फॉर्म आणि क्लास
'फॉर्म इज टेम्पररी, बट क्लास इज पर्मनन्ट' असे बहुतेक वेळा क्रिकेटच्या संदर्भात म्हटले जाते. 'आता आपण निवृत्त झालेले बरे, आपला गावस्कर होऊ देऊ नका....' असे सल्ले मिळालेला आणि मुष्किलीने संघात पुन्हा जागा मिळालेला एखादा डावखुरा फलंदाज खेळायला येतो, त्याला ऑफ स्टंपच्या बाहेर चेंडू टाकण्याची चूक गोलंदाज करतो आणि ऑफ साईडच्या सहा क्षेत्ररक्षकांना जागेवरुन हलण्याचीही उसंत मिळत नाही. एखाद्या बाणासारखा चेंडू सीमारेषेबाहेर जातो. "ऑन दी ऑफ साईड, फर्स्ट देअर इज गॉड, अॅन्ड देन देअर इज ही' हे त्याच्याच तोलामोलाच्या भिंतीसारख्या मजबूत खेळाडूने त्याच्याविषयी म्हटलेले वाक्य आठवते. 'फॉर्म इज टेम्पररी, बट क्लास इज पर्मनन्ट...'
'यांच्या कथा म्हणजे मराठी साहित्यातला एक मानदंड आहे, पण आता असल्या दृष्टांत कथा वगैरे लिहिण्यापेक्षा त्यांनी लिहिणे थांबवावे..' असा अनाहूत सल्ला कुणी समीक्षक देतो. त्या लेखकाने नाहीतरी लेखन थांबवलेलेच असते. 'हे कोण बोलले बोला..' हे ऐकायलाही तो लेखक थांबत नाही. 'तुम्हाला काय म्हणायचे ते म्हणा, मी तर चाललो' असे म्हणून तो मावळतीच्या दिशेने निघून जातो. आणि मग त्याची पत्रे, त्याचे एखादे अरभाट पुस्तक प्रसिद्ध होते आणि वाचक अवाक होऊन बघत राहतात. 'फॉर्म इज टेम्पररी, बट क्लास इज पर्मनन्ट....'
जाडजूड मद्राशी बांधा, सदोष हिंदी उच्चार, कामाची आणि सहकलाकारांची सरधोपट निवड या सगळ्यासह ती लोकप्रियता मिळवते. काही ठिकाणी रसिकांची वाहवाही मिळवते. वयानुसार आणि शिरस्त्याप्रमाणे वादग्रस्त लग्न करुन पडद्याआड निघून जाते. 'या वयातही तिने स्वतःला कसे 'मेन्टेन' केले आहे' यासारख्या देवानंदी पेज थ्री बातम्यांव्यतिरिक्त तिची काही आठवण शिल्लक राहात नाही. पंधरा वर्षे उलटतात. अनपेक्षित रीत्या पडदा किलकिला करुन ती बाहेर डोकावते आणि तिच्या तेजाने आसमान उजळून निघते. तिच्या देहबोलीने काळ थबकल्यासारखा होतो. तिच्या अस्तित्वातली 'ग्रेस' पडदा भरुन उरते. निर्बुद्ध हाणामारी आणि उथळ करमणूक हेच आता आपल्याला बघत राहावे लागणार असे वाटत असतानाच एक वसूल परफॉर्मन्स बघायला मिळतो. मन तृप्तीने भरुन जाते. 'फॉर्म इज टेम्पररी, बट क्लास इज पर्मनन्ट...'
चुकवू नका, रसिकहो, चुकवू नका. 'फॉर्म इज टेम्पररी, बट क्लास इज पर्मनन्ट......'
आश्चर्य वाटले
रावांबद्दल आदर बाळगूनही हे लिहिण्याचे धाडस करतोय.
'इंग्लिश विंग्लिश' ह्या चित्रपटाबद्दल आणि त्यातल्या श्रीदेवीच्या अभिनयाबद्दल बर्याच जणांची वाहवा ऐकली आणि उत्सुकतेने बघितलाही चित्रपट.
एवढे वाहवा करावे असे मला तरी काही सापडले नाही. सर्व साधारण विषय, नीटनेटकी (पण सरधोपट) हाताळणी, बरा (थोडा नाटकीच) अभिनय - बाकी काहीच विशेष वाटले नाही.
आणि रावांसारख्या चोखंदळ रसिकाने ह्या चित्रपटाला 'दादा, जी. ए.' ह्यांच्या रांगेत बसवावे ह्याचे मात्र आश्चर्य वाटून गेले - पण मग तेच वाक्य स्व्तःला समजावले ''फॉर्म इज टेम्पररी, बट क्लास इज पर्मनन्ट...'' :)
"Feel good"
वरील लिखाण वाचून आत्ताच 'इंग्लिश विंग्लिश' जालावर सापडला आणि पाहिला.
सिनेमा चांगला आहे पण इतकेच असे वाटले. superlatives ची आवश्यकता नाही असे वाटले. अशा प्रकारच्या feel good चित्रपटांमध्ये - उदा. लगान - गोष्ट काय वळणे घेत जाणारा आणि कोठे संपणार हे चाणाक्ष प्रेक्षकांना आधीच कळते. येथेहि तेच झाले.
विकांताला पाहिला. चांगल जमून
विकांताला पाहिला.
चांगल जमून आलाय. क्रिस्प मांडणी हे या चित्रपटाचं वैशिष्ट्य ठरावं.. श्रीदेवी ला कमबॅकसाठी याहून चांगला चित्रपट मिळणे कठिण होते. चित्रपट पूर्ण तिच्याभोवती फिरतो
(तुलना जरा जास्तच मोठ्या लोकांशी केलीये, पण आपले म्हणणे मांडायला-पोचवायला समर्पक!)
सहमत, अजिबात चुकवू नका. कापरा
सहमत, अजिबात चुकवू नका. कापरा आवाज, पन्नाशीतला बांधा आणि बोलके डोळे.... सगळे सगळे कसे चोख वापरून घेतले आहे. तृप्त व्हायला होते, हेच खरे.