एका बुजगावण्याची गोष्ट !
शेतावर उभं एक बुजगावणं!! पाखरांना माणसाचा भास निर्माण व्हावा म्हणून त्याचा जन्म!! बुजगावणं त्याचं काम चोख बजावत होतं. पण आपलं अस्तित्व हा एक आभास आहे ह्याची जाणीव नव्हती बिचाऱ्याला!! वाऱ्यावर डोलता डोलता त्याचे हात हलत असत , त्याचं डोकं १८० अन्शातुनही फिरून येत असे ह्यातच ते खुश होतं. आपल्याच विश्वात मग्न असणाऱ्या त्याला त्याच्यात आणि माणसांत असलेल्या फरकाबद्दल असलेली पूर्ण अनभिज्ञता हीच त्याच्या मुक्त मनाची ताकद होती…
अचानक असं काहीतरी झालं कि बुजगावणं शहाणं झालं ! आपण माणसाप्रमाणे नाही आणि कधीच होवू शकणार नाही हे समजलं त्याला! जशी स्वत:च्या निर्जीवपणाची जाणीव झाली तसं ते बुजु लागलं, त्याने आपले कान बंद केले, डोळेसुद्धा मिटून घेतले…
आजही बुजगावणं आहे, त्याच शेतात, वाऱ्यावर अजूनही ते हलतं पण नाईलाजाने. बाह्यत: त्याचा उपयोग अजूनही होतो पण त्याचं असणं आणि नसणं हे त्याच्यादृष्टीने तरी सारखंच आहे!!
मनोबा, ऋषिकेश आणि अस्मि ह्यांच्याशी सहमत !!
मला पण नंतर वाचताना असच वाटलं !! पण कसं होतं ना … अकस्मात अवेळी काहीतरी सुचतं आणि फारसा विचार न करता आपण लिहून मोकळे होतो … तसं झालं !!
आणि अगदी प्रांजळपणे कबूल करते कि कल्पना रंजन करण्याची प्रतिभा नाही हो माझ्याकडे !! :)
प्रोत्साहनाबद्दल धन्यवाद !! :)
अवांतर
खलिल जिब्रानची "बुजगावणं" कथा माझी खूप आवडती आहे. -
Once I said to a scarecrow, "You must be tired of standing in this lonely field."
And he said, "The joy of scaring is a deep and lasting one, and I never tire of it."
Said I, after a minute of thought, "It is true; for I too have known that joy."
Said he, "Only those who are stuffed with straw can know it."
Then I left him, not knowing whether he had complimented or belittled me.
A year passed, during which the scarecrow turned philosopher. And when I passed by him again I saw two crows building a nest under his hat.
चपखल
हे मी असे वाचले.
कंपनीत काम करतय एक बुजगावणं!! क्लायंटला कामाचा भास निर्माण व्हावा म्हणून त्याचा जन्म!! बुजगावणं त्याचं काम चोख बजावत होतं. पण आपलं अस्तित्व हा एक आभास आहे ह्याची जाणीव नव्हती बिचाऱ्याला!! काम करता करता त्याचे हात हलत असत , त्याचं डोकं १८० अन्शातुनही फिरून येत असे ह्यातच ते खुश होतं. आपल्याच विश्वात मग्न असणाऱ्या त्याला त्याच्यात आणि मॅनेजर या प्राण्यात असलेल्या फरकाबद्दल असलेली पूर्ण अनभिज्ञता हीच त्याच्या मुक्त मनाची ताकद होती…
अचानक असं काहीतरी झालं कि बुजगावणं शहाणं झालं ! आपण मॅनेजरप्रमाणे नाही आणि कधीच होवू शकणार नाही हे समजलं त्याला! जशी स्वत:च्या निर्जीवपणाची जाणीव झाली तसं ते बुजु लागलं, त्याने आपले कान बंद केले, डोळेसुद्धा मिटून घेतले…
आजही बुजगावणं आहे, त्याच कंपनीत, वाऱ्यावर अजूनही ते हलतं पण नाईलाजाने. बाह्यत: त्याचा उपयोग अजूनही होतो पण त्याचं असणं आणि नसणं हे त्याच्यादृष्टीने तरी सारखंच आहे!!
मी स्वतःला बुजगावण्याच्या जागी बघितले आणि सगळे तंतोतंत पटले.
छान
पण अजून थोडं लिहिता आलं असतं तर बरं झालं असतं