तिथे ओठंगून उभी

रानपाखरांची घरे
अंगीखांदी जे माळते
असे झाड फुलताना
पान पान किल्बिलते

क्षितीजाशी विझताना
चांदणे जे उसासते
त्याचे पहाटे पहाटे
अनवट गाणे होते

ओढे ओहोळ पिऊन
नदी खळाळत जाते
ऐलपैलतीरी रात्री
पाण-पैंजण वाजते

फुफाटल्या मातीवर
मृग शिंपण घालते
घमघम अत्तराची
कुपी मग ओसंडते

नाद-शब्द-ताल-गंध
जिथे जिव्हारी भिडते
तिथे ओठंगून उभी
एक कविता असते