पोळपाटाचे एर्गोनॉमिक्स आणि इतर "पकाऊ गोष्टी"

पहिल्या वर्षी कवानच्या पोळ्या खूप खाल्ल्या, आता त्यांच्या वासाने पण मळमळ होते .
पोळ्यांपेक्षा फुलके सोप्पे असतात करायला . कणिक मळणे अन पोळ्या लाटणे हे नवऱ्याच डिपार्ट्मेण्ट . पण तरीही कणिक मळताना १ कपाला ४ चमचे जवसाचं पीठ (flaxseed meal ) घातलं की फुलके मऊ राहतात (जवस तब्येतीला चांगलं हा फायदा वेगळाच).

हल्लीच एकांच्या घरी फुलका फ्रेश हा प्रकार खाण्यात आला . बऱ्यापैकी चांगला वाटला , खरोखरीच फ्रेश चव ; फ्रोझन वास अजिबात नवता ; अडी-अडचणीला आणायला हरकत नाही .

पोळ्यापुराण आवडलं.

स्वयंपाक हा माझा मोठा शत्रू आहे असं मी एकटी राहत होते तोवर मानत आले होते. बरा अर्धा घरी राहायला आल्यावर मतपरिवर्तन व्हायला सुरुवात झाली, कारण कामांची विभागणी. सगळ्यांनाच सगळी कामं येतात म्हटल्यावर आपला तोरा मिरवायला काहीतरी असलं पाहिजे ना! मला पोळ्या करता येतात, त्याला झेपत नाहीत. स्पेशल स्किलच्या जोरावर त्याला घरातली इतर बरीच कामं करायला भाग पाडत असे.

मग अमेरिकेत आल्यावर काही काळातच रुचीने गव्हाच्या पावाची पाककृती दिली. मलाही पोळ्या लाटायचा कंटाळा आला होता; बरा अर्धाही म्हणे, "कुठे रोज त्यात वेळ घालवायचा!" त्यामागचं राजकारण आता समजतंय. माझा माज कमी करण्याचा हा प्रयत्न होता. पण पावाची कणीकही मळायला लागते म्हटल्यावर त्याचा प्रयत्न साफ फसला. कारण अमेरिकेत आल्यावर, आजूबाजूच्या जनतेचा जरा जास्तच परिणाम होऊन बऱ्या अर्ध्याला, हात खराब न करण्याची ओसीडी जडली आहे. जो जेवताना पावाला हात लावत नाही, (ह्याच कारणामुळे संत्री सोलायचं काम माझ्या गळ्यात येतं) तो पावाची कणीक काय मळणार!

थोडक्यात अदिती १, बरा अर्धा ०.

लेख आवडला.

तुम्ही म्हणताय तसा डिट्टो प्लास्टिक पोळपाट वापरूनही मी कधी पोळ्या लाटल्या तर हमखास चिकटतात. त्यातून एकदा माझा ढाई किलो का हात जास्त जोरात पडून बिचारा एका पायाने अधू झाला आहे.

-----
एका उपकरणात दुसरी कॉम्पलिमेंटरी सोय असणं हेही एर्गोनॉमिकसमध्ये येतं का? उदा. लिंबू पिळण्याच्या यंत्राच्या टोकाशी बॉटल ओपनर असणे.

लेख आवडला.
अमेरिकेत आल्यावर सुरुवातीचे काही आठवडे अगदी हौसेने पोळ्या करायचो. आपण स्वतः केलेल्या पोळ्या खाण्यायोग्य होतात, कधीकधी चक्क फुगतातही ह्याचे भलतेच अप्रूप होते. पण ते माझ्या कूर्मगतीने व्हायला फार वेळ लागायला लागला आणि पिठाची सांडलवंड आवरण्यात आणखीनच वेळ जाऊ लागला. आता फ्रोजन पोळ्या आणून तव्यावर गरम करून खाणे ह्यातच समाधान मानतो हल्ली.

लेख आवडला.

अवांतर: एक जोक आठवला, पोळ्या लाटताना काम शून्य होते, कारण displacement is perpendicular to the direction of force.

