डील ऑर नो डील?

भारीच आहे कविता.
आवडली.

आणि बाकी काय पडेल ती कामं
.
.
मं?... काय म्हंटो?

या ओळी जबरदस्त. काय म्हंटो ?

बाकी नाऊ अ डेज या साईटवर मराठी पोएम्सची टायटल आणि फ्यू लाईन्स टू इंग्लिशमध्ये राईट करायची जी लेटेस्ट फॅशन आलेय त्याचे साला फॅन आहोत आपण! किती ईझी होतं ना अंडर्स्टँड करायला.

जी विकाऊ असते ती श्रद्धा होऊच शकत नाही. परंतु आजकाल हे फारसे विचारात घेतले जात नाही. शुन्य भांडवलाने सुरु करता/चालवता येणारा हा एक धंदा झाला आहे.हि कविता थेट मुळालाच जाऊन भिडते..देवाला दुकानदार बनवते किंबहुना देव या संकल्पनेचा बुरखा फाडते.

गमतीदार.

टेरी प्रॅचेटची "स्मॉल गॉड्स" ही कादंबरी आठवली. यात कथानक आहे, की जितक्या संख्येत भक्त आहेत, तितक्या प्रकाणात देवतेची चमत्कार करण्याची शक्ती असते, आणि अर्थातच जितक्या प्रमाणात देवता भक्ताकरिता चमत्कार करू शकते, त्या प्रमाणात भक्ताचा भक्ती करण्यात वैयक्तिक फायदा आहे. या देवाणघेवाणीचा सौदा देवता आणि भक्त करतात.

खवचट कविता आवडली :)

"सत्या" सिनेमातला डायलॉग आहे. सत्या नुकताच "भाई"च्या कृपाछत्रासाठी आलेला असतो. भाईचा एक असिस्टंट सत्याला दिलेल्या खोलीवर घेऊन जातो. छोटीशी, फर्निश्ड खोली. असिस्टंट म्हणतो " देख, भाईने तेरी जिंदगी बना डाली. क्या क्या दिया तेरेको. वो देख, भगवान भी है. भगवान को मानता है क्या ?"

गु़लजा़र म्हणतो :
चिपचिपे दूध से नहलाते हैं
आंगन में खड़ा कर के तुम्हें ।
शहद भी, तेल भी, हल्दी भी, ना जाने क्या क्या
घोल के सर पे लुढ़काते हैं गिलसियाँ भर के
औरतें गाती हैं जब तीव्र सुरों में मिल कर
पाँव पर पाँव लगाए खड़े रहते हो
इक पथराई सी मुस्कान लिए
बुत नहीं हो तो परेशानी तो होती होगी ।
जब धुआँ देता, लगातार पुजारी
घी जलाता है कई तरह के छौंके देकर
इक जरा छींक ही दो तुम,
तो यकीं आए कि सब देख रहे हो ।

दोन्ही आवडलं. फारसं क्रूर, कठोर न होताही भावना व्यवस्थित पोहोचवल्या आहेत.

कविता आवडली

सौदेबाजी संयमित शब्दात व्यक्त केली आहे
पुलेशु

प्रतिसाद आवडला :) मराठी पोएम्सची टायटल आणि फ्यू लाईन्स टू इंग्लिशमध्ये राईट करायची जी लेटेस्ट फॅशन आलेय त्याचे साला फॅन आहोत आपण!

कविता आवडली. भा.पो.

कविता चान आहे. आवडली.

बगू झेपेल तसं
स्तुतीवाली गाणी बोलणार

या वाक्यांनी तयार होणाऱ्या व्यक्तिरेखेशी

रायव्ह्ल्सचा गेम करायचा
I have an offer you can't refuse!

डील ऑर नो डील?

या ओळी जुळत नाहीत. आता कवी असं म्हणू शकतो की हे अनेक वेगवेगळ्या लोकांनी म्हटलेलं आहे. पण मला ही घिसाडघाईने, चार मिनिटात लिहिलेली कविता वाटली.

सर्वसाधारण गद्य लेख लिहिताना लेखक सुमारे दोन तास तरी घालवतात. कवीने कविता लिहिताना तितकी मेहनत घ्यावी ही अपेक्षा रास्त वाटते. नुसत्याच भावना कशाबशा पोचवायच्या असतील तर पद्य का लिहावं?

देवाशी आपण काय डील करावं किंवा काय नाही याविषयी भाष्य करता येत नाही.. पण एक नक्की की देव दगडाचाच बरा..

मस्तं रे.. कविता आवडली. शिर्षकही चपखल. कवितेची 'लय' लय भारी साधलीये.

भा पो.
रामदास काकांनी दिलेले रुपडे तर अधिकच भावले.

राजस आणि थोडे तामस (रायव्हल चा गेम) भक्तीचे सुंदर उदाहरण आहे ही कविता.

सर्व प्रतिसादकांचे आभार. काही आक्षेपांबद्दल थोडक्यात-

कविता चार मिनिटांत लिहिली आहे का? - होय. जवळजवळ.
घिसाडघाईने लिहिली आहे का? - नाही. चार तास/दिवस 'मेहनत' घेऊनही फारसे काही बदलले गेले असते असे वाटत नाही. मुळात 'मेहनत घेतली जाण्याची' कारागिरी अपेक्षा निदान या कवितेसाठी नामंजूर. सहजच पेपर नॅपकिनवर केलेली खरड, हाच या कवितेचा फॉर्म आणि हाच तिचा जीव. ठाकूनठोकून शब्द बसवणे, 'या' ऐवजी 'ती' ओळ बरी दिसेल अशा विचाराने शेपबिप देणे हे spontaneity ला मारक ठरेल असे वाटते.

आडकित्ता यांनी वर लिहिलेच आहे, पण गॉडफादरमधल्या 'त्या' प्रसिद्ध वाक्याचा संदर्भ पहिल्या ओळीला आहेच. (कदाचित मला वाटले होते तेवढी ती लाईन 'आपल्याकडे' प्रसिद्ध नसेल) एकदा 'can't refuse' सांगून झाले की मग शेवटचे वाक्य ही केवळ फॉर्मॅलिटी राहते. सौद्यातल्या सगळ्या 'टर्म्स ऍण्ड कंडिशन्स' ठरवून झालेल्या आहेत. देवाला देव्हार्यात बसण्याशिवाय पर्याय नाही. तेव्हा '।काय बोलतो ? बोल । ' टाईप आर्जवाचा प्रश्नच येत नाही :) :)

(च्यायला, हा र्या कसा ल्याह्यचा?)