.
.
वाचेन वाचेन म्हणून बाजूला
वाचेन वाचेन म्हणून बाजूला ठेवलेल्या या निःशब्दकथा आज वाचल्या. आवडल्या. आधुनिक जगातल्या अपकमिंग मध्यमवर्गीयांच्या बदलत्या संवेदनांविषयीचं हे लेखन. काहीसं शाम मनोहरी अंगाचं वाटलं. बंडोपंत, समीर या जनरेशन गॅपचं चित्रण करणारं. कीपिंग अप विथ जोन्सेस चा चंगळवादी भांडवलवादी कॉंपिटिशनल दृष्टिकोन घराघरात पसरलाय सांगणारं. सगळ्याचं किंचित सुलभीकरण करणारं तरीही चित्रिकरणाच्या विषयापायी त्या सुलभीकरणाला क्षम्य ठरवणारं.
माझ्या मते ही कथा विस्तार करण्याजोगी आहे. कथा काहीशी संकल्पनांभोवती घोळते. पात्रं, त्यांच्यात घडणाऱ्या घटना या त्या संकल्पना सांगण्यापुरत्या आणि तेवढ्याच पुरत्या येतात. त्याऐवजी या जीवनपद्धतीचे इतर पोतही सादर करता आले तर अधिक परिणामकारक होतील. उदाहरणार्थ, कथेमध्ये एकही रंग, वास नाही. किंवा या कथेच्या गाभ्याशी संबंधित असलेल्या नात्यांशिवाय एकही नात्याचा उल्लेख नाही. ही कमतरता म्हणून सांगत नाही, तर कथा समृद्ध कशी करता येईल यासाठी सूचना आहेत. काही चित्रपट मुद्दाम ब्लॅक अॅंड व्हाइट असतात. रंग वापरता येत नाहीत म्हणून नव्हे, तर दिग्दर्शकाला त्या मर्यादा पाळण्यातून संदेश द्यायचा असतो. या कथेत तशी खात्री पटली नाही. संकल्पनाधिष्ठित कथा, आणि त्या संकल्पनांशिवाय काहीच न सांगणाऱ्या कथा पुरेशा परिणामकारक ठरत नाहीत.
मस्तच!
अपना अपना बबल-अपने अपने उसुल!!
आवडले.