वीस सात = सत्तावीस

असंच.
माझी मुलगी ३ वर्षांची आहे. तिला इंग्रजीत आकडे म्हणता येतात, पण त्यांचा नक्की अर्थ कळतच असेल असं नाही.
तर ती ३१-३२.. असं करत करत ३९ पर्यंत नीट जाते. आणि मग थर्टीटेन म्हणते.
म्हणजे तिला नाईन नंतर टेन येतात हा पॅटर्न माहिती आहे. आणि थर्टी वन नंतर थर्टी टू येतं हेही ठाऊक आहे.
हा इंग्रजीचा सरळ फायदा आहे. ३०+१ नंतर ३०+२ येतात हे माहिती नसतानाही केवळ अंक म्हणायची पद्धत सोपी असल्याने ती ही पोपटपंची करू शकते.
.
दुसरं उदाहरण - माझा एक तमिळ मित्र मुंबैपुण्यात बरीच वर्ष राहून उत्तम नाही, पण चांगलं मराठी बोलतो. त्याचं एक म्हणणं असं आहे की- मराठी आकडे हा प्रकार त्याला आयुष्यात झेपला नाही.
सत्त्याण्ण्व म्हणजे किती? एकूणनव्वत आणि अट्ठ्याण्णव ह्यातला फरक काय? हे तो नेहेमी विसरतो.
ह्यावर मी आधी हसायचो -की असं कसं कळात नाही साधं?
.

"उणे" हा शब्द अंकाखेरीज कोण कुठे वापरतं?
"पंचविशी दोन" किंवा "दाहोदरसे" असं आरती पाठ असल्यासारखं म्हणता आलं की काय साध्य होईल?

आता मला वाटतं की मराठी आकडे "लॉजिकली" तार्किकदृष्ट्या एकामागून एक तयार करणं हे तितकं तार्किक नाही.
केवळ तर्काने बत्तीस नंतर किती येतील हे "म्हणणं" कठीण आहे.
पण जे काही येईल ते ३०+३ असेल - हे कळणं जास्त महत्त्वाचं आहे.

मला वाटतं असे नवे प्रयोग मराठीत बिंदास व्हायला हवेत.
बत्तीस म्हणजे तीसदोन/दोनतीस - शिवाय पुस्तकातून बत्तीस काढून टाकलेलं नाही. एक जास्तीची पायरी म्हणून फोड केली आहे इतकंच.

------------------------
संस्कृत परत आणणं हे रोगापेक्षा इलाज भयंकर वाटतं. संस्कृत भाषा व्यवहारात वापरता येईल? मराठीच (जी एक प्रस्थापित बोली आहे) व्यवहारातून खलास होते आहे.