प्रीती

प्रीतीच्या पुनर्भेटीच्या आनंदापेक्षाही, तिचा विसंवाद किंवा घुमेपणा मला बोचला. हे हायलाईट करता आलय की नाही देवच जाणे. बहुतेक नाही. पण सांगायचं हेच आहे की फेसबुकवरती लोक फारच "आनंदी आनंद गडे" दिसतात, बर्रच काही शेअर करतात पण त्याहूनही जास्त लपवितात. अगदी जुन्या ओळखींपासूनही. किंवा मग माझाच स्वभाव असा आहे की एकदा प्रेम केले की थोडंही, अगदी थोडसंही अंतर मला सहन होत नाही. एक प्रकारचा मनोविकारच म्हणायचा :(
पण खरच अंतर अज्जिबात आवडत नाही .... थोडंही, नॉर्मलही :(

लेख आवडला. आता या लेखाची लिंक जंगलीजवानीला पाठवा बघू ;)

मस्त लिहिलाय लेख. खूप आवडला. हे असं अ‍ॅम्प्युट करणं काही लोकांना जमतं. माझ्या एका जवळच्या मैत्रीणीने घरचे लव मॅरेज ला नाही म्हणतील म्हणून अरेंज मॅरेज केलं. ती नवीन अयुष्यात सुखी आणि खूश आहे. तो मात्र अजुनही तिच्यातून बाहेर पडला नाहीये. ४ वर्ष झाली तरी. तिला त्याच्याबद्दल विचारलं तर विषय टाळते. हे असं अ‍ॅम्प्युट करणं कसं काय जमतं काय माहित. अवघडे.

फेसबुकवर अ‍ॅड केल्यानंतर तिने श्रीवास्तवचा विषय कधीच काढला नाही. पण एके दिवशी मनाचा हिय्या करुन्,मीच तिला मेसेज केला. की बाई तू खुशीत दिसतेस खरी पण काय झाले तू सोडून गेल्यावरती तू काय केलेस? तुला श्रीवास्तव कधी भेटला का?

हे विचारायची मला तरी हिंमत झाली नसती बॉ.

छान उतरलं आहे प्रीतीचं व्यक्तित्व.
माझ्या डॉक्टर मैत्रिणीच्या बाबतीतला किस्सा. पारंपारिक आणि दवणीय विचारांची मुलगी. तिची दोन प्रेमप्रकरणं झाली. पहिला तिच्या पेशंटचाच मुलगा. त्याची आईचं हिच्यावर प्रेम. परंतू त्याने कधीही आशा लावली नाही. पण ही बाई मनात, उघड प्रेम करतच राहिली त्याच्यावर. ते कश्याने संपुष्टात आलं आठवत नाही. खरं तर आता लाज वाटते, पण ती जे काही सांगत असायची ते मी लक्षपूर्वक कधी ऐकलच नसावं. कारण तिची ती दवणीय वर्णनं आणि भाषा ऐकून मला वैतागायलाच व्हायचं. कश्यात काही नसताना त्याच्या आईचा ती माझ्यासमोर सासूबाई म्हणून उल्लेख करायची, त्याच्या आवडीचे पदार्थ करून पाठवायची इत्यादी तर मला मूर्खपणाचंच वाटे. ते असो. त्याच्या स्पष्ट नकाराचा तिला जबर धक्का बसला, पण लवकरच ती सावरली.
काही वर्षांनी दुसरं. हे ही खूप सिरीयस आणि दोघांच्याही घरच्यांना माहित असलेलं. लग्नाची तारिख ठरायचीच बाकी होती.( त्या दरम्यान आमचं लग्न झालं तेव्हा तिने मला भेट दिलेली भांडी त्या दोघांनी जाऊन आणली होती. आणि तो किती व्यवस्थित खरेदी करतो हे तिने मला कौतुकाने सांगीतलेलं) पण तिला झालेल्या (किरकोळ) अपघाताने हे संपलं. तिच्या सांगण्यानुसार तिने लग्नाला नकार दिला. त्यानंतर सात आठ वर्षांनी तिच्या आयुष्यात अजून एकजण आला. तिने लग्न केलं. पण आताचं तिचं आयुष्य सुखी असेल पण समाधानी किती हे मलाही कळत नाही. तिने नवर्‍यानुसार स्वत:ला जे काही बदलून टाकलय की बस्स. आशा काळे वैगेरे नायिका हिच्यावरूनच बेतल्या असाव्यात असं वाटावं. आपल्या नवर्‍यासमोर आपण मूर्ख आहोत हे तिने मान्य करून टाकलेलं आहे, आणि ते ही अश्या आत्मविश्वासाने की माझी सगळं सांगणं तिच्यासमोर थिटं पडतं. तिने इतकंही पड खाऊन वागू नये असं मला वाटतं. अश्या लवचिक व्यक्तिमत्वांना जुन्या गोष्टी मनातून काढून टाकणं शक्य होत असावं का?
विचारलं पाहिजे तिला एकदा.

