उत्सव

"एक नम्र सूचना ..." हा भाग टिप्पणीच असावा. कवितेचे शेवटचे कडवे नसावे. पण खात्री करून घेत आहे.
"गे पोएट्री" मध्ये "गे" शब्दाचा अर्थ "समलिंगी आकर्षण" असा आहे का? मला पहिल्या दोन वाचनांत तसा संदर्भ लागला नाही. (की "गाण्यास योग्य"="गेय" असे म्हणायचे आहे?)

प्रेमकविता म्हणून आवडली. (वेगळा विभाग वगैरे संदर्भ समजलेला नाही.)

प्रकाटाआ.

स्वतःची कविता चिरफाड करायला लोकांसमोर ठेवायची याला प्रचंड धैर्य लागतं. बांधून झाल्यावर फारतर बाहेरून ही इमारत बघायला मिळते. त्यातही लोकांनी नाकं मुरडली, इथे रंग बरोबर नाही, ही बाल्कनी चुकीच्या ठिकाणी आहे म्हटलं तरी दुखावलं जाण्याची शक्यता असते. इथे तुम्ही अर्धीकच्ची बांधलेली इमारत लोकांना आतमधून दाखवत आहात, आणि दुरुस्ती सुचवा वगैरे म्हणत आहात. त्याबद्दल प्रथम दाद स्वीकारा.

जमेल तसा कवितेविषयी प्रतिसाद देईनच.

माफ करा , पण मला कवितेच्या शेवटी आलेला उपोद्घात हा कवितेचाच ( एक अत्यंत रंजक , आकर्षक) भाग वाटला होता !
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
एक नम्र सूचना: तुझ्या मरणाचाही उत्सव
म्हणजे ऑपरेशन- चिरफाड करायला दिलेली जणू एक कविताच आहे
(झाली नसेल तर होईल..)

तुझ्याकडे बघतांना
या कवितेत सकारात्मक बदल काय करता येतील असे प्रतिसाद हवे आहेत:)
मी ’राखेच्या नंतर काय”
हा विचार करणार..
भाषा, शब्दांची निवड,
वेगळं काही नाही ..
तेच माझं नेहमीसारखं ..
नैराश्याचं
भयाण काळकुट्ट चित्र वगैरे...
नसल्यास गद्यच आहे का
लय आहे का असल्यास कुठे गेली ?

सिगरेट, लायटर ..
आणि तेवणारा
लावलेला दिवाही बघेन
(याला कविता म्हणाल का
तुझा विश्वास नाही यावर
माहिती आहे मला)
भिती? हो, भिती वाटतेच की..
पण आशाही आहेच
च्यायला...
मॆडम ,तुमची ..तुझी.. माझी..
आयुष्यभर कोणतीही वाट घेतली
एक शंका ही
तरी शेवट तोच?
अशा सदरात बसणारी कविता वाटते का?

आत्मा अमर असतो
ही पळवाट आहे की टिपिकल 'गे पोएट्री' ?
भितीपोटी, जगण्याच्या इच्छेपायी
काढलेली स्वत:ची समजूत...
(या कवितेइतकीच तकलादू
आणि आपल्यासारखी संपणारी..)
तरी
आयुष्याच्या रंगमंचावर
प्रेमकाव्याचा एक हा विशिष्ट
एक नवा रोल मिळेल
असा विभाग इथे सुरु करावा
यावर विश्वास बसतो ना मॆडम?
या, चहाचा कप तसाच आहे.
(माझा अर्धा संपला सुद्धा )
धन्यवाद
वाफांचा एक सुखद स्पर्श

ही जिवंत असल्याची जाणीव..
ही गोष्ट तुझ्यामाझ्यातच की
खरच इथे असतीस
तर एव्हाना
ओरडली असतीस,
" साय आवडत नाही म्हणून.."
कपही फेकून दिला असतास..
शांतपणे मग आपण बाहेर पडलो असतो
फिरायला..

मॆडम म्हणजे काय?
मॅडम? मैडम? मेडम?? की अजून काही? हे नक्की कसं लिहिलं आहे, अन उच्चार काय?

बदल वगैरे कृत्रिम गोष्टींनी ह्या स्फुरलेल्या काव्याला ठिगळ मारु नका...जे तुम्हाला पटले ते तुम्ही लिहिले आहे असे गृहित धरतो, मेघना पेठे कविता लिहायला लागल्या तर अशाच लिहितील असे वाटते.

मला ही कविता वाचताना दिवंगत प्रेयसीच्या फोटोकडे पहाणारा, व तिच्याशी बोलणारा कवी डोळ्यासमोर उभा राहिला. कदाचित चहा पिताना तिच्या चहा पितानाच्या फोटोकडे बघताना सुचलेला संवाद असावा. ती गेली तसा फोटो जळल्यावर त्याच्या जळण्याचा कसला उत्सव होईल? नातं संपलं की त्यांच्या आठवणींचं काय करायचं?

मात्र या कवितेत, खुद्द कवितेचा उपमा म्हणून वापर तितका परिणामकारक वाटला नाही. तो आवश्यक आहेच का?