चल पुन्हा तळ्याच्या काठी

हि कविता पहाटेच्या वेळेपेक्षा सायंकाळ बोलेतो कातरवेळी चांगली खुलली असती, सक्काळ सक्काळ कदरुन जाण्याएवढा कोलाहल नसतो म्हणून वाटलं.

चल पुन्हा तळ्याच्या काठी
चल पुन्हा, पुन्हा चल जाऊ
अस्वस्थ जगाचे मागे
कोलाहल सोडुनी सगळे

अशा एखाद्या तळ्याच्या काठी
बसून राहावे मला वाटते
जिथे शांतता स्वत:च निवारा
शोधीत थकून आली असते

या अनिलांच्या कवितेची आठवण झाली.
कविता आवडलीच.

नाजुक चित्रदर्शी कविता. पण अगेन, अनुभवाला जास्त अर्थ असतो.

तुमच्या कवितेतल्या वातावरणाशी साधर्म्य असलेली 'इथे' नामक शांता शेळकेंची कविता आम्हांला चवथीला पाठ्यपुस्तकात होती, तिची आठवण झाली. आभार ! ती कविता मला फार आवडे; विशेषत: शेवटची काही कडवी. आठवणीतूनच इथे देत आहे.

आम्रतरू हा धरी शिरावर प्रेमळ निजसाउली
मृदुल कोवळी श्यामल हिरवळ पसरे पायांतळी

आणिक पुढती झरा खळाळत खडकांतुन चालला
साध्या भोळ्या गीतामध्ये अपुल्या नित रंगला

काठीं त्याच्या निळी लव्हाळी डुलती त्यांचे तुरे
तृणांकुरांवर इवलाली ही उडती फुलपाखरे

खडा पहारा करिती भवती निळेभुरे डोंगर
अगाध सुंदर भव्य शोभते माथ्यावर अंबर

दुर्मिळ ऐशी देई शांतता सदा मला हे स्थल
ऐकु न येई इथे जगाचा कर्कश कोलाहल

व्याप जगाचा विसराया मी येई इथे सत्वर
अर्ध्या मिटल्या नयनी बघते स्वप्ने अतिसुंदर

शांतविले मी तप्त जिवाला इथे कितीदा तरी
कितीदा यावे तरी येथली अवीट ही माधुरी !

फार सुंदर तरल कविता !
आवडली.

कोवळे ऊन टिपताना
हलकेच धुके शिरशिरले

हे तर फारच सुंदर जमलय्

सुंदर कविता.

सर्वांना धन्यवाद!

कविता आवडली.

अर्थातच आवडली. प्रतिसादात आलेल्या कविताही आवडल्या.