"अंततः" (सुनीत)
अमेय६३७७
आकर्षणात जातो काठावरी जळाच्या
भुलतो बघून लीला मंत्रावल्या तळाच्या
हलके तुषार, पाणी खर्जात गीत गाते
प्रतिबिंब हालताना लाटांत स्वैर न्हाते
भिंती खड्या सभोती फसवी कराल माया
आतूर नित्य घासा की कैद अप्सरा या
अपुल्याच बोलण्याचा भासे निनाद परका
घसरून लाल माती लावी जिवास चरका
सत्यापल्याड दृष्टी पाहून मोहलेली
जाणीव जीवनाची श्वासांत कोंडलेली
"नाही अजून आली ती वेळ अंतिमा रे!"
भानावरी स्वतःला आणून मी पुकारे
अतृप्त गूढ पाणी काळा थरार वाहे
येणार शेवटी हा.. विहिरीस ज्ञात आहे
-- अमेय
कविता आवडली. सुनीतासारख्या
कविता आवडली. सुनीतासारख्या काव्यप्रकाराचं आजकाल फारच कमी दर्शन होतं. जवळपास नाहीच.
त्या काळविहिरीचं सुप्त आकर्षण चांगलं चित्रित केलेलं आहे.