माझ्या स्वयंपाकीय कारकिर्दीत पोळ्या काय त्या ठसठसणारं गळू आहेत.. काहीही करा नीट जमतच नाहीत :(

तरी माझ्या बर्‍या अर्धीच्या मदतीने साध्या पोळ्या - गोल नाही तरी - खाणेबल होऊ लागल्यात. घडीच्या वगैरे पोळ्यांची स्वप्ने बघितली तर त्याला वेट ड्रिम्स म्हणावे लागेल :प

पोळीचा आणि माझं छत्तीसचा आकडा नसला तरी आळस माझा मित्र असल्याने मी फुलकेच करते .ते सोपे पडतात करायला . पण टम्म फुगलेल्या घडीच्या पोळीची सर कशालाच नाही.

लेख भारी आहेच. पण पोळ्या... त्याबद्दल कितीही बोललं तरी कमीच. त्याकरता सुगरणीला बोलवावं लागेल. :(

आम्हा कोंकण्यांचं एक बरं आहे, महिनो न महिने पोळी खायला मिळाली नाही तरी अडत नाही.
निदान माझे तरी.
तरी मला छान नाजूक पोळ्या/पुर्‍या/पराठे इत्यादी सगळे करता येते (हल्ली).
पण सध्या करायची वेळ सहसा येत नाही.

एखाद दिवस नवर्‍याच्या आवडीची भाजी असेल तर मी थोडी तिंबलेली कणिक कामवाल्या बाईंना तशीच ठेवायला सांगते आणि मध्यरात्री नवरा येतो तेव्हा गरमागरम पोळ्या करून वाढते.पण फारच क्वचित.
तसेही दररोज सकाळी त्याला तव्यावरून ताटात पोळी मिळतेच.

मला मात्र पोळ्या खाण्याचा फार वैताग असल्याने आठवडेच्या आठवडे पोळ्या खात नाही.

भात कसा जगात कुठेही शिजवू शकतो. सुट्टा झाला तर फळफळीत म्हणून, मऊ झाला तर मऊभात म्हणून, कधी पेज म्हणून, कधी खिमट म्हणून खाऊ शकतो.
;)
मी नुसता तिखट मीठ भात खाऊनही तीन चार दिवस सलग आरामात काढते.

छान.आवडलं.

लेख आवडला पण त्यामुळे जुन्या जखमा जाग्या झाल्या. आमचं दुखणं सातीच्या नेमकं उलटं आहे, नवरा महिनोन् महिने आनंदाने भातावर जगू शकतो आणि त्याला स्वयंपाक कर म्हटलं की भात लावून मोकळा होतो. पोळी (एकूणच ब्रेडप्रकार) वाचून अडतं ते आमचंच त्यामुळे ते काम आमच्याच गळ्यात! बरं जेवढ्या पोळ्या खायला आवडतात तेवढाच मला त्या करायचा कंटाळा आहे, म्हणजे एकदा करायला घेतल्या की काम पटकन होतं आणि चांगलं जमतंही पण त्या एवढ्या पोळ्या लाटायच्या कल्पनेनेच कंटाळा येतो. बरं आमचं नाक कायम वर; त्यामुळे पोळ्या अशाच पाहिजेत, तशाच पाहिजेत, घरी दळलेल्या पिठाच्या पाहिजेत, ताज्याच पाहिजेत, फुगल्याच पाहिजेत, पातळच पाहिजेत वगैरे. सासूबाई घरी येतात तेंव्हा त्या पोळ्या करायचं काम आवडीने अंगावर घेतात पण तरी आमचं तोंड वाकडंच कारण त्यांच्या हातच्या पोळ्या आवडत नाहीत. एकूण काय तर चोचले पाहिजेत तर त्यासाठी कष्ट घ्यायची तयारी पाहिजे! बरं मूर्खपणाने पोरटीलापण असले चोचले शिकवलेत त्यामुळे ती गूळ लावत "तूच जगातली सर्वोत्तम स्वयंपाकी आहेस" वगैरे मखलाशी करते आणि मग मी बसते पोळ्या लाटत!

पण पोळ्या लाटायला पोळपाटच लागत नाही मला, एक चांगला भरभक्कम मोठा लाकडी चॉपिंग बोर्ड आहे माझ्याकडे त्याच्यावरच करते. जुन्या पोळपाटाच्या तीन पायांपैकी एक तुटला तेंव्हापासून चॉपिंग बोर्डवरच लाटत आलेय, लाटणं मात्र मला हल़कं आणि पातळ आवडतं. एकदा सुट्टीवर असताना मला पोळ्या खायची लहर आली, तेंव्हा पोळ्या (स्पेल्ट्च्या पीठाच्या) किचन काउंटरवर वाईनच्या बाटलीने लाटल्या होत्या, चांगल्या झाल्या, इच्छा तिथे मार्ग!

