एक तारा...
आभाळातून एक तारा खिडकीत येऊन मला म्हणाला...
आभाळातून एक तारा खिडकीत येऊन मला म्हणाला...
दु:ख माझं शब्दात सांगशील का रे ह्या जगाला...?
त्यांच्या इच्छे खातर, हे माझ्या तुटण्याची वाट बघतात,
अन मला तुटतांना बघून, अरे हे खुशाल खुश होतात...
मी म्हटलं, मित्रा हे जग असंच आहे सारं...
मी म्हटलं, मित्रा हे जग असंच आहे सारं...
दुसऱ्याच्या स्वार्थासाठी, कुणी दुसरंच मरतं बिचारं...
तरी एकदा तुझ्यासाठी मी नक्कीच प्रयत्न करेन,
तुझ्या निष्पाप आसवांना शब्दात मांडून बघेन...
तो तारा खुश होऊन म्हणाला, सांग काय हवंय तुला...?
तो तारा खुश होऊन म्हणाला, सांग काय हवंय तुला...?
मित्रा तुझं हे ऋण एकदा तरी फेडायचं मला...
तुझी देखील एक इच्छा पूर्ण करेन मी,
तुझ्यासाठी तर एकदा स्वत:हून तुटेन मी...
मी म्हटलं, तू बोललास हेच भरपूर आहे...
मी म्हटलं, तू बोललास हेच भरपूर आहे...
दुसऱ्यासाठी तीळ-तीळ तुटणं मी चांगलंच जाणून आहे...
हृदयाच्या अगणित तुकड्यांना सावरलंय मी...
माझ्या प्रत्येक आसवाला हसण्यात आवरलंय मी...
खरंच काही करायचं असेल ना तुला माझ्यासाठी,
खरंच काही करायचं असेल ना तुला माझ्यासाठी,
तर सदैव चमकत राहा त्या आभाळी फक्त स्वतःसाठी...
पुरे ते दुसऱ्यासाठी झुरणं अन दुसऱ्यासाठी तुटणं,
कळूदे जगाला काय असतं फक्त स्वतःचाच विचार करणं...
"तसंच करेन दोस्ता..." असं म्हणून तोही निघून गेला...
"तसंच करेन दोस्ता..." असं म्हणून तोही निघून गेला...
स्वतःतचं थोडंस तेज तो माझ्या खिडकीवर ठेवून गेला...
रोज रात्री त्याच खिडकीत बसून मी त्याला बघत बसतो...
तो आजही तसाच चमकतोय हे बघून मीही खुश होत असतो...
- सुमित
छान! कविता आवडली!
छान! कविता आवडली!