तुम्हाला कसलीकसली भीती वाटते?

खरडफळ्यावर सध्या गप्पा सुरू आहेत; तुम्ही कोणत्याशा गर्दीच्या ठिकाणी असताना तिथे कोण्या माथेफिरूने अचानक गोळीबार सुरू केला तर. ह्या चर्चेमुळे मला कसली भीती वाटते ते मला स्पष्टच लक्षात आलं.

१. माझ्याकडे बंदूक असणं अशक्य कोटीतली गोष्ट आहे. त्यामुळे माथेफिरूशी माथेफिरूपणा करणं मला शक्य नाही. (ट्रोलांशी ट्रोलिंग करणं तसं सोपं; त्यासाठी सरकारी परवाना वगैरे भानगडी कराव्या लागत नाहीत.) - ही भीती नाही.

२. "पळून जाणे हा बेस्ट उपाय." असं एक मत आलं. मी नियमितपणे थोडी पळते हे खरं आहे. पण आता काय मी लहान मुलगी राहिलेली नाही; गेल्याच महिन्यात सोळावं वरीस लागलंच. त्यामुळे आता स्वयंचलित बंदुका किंवा छोट्या पिस्तुलींच्या गोळ्यांपेक्षा जोरात धावून, त्या चुकवणं मला शक्य नाही. गजगामिनी हे सौंदर्याचं लक्षण नाही का? (अर्थात आम्ही सिंहकटी नसून गजकटी आहोत, पण ते इथे अवांतर आहे.) - ही पण भीती नाही; हा आत्मचरित्राचा एक तुकडा आहे.

३. मग एकच पर्याय उरतो. मेल्यासारखं पडायचं. तसंही 'आडवी झाल्यावर मेल्यासारखी झोपते' (ह्यातला मेल्यासारखी हा शब्द महत्त्वाचा) अशी असूयायुक्त वर्णनं आईकडून लहानपणापासूनच ऐकत आले आहे. त्यामुळे मेल्यासारखं पडणं मला जमण्यासारखं आहे. ह्यात वेगवेगळ्या शक्यता येतात :

अ. मला भीती वाटते की मेल्याचं नाटक करताना मी झोपले आणि स्वप्न पडून बडबडले तर बिंग फुटेल.
आ. समजा माझं मरण्याचं नाटक आहे का मी खरंच मेल्ये हे बघायचं म्हणून त्याने मला लाथ मारली; आणि माझ्या शरीरातून रक्तच बाहेर येत नाही हे दिसलं तर माझं नाटक साफच फसेल. पण बहुदा शूटर लोकांना ह्यापेक्षा बरी कामं असतील. आपण प्रयत्न करून बघायचा. समजा प्रयत्न फसलाच तर पुढची बहुदा वेळ येणार नाही. त्यामुळे आपला कितीही मोठा पोपट झाला तरी 'आता लोकांना तोंड कसं द्यायचं' अशा विचाराने जी खिन्नता (डिप्रेशन) येईल त्यापासून तरी सुटका होईल.

तर मला मेल्याचं नाटक करताना झोप लागून, स्वप्नात बडबड करून बिंग फुटण्याची भीती वाटते. तुम्हाला कसली भीती वाटते?