अगदी मनोगतावर शोभेल असा खरपूस विनोदी लेख. बाकी अर्गोनॅामिक्स ( हातवळणी ) गंडल्याकडे दुर्लक्ष कारण लेख शास्त्रीय गोलाईने जाणारा नाहीये.प्रतिसादही आवडले.

'जिव्हा'ळ्याचा विषय!

लेख रोचक आहे.

मी पहिल्यांदा अमेरिकेत गेलो तेव्हा कवान/रोटीलॅन्ड वैग्रे काही मिळत नव्ह्ते. घरी पोळ्या करण्याची हिंमत तर नव्हतीच!

माझ्या धमन्यांतूनही कोकणी रक्तच वाहत असल्यामुळे, वर सातींनी म्हटल्याप्रमाणे, नुसत्या भातावर राहणे मला शक्य होते. पण रूममेटना नव्हते.

तेव्हा एकच पर्याय होता तो म्हणजे मकई दी रोटी अर्थात टोर्टिया!!! पण हा फक्त आणि फक्त गरमच बरा लागत असल्याने केवळ रात्रीच शेकला जाई.

त्यानंतर बरेच पदार्थ करायला शिकलो परंतु पोळी काही कधीच जमली नाही. आजही घरी जेवणात इतर सर्व पदार्थ मी बनवले तरी गरमा-गरम पोळी मात्र इतरांकडूनच येते!!

मध्यभागी फुगीर असलेला पोळपाट चांगला, हा विचार फार पूर्वीच माझ्याही मनात आला होता.

अस्फेरिक कर्व्हेचर ज्याला म्हणतात, (साधारणतः छत्रीचे असते तसे कर्व्हेचर.) त्या प्रकारचा पोळपाट सुंदर पोळी लाटायला मदत करतो, असे माझे निरिक्षण आहे. याचे दुसरे कारण, म्हणजे लाटणेही अस्फेरिक असते, हे असावे, असे वाटते. लाटणे फक्त सिलिंड्रिकल अर्थात वृत्तचिती आकाराचे असेल, तर पोळपाट म्हणून चॉपिंग बोर्ड चालूनही जाईल, पण मग ती पोळी वेगाने होत नाही, असे माझे मत.

विंजिनेर व पोळीपारंगत लोकांनी अधिक प्रकाश टाकला तर बरे.

माणूस हत्यारे (पक्षी टूल्स) वापरणारा प्राणी आहे. अनेकानेक वर्षांपासून विकसित झालेल्या अनुभवसिद्ध टूल्सबद्दल आपण जास्त विचार न करता ती वापरत राहतो, असे वाटते. या लेखानिमित्ताने हा विचार सुरू झाला तरी छानच होईल. काहीच नाही, तर करमणूक तरी नक्कीच होईल.

"शक्य आहे पण मला वाटते की प्रत्येकाची पोळी लाटायची शैली थोडी वेगळी असते किंवा प्रत्येकजण आपल्याला उपलब्ध असलेल्या साधनांप्रमाणे (आणि मुख्यतः तंत्र शिकताना उपलब्ध साधनांप्रमाणे) ही शैली आत्मसात करत असतो." सवय कशाचीही होते, हे खरं असलं, तरी कुठल्याही साधनाच्या कार्यक्षमतेचा अभ्यास करायला हवाच की. म्हणजे, साधारण कमी धारेच्या सुरीनेही बर्‍यापैकी तुकडे होतात, पण चांगली सुरी मिळाली तर कापाकापी करायला काय मज्जा येते! :)

खरं सांगायचं झालं पोळपाट हा चुकीचा शोध आहे.लाटणं बहुउपयोगी आहे.

पोळ्या करायला आवडतात. याचा अर्थ त्या इतरांना खायला आवडतातच असे नाही ;)
पण सर्वात अधिक काही आवडत असेल तर पोळी बटर लावून चहाबरोबर हादडणे :D
___
बाय द वे पोळीला चपाती कोण कोण म्हणतं? आमच्याकडे (माझ्या माहेरी. होय इतक्या वर्षांनंतरही माहेर = आमचं , सासर=त्यांचं हाच शब्दप्रयोग ;)) आम्ही चपातीच म्हणत असू.