खरडफळा

तसं नाही.
१. कारण त्या बाबाने पत्रकारांचे प्रश्न त्यांच्यावरच उलटवले हे दुसऱ्या एका विडिओमध्ये आहे. तो मी पाहिला.
२. मी अजून त्यांच्याकडे जाऊन प्रत्यक्ष भेटलो नाही पण तो जी काही औषधे देतो ती आयुर्वेदिक आहेत.
३. रुग्णाच्या डोक्यावर एक दगड ठेवून त्याचे बीपी, शुगर सांगतो. आता ती काही विद्या असेलही परंतू औषधे मात्र आयुर्वेदिकच असतात.
४. माझ्या काकांना(८०) पोटात दुखत होतं आणि लघवीचा प्रॉब्लेम झाला तेव्हा डॉक्टरांनी सांगितलं की प्रोस्टेटचं ओपरेशन करावं लागेल पण तुमचं वय आणि प्रकृती पाहून करता येत नाही. काका गेले या खापरीवाला बाबाकडे( मुंबईहून एका ठिकाणाहून इथे जाणाऱ्या रुग्णांसाठी बस जाते. तिकडे सर्वांचं निदान आणि औषधं झाल्यावर परत येते. त्या बाबाने त्यांना दोन तीन मुठी चूर्ण दिलं काढा करून प्यायला.( पैसे नाही घेतले) महिन्याने बरे झाले. ध** चूर्ण होतं.
५.मेडिकल रजिस्ट्रेशन नाही म्हणून त्यांच्यावर( प्रॅक्टिस करण्यावर) बंदी आणली. पण बाबाने नंतर दोन डॉक्टर ठेवले आणि औषधांच्या प्रिस्क्रिप्शनवर ते सही करून देऊ लागले. त्यामुळे कायदेशीर प्रश्न बाद झाला. याचबद्दल पत्रकारांनी बाबाला छेडलं होतं तेव्हा त्यांनी उत्तर दिलं " आम्हाला ( ते आदिवासी म्हणवतात) तुम्ही शाळेत जाऊन शिकू दिलं नाही आणि तुमचे औषधोपचार खर्च परवडत नाहीत. आमचे आदिवासी पूर्वज जे उपाय करत होते आमच्या लोकांसाठी तेच मी करत आहे". या उत्तराने पत्रकार गुपचूप निघून गेले.
६. त्याला निदान कसे समजते ते अनुभवांवर असेल. उपचार मात्र आयुर्वेदिक जडीबुटीचे योग्यच देतो. मंत्रतंत्र अजिबात नाही. त्यामुळे अनिसवाले काही करू शकत नाहीत.

[ सुधीर यांच्या प्रतिसादास२५_०३_२०२६] उप प्रतिसाद.

>>यांपैकी कोठलेही अमेरिकन राज्य नाही.
माय बॅड. राज्य आणि शहर असा गोंधळ झाला.

>>तात्यांचा बस चले तो उद्या सिंगापूरसुद्धा अमेरिकेचे राज्य बनून जाईल. आहे काय नि नाही काय?
तात्यांवरून आठवलं. अलीकडे काँग्रेसचे दोन प्रवक्ते: सुप्रिया श्रीनेत आणि पवन खेडा, दर दोनेक दिवसांनी युट्यूबवर पत्रकार परिषद घेतात. आता ती त्यांना तिथे का घ्यावी लागते याचं कारण उघड आहे. पण या प्रेस्कॉन मी न चुकता बघते कारण (काँग्रेसही "तसलंच" असलं तरी) आजच्या घडीची वक्तृत्वाची पातळी किती घसरली आहे ते बघता, स्वच्छ हिंदीत (हिंदीत का असेना!), राष्ट्रीय आणि आंतरराष्ट्रीय मुद्दे मांडणारं काही भारतात ऐकायला मिळतं. ज्यात हे सर्व मुद्दे भारताच्या दृष्टिकोनातून मांडलेले असतात. बघायला काय बीबीसी किंवा सीएनएन देखील बघता येतंच. पण मोदीजी त्यांच्या दृष्टीने इतके महत्वाचे नाहीत.
तर तर, परवा खेडा यांनी साहब बीबी और गुलाम हा गुरुदत्तचा सिनेमा वापरून एक प्रेस्कॉन केली. साहेब = तात्या बीबी=बीबी आणि गुलाम=ओळखा..
https://www.youtube.com/live/QdrSqkAtAcE?si=Q40lsOqrIowQkjpi

अर्थात याबद्दल मतमतांतरे असणारच. पण मुख्य प्रवाहातील मीडिया हे न दाखवून नक्कीच TRP गमावतो आहे. हल्ली मराठी वृत्तवाहिन्या एखाद्या घरातली भोचक आत्याबाई (मला इथे आत्याबाई शब्द वापरताना खूप त्रास होतो आहे कारण हे सगळं करणारे पुरुष पत्रकारच असतात) असल्यासारख्या बातम्या देतात.
एखादा राणे कुणाबद्दल तरी काहीतरी अत्यंत हीन वक्तव्य करतो. मग हे सगळे माईक घेऊन त्याच्याकडे जाऊन त्याला सांगतात (वास्तविक ते त्यानं टीव्हीवर बघितलेलं असतं!) आणि त्याला विचारतात "तुमचं याबद्दल काय म्हणणं आहे?" मग तो त्याहून हीन असं काही बोलतो की लगेच हे माईक घेऊन राणेकडे जातात. असं २४ तास करत बसणं म्हणजे बातम्या.
सुप्रिया श्रीनेत यांचं भाषण ऐकताना सुषमा स्वराज यांची आठवण होते. पण ते मोदींबद्दल वाईट बोलत नाहीत असं नाही. ते फक्त सिद्ध हिंदीत बोलतात म्हणून ते वाईट वाटत नाही. उदाहरणार्थ मोदींचे परराष्ट्र धोरण म्हणजे सगळीकडे जाऊन "खी खी खी" हसणे हे वर्णन मला फार आवडलं.
असो.
गुरुदत्तच्या सिनेमात तात्या नेतन्याहु आणि मोदींना बसवणे ही करमणूक भोचक अत्याबाईपेक्षा मला जास्त आवडते.

>>लक्ष्मी रोडच्या फूटपाथवर आजकाल असल्या चिजा मिळतात की नाही, ठाऊक नाही;
मिळतात! आम्ही लहान होतो तेव्हा सारसबागेबाहेर एका बाजूला Adidas आणि दुसऱ्या बाजूला nike यांचे लोगो असलेला एकच बूट (म्हणजे अशी जोडी) मिळायची! आता काय.मिळतं याचा सर्व्हे घ्यायला हवा या निमित्ताने. पण सध्या देशप्रेम फार बोकाळले असल्याने सगळीकडे पैठणीचे ड्रेस दिसतात. फारच डोक्यात जातात ते. खरी पैठणीसुद्धा आता नेसावीशी वाटत नाही.