Skip to main content

दिवसातून छप्पन वेळा

दिवसातून छप्पन वेळा
माझा चेहेरा बदलत असतो
आरश्या पाठचा अचपळ पारा
नसानसातून दौडत जातो

दोन देतो दोन घेतो
चेहेरा तेव्हा निब्बर होतो
टेक्नोमंद ठरतो तेव्हा
थोडा थोडा कोकरू होतो

कोsहं प्रश्न पडतो तेव्हा
मुमुक्षू मी असतो खास
कटिंग सोबत बिडी पिताना
मीच टपोरी टाईमपास

अचाट काही जेव्हा बघतो
अफाट काही जेव्हा ऐकतो
अतर्क्याची हाक ऐकून
अवघा चेहेरा कुतूहल बनतो

जुनी गाणी, जुने छंद,
वार्‍यासंगे विस्मृत गंध,
दर्वळतात भोवती जेव्हा
चेहेरा कवळा होतो तेव्हा

लोलक तोच, तिरीप नवी
जुनीच कविता, नवा कवी
अनंतरंगी अनवट खेळ
बघायचा, तर हीच वेळ

जयदीप चिपलकट्टी Wed, 01/08/2018 - 18:36

कविता फार आवडली.

> जुनीच कविता, नवा कवी

येस. मर्ढेकरांची झाक जाणवतेच.

तिरशिंगराव Fri, 03/08/2018 - 07:06

लयबद्ध कविता अर्थानेही उजवी आहे.

सामो Sat, 04/08/2018 - 00:10

आवडली.

अचाट काही जेव्हा बघतो
अफाट काही जेव्हा ऐकतो
अतर्क्याची हाक ऐकून
अवघा चेहेरा कुतूहल बनतो

बेस्ट!

सैराट Tue, 07/08/2018 - 18:47

हा कवि एक एक कवीचा कवितासंग्रह घेऊन कविता लिहायला बसतो ( कधी कुसुमाग्रज, कधी मर्ढेकर कधी बहिणाबाई कधी बालकवि ) ओरिजिनल काहीच नाही. याने लिहिलेली एक ओळ तरी इथे कुणाला लक्षात राहिली आहे का ?