वावटळ

मला वाटले होते तू आयुष्यात वाऱ्याची मंद झुळूक होऊन येशील,
पण तू "वावटळ" बनून आलीस.............!!!!!!!!!!!
...........निदान वादळासारखी तरी यायचे, म्हणजे एक क्षणात उध्वस्त झालो असतो,
दूर फेकलो गेलो असतो, वेगळ्याच प्रहावात वाहून गेलो असतो , पुढे जाऊन सावरलो असतो
जगलो असतो...ह्या धक्क्यातून, वादळातून, आणि तू न मिळालेल्या विवंचनेतून.
........भूतकाळातले मनाने वर्तमान स्वीकारले असते तुझ्या विवंचनेचे , दूर लोटण्याचे दुख
अनुभवले असते..
..............पण तू मात्र तुझ्या वावटळीत मलाचा गुरफटायला लावलं, ना दूर फेकला जात आहे ना,
ना उध्वस्त होत आहे नुसताच गोल फिरतोय तुझ्याभोवती, तुझ्याच विचारात,तुझ्या असण्यात,
तुझ्या नसण्यात .....................!!!!!!!!!!!!!!!!!!