बिल गेट्‍सची भीति

मी तेव्हा आपल्या पंतप्रधानाना एक उपहासात्मक पत्र लिहून भारताने ए०आय० वर बंदी घालावी असे सुचवले होते.

ते तुमच्या परीने ठीकच आहे, हो! परंतु, पंतप्रधानांना उपहास वगैरे समजतो, या तुमच्या गृहीतकाला आधार काय?

आपल्याकडे अशा लोकांना ठोकून काढले जाते, "चीनमध्ये जाऊन राहा", असे सांगितले जाते.

चीन इज़ द न्यू पाकिस्तान. चालायचेच.

डीजे मुळे होणारे ध्वनी प्रदूषण थांबवू शकत नाही.

“थांबवू शकत नाही”??? थांबवण्याची (एक लोकसमुच्चय म्हणून) “आपल्याला” मुळात इच्छा तरी आहे काय? कधी होती काय?

नाही म्हणजे, (पूर्वीच्या तुमच्या एआयजनित लेखांच्या रतिबाला मीदेखील जरी कंटाळलो होतो, तरीसुद्धा) तुमची angst मला समजते. (आणि, एआयकडे केवळ ‘एक नवे साधन’ (a new tool) एवढ्या(च) दृष्टिकोनातून पाहिल्यास, एक उत्तम साधन होण्याची त्यात क्षमता आहे, हेदेखील मी मान्य करू शकतो.)

परंतु, उपयोग काय? (As a whole) भारत हा मूलतः न-कर्त्यांचा देश आहे. (एक समाज म्हणून अमेरिकेचीही वाटचाल आजकाल याहून फार वेगळ्या दिशेने चाललेली नाहीच, म्हणा — एके काळी can do attitude असलेल्या go-getter लोकांचा म्हणून नावाजलेला देश कोठे हरवला, कोणास ठाऊक? — परंतु, तो वेगळा विषय झाला. तूर्तास विषय भारताचा चालू आहे.) आणि, न-कर्त्यांचा देश आहे तर आहेच, परंतु, दुधावरची साय म्हणजे, (by and large) जेथेतेथे आपली अक्कल पाजळू पाहणाऱ्या दीडशहाण्या लोकांचा देश आहे. त्यामुळे, हे असेच चालत राहायचे. त्याला नाइलाज आहे.

(नाही म्हणजे, सगळेच भारतीय असे आहेत, असे माझे म्हणणे नाही. परंतु, by and large, राष्ट्रीय मनोवृत्ती ही पूर्वापार अशीच आहे. (दुर्दैवाने, यात काही चुकीचे आहे वा चुकते आहे, हेदेखील अनेकदा बाहेर पडल्याशिवाय लक्षात येत नाही.) आणि, जे असे नाहीत, ते त्या माहौलात राहून दुर्दैवाने (एका मर्यादेपलिकडे) फारसे काही कधीही करू शकणार नाहीत. राष्ट्रालाच (as a whole) मुळात मनापासून जे नको आहे, ते राष्ट्रावर कोण काय लादणार कपाळ!)

त्यामुळे, हे पूर्वापार असेच चालत आलेले आहे, नि जगाच्या अंतापर्यंत हे असेच चालत राहायचे. नाइलाज आहे, हिंदुस्तान है।

कल्पक लोकांना नामोहरम करायची आता आपण जबरदस्त किंमत मोजणार आहोत,

अहो, पूर्वापार मोजत आलेलो आहोत — यात नवीन काय सांगितलेत? परंतु, कोणाला पडलेली आहे काय? नि, कधी पडली होती, की आजच पडावी?

(नाही, याचा इतकाच त्रास जर होत असेल (नि शक्य असेल), तर खरोखरच कोठेतरी निघून जा. चीनला जाऊन राहू नका, वाटले तर, परंतु, कोठेतरी चालते व्हा. तुमच्याच भल्यासाठी. देशाला जर आपल्या भल्याची पडलेली नाही, तर तुम्ही आपल्या स्वतःच्या भल्याचे पाहा. गांधीजींचा मार्मिक संदेश लक्षात ठेवा: Quit India!)

