त्याचा ब्लाॅग

तेव्हा डोळ्यात लोलक होते
सिंदबादी स्वप्नं होती
बोटाबोटात परीस होते
ओठी थोर गाणी होती

वेळोवेळी करंदकाळी
धोंड साचलेलं अडवायची
लेखनलाट भिडून तिच्या
सुबक ठिकर्‍या करायची

कीबोर्डावर त्याची बोटं
वीज लाजेलशी लहरायची
उमटायची मग स्क्रीनवरती
भळभळ शब्दांपलिकडची

चाकोरीत तो आज धावतो
वेगाने, पण गायब आग,
गंजून गेलीय जुनाट छिन्नी,
शरशय्येवर त्याचा ब्लाॅग

हल्ली जेव्हा कुंद सकाळी
त्याचा ब्लाॅग साद घालतो
औटघटकेच्या लाक्षागृही
तोच चुपचाप चूड लावतो