवीन क्याटेगरी मला जाणवली- चित्रपटातले सर्वात भावलेले क्षण. इंग्रजीत moments म्हणू शकतो.
त्याला इथे चित्रक्षण म्हटलेलं आहे. ह्या चित्रक्षणांत काही विषेश असेल नसेलही,पण निमिषार्धात आपल्या अभिनयाने एक सुंदर भावना आपल्यापर्यंत पोचवण्याचं त्यांचं सामर्थ्य मला प्रचंड आवडतं.
आणि ह्या चित्रक्षणांमुळे माझे आवडते नट मला अजून आवडायला लागतात!
तेव्हा असे ३ चित्रक्षण-

१. गुब्बारे आणि नाना

(हा एक जुनाच लेख आहे. पण येथे या विषयावर नव्याने चर्चा सुरू झाल्याने नवीन वाचक मिळतील असे वाटल्याने टाकलाय. ज्यांनी इतरत्र आधीच वाचलाय त्यांनाही होपफुली पुन्हा वाचायला आवडेल :) ).

(ही काही समीक्षा म्हणता येणार नाही. पाहुन वाटलं ते लिहिलं.)

माणूस जन्माला येतो तेव्हा त्याचं नातं असतं फक्त स्वत:शी. मोठ होताना , स्वत:तला ’मी’ वेगवेगळ्या नात्यात विखुरला जातो. ही नाती अंतर्गोल , बहिर्गोल आरश्यांसारखी. ती आपल्याला खरा ’मी’ दाखवतंच नाहीत. यामुळे आपण कसे आहोत, काय करायला हवंय याची उत्तरं शोधणं कठीण जातं. अश्यावेळेस आपल्याला आपण शोधून देणारं नवं नातं - तात्पुरत आणि बिननावाचं का असेना - मिळालं तर? . अश्या नात्याची गोष्ट म्हणजे ’लंचबॉक्स’

आर्र... राजकुमार

पुणे-मुंबई वोल्वो प्रवासात बरेचदा हिंदी चित्रपट बघावे लागतात. तर आमचे महतभाग्य असे की, काल आम्हाला एक अद्वितीय, 'आर्..राजकुमार' नांवाचा चित्रपट बघायला मिळाला. आधी, थोडावेळ आम्ही त्याकडे बघण्याचे टाळून खिडकीबाहेर बघत होतो. पण मारधाडीचे आवाज, जबरदस्त संवाद आणि गुलजारला घरी बसायला लावतील अशा ग्रेट काव्याची गाणी कानावर आदळू लागली. त्यांत बाहेरुन ऊन यायला लागले. मग पडदा बंद करुन चित्रपट बघायचे ठरवले.

लॉस एंजेलिस च्या जवळ समुद्रात वादळ होते व टोर्नेडोज तयार होतात. पाण्यातील मासे त्याबरोबर उचलले जातात व एलए वर शार्क्सचा पाऊस पडतो. शब्दशः खुदा जब देता है स्टाईल ने छप्पर फाडके मासे पडतात. मग आपले हीरो, त्याचे जवळचे लोक व इतर मिळून ते टोर्नेडोज व मासे यांना कसे हरवतात ही स्टोरी. आता हे मासे म्युटेटेड वगैरे नाहीत. माशांसारखे मासे, फक्त वादळामुळे आकाशात उडून परत खाली पडतात. या ब्याकग्राउंड वर हा चित्रपट पाहावा. म्हणजे प्रत्येक महान स्टोरीटेलिंग मधे सामान्य लोकांची असामान्य कामे असतात तसे सामान्य माशांनी केलेल्या असामान्य गोष्टी तुम्हाला कळतील.

झटपट उत्क्रांती -

पिफमधल्या आवडलेल्या काही चित्रपटांपैकी एक ऱ्हायनो सिझन. इराणच्या कट्टर इस्लामिक राजवटीमधे एका कवीला आणि त्याच्या बायकोला ब्लास्फेमीच्या आरोपाखाली वेगवेगळ्या तुरुंगात टाकलं जातं, ३० वर्षानंतर सुटल्यावर बायकोचा शोध घेणाऱ्या कवीची हि कथा.

(ह्यात सिनेमाची गोष्ट अजिबात सांगितलेली नाही; त्यामुळे कोणताही रहस्यभेद ह्यात नाही.)