असो चालायचेच.

तुम्ही कुणालाही पत्र लिहा. काहीही उपयोग नाही. आता जसं समजा मी तुम्हाला एआय वापरून सतत लिहू नका अशा अर्थाचं काही सांगते त्याला तरी काय किंमत आहे? मी कोण आहे? माझ्या म्हणण्याने काय होणार आहे? लोक एआय वापरून लिहायचे थोडीच सोडणार आहेत? तुमचे अगदी कट्टरातले कट्टर विरोधी घेतले तरी त्यांना काय पावर आहे? काही नाही.
शेवटी आपण काय करायचं तेवढंच आपल्या हातात आहे. आणि तेही कायम जमेलच असं नाही. मी तुम्हाला माझे उदाहरण देते. मी २०२१ पासून सोशल मिडिया सोडायचा प्रयत्न करत होते. कारण मी १६ वर्षांची असल्यापासून सतत कोणता ना कोणता सोशल मिडिया वापरला होता. आधी चॅट रूम (तिथेही आपण कोणत्याही नावाने जाऊ शकायचो), नंतर ऑर्कुट, नंतर फेसबुक, नंतर इंस्टाग्राम. ही सगळी तंत्रज्ञान प्रगती आणि तिची चांगली बाजू (सोशालिडियावर लिहून आपला एक वाचक वर्ग निमार्ण करणे, मैत्री करणे, विविध उपक्रमात सहभागी होणे) मी भरपूर उपभोगली. पण एक गोष्ट मात्र कायम खटकत राहिली. की सोशल मीडियावर आपण नेहमी एक stance घेत असतो. तसे आपण खऱ्या आयुष्यात नसतो. काही लोक लेखक होतात, काही समीक्षक होतात, काही आपले फोटो टाकून लोकांची वाहवा मिळवतात. यापैकी बऱ्याच गोष्टी मी केल्या आहेत. आणि त्याचं व्यसनही लावून घेतलं.
पण तो सोडायचं ठरवलं २०२१ मध्ये. आणि जमलं २०२५ मध्ये. ही चार वर्षं अतिशय क्लेशकारक होती. कारण आपण ठरवलेली एखादी गोष्ट आपल्यालाच सहज जमत नाही हा साक्षात्कार खूप निराशाजनक असतो. अनेकदा मी app काढून टाकायचे. वेळेची मर्यादा ठेवायचे. असे अनेक प्रयोग मी केले. आणि बहुतेकवेळा अपयशी ठरले. पण शेवटी मला एकदाचं जमलं. एक दिवस मी सगळी खाती कायमची डिलिट करून टाकली.
तर स्वतःमध्ये हा बदल घडवून आणायला मला ४ वर्षं आणि एवढी सारी चिकाटी लागली. तर मी सांगून इतर लोक बदलतील ही अपेक्षा मूर्खपणाचा आहे याची मला जाणीव आहे.

कोणत्याही समाजमाध्यमावर तग धरून राहायचं असेल तर पहिली गोष्ट म्हणजे इतरांना शून्य किंमत द्यायला शिकणे. हे मला जमायचं नाही. म्हणून मी त्यातून कायमची बाहेर पडले.

बिल sir व्यापारी व्यक्ती आहेत त्यांना फक्त नफा आणि तोटा इतकेच कळते. Ai मुळे रोजगार विरहित अर्थ व्यवस्था निर्माण झाली तर पहिला ai च बळी जाईल.

रोजगार विरहित, उत्पादन ह्या मुळे काय घडेल हे त्यांना चांगले माहित आहे.

Ai मुळे आज च बेसिक स्किल मध्ये माणूस गाढवाच्या पण मागे गेला आहे.

सर्वच. Ai करणार असेक तर माणूस विचार करण्या ची कल्पना करण्या ची, aakdemod करण्याची, अगदी जुगाड करण्या ची पण क्षमता हरवून बसेल. नवीन टॅलेंट निर्माण होणार नाही हे सर्व gate ह्यांना माहित आहे.