हे विचारायची मला तरी हिंमत झाली नसती बॉ.

माझीही अजून झालेली नाही. आता वाटतंय विचारावसं. बघू हिंमत होतेय का? (बहुतेक नाहीच. जखमेवरची खपली का काढा? असं म्हणेन )

शुचि, फेबु वरल्या शेअरींगबद्द्ल अगदी सहमत.

अंतर ठेवू न शकणे याला मनोविकार का म्हणावा? ते जमायला हवं असं वाटतं. पण मी फार अंतर राखून वागते. माझं आणि दुसर्^याचं खाजगीपणही जपते. त्यामुळे बरेचदा एकटं पडल्यासारखं होतं पण स्वतःच्याही स्वभावाला औषध नसतंच.

चांगलं लिहिलय . ह्यावरुन एक प्रतिसाद आठवला , " मी ऐसी जातो सोडून. फेसबुकवर वगैरे बोलत भेटत राहूच,. दोस्त राहूच " असं बॅट्या म्हणाला होता. तेव्हाचा माझा प्रतिसाद --
.
.

बॅटमॅननं विचारलय :-

सदस्य खाते नि:सारित करण्याची प्रक्रिया काय आहे?

म्हणजे त्याला ऐसी सोडून जायचय असं दिसतय. सहसा असं कुणालाही जावसं वातलं तर त्याला जाउ द्यावं असं मला एकीकडून वाटतं.
त्याला जाउ देणं तार्किक वाटतं. त्यामुळे कुणी "चल, निघू का यार आता" असं म्हणालं तर मी त्याला म्हणतो
"ठीकय, अवश्य. भेटत रहा, बोलत रहा. एन्जॉय."
कारण सतत प्रवाही गप्पा चालत राहिल्या असत्या, हसणं खिदळणं सुरु राहिलं असतं, मैफिल रंगात असली असती तर मुळात
"निघू का आता" असं विचारायचं व्यक्तीच्या डोक्यात आलच नसतं. कदाचित मैफल पूर्ण झालेली आहे; आता निघावसं वाटतं आहे.
म्हणजे सर्वाधिक रस घेण्यासारखा भाग संपलेला आहे. मग निघावसं वाटतय त्याने निघालेलच उत्तम, असं मला वाटतं.
.
.
पण हे झालं तर्क-विचार वगैरे ह्याबाजूनं. माणूस फक्त तर्कानं वागत नाही, जगत नाही. त्याला दरवेळी जे वाटत असतं ते तार्किक असतच असं नाही.
त्यामुळे कुणी निघतो म्हटलं की "नको ना जाउस" असंही म्हणावसं वाटतं.(बहुतांश वेळा मी म्हणत नाहिच; तो भाग वेगळा.)
आणि असं वाटण्यामागचं कारण म्हणजे "मी निघतो" असं कुणी म्हटलं की--
.
.
.
.
असो.
शुभेच्छा.
भेटत बोलत राहूच.
हॅप्पी जर्नी.
असं मी उघड म्हणतो; आतून जाणवत असतं --
( काळजी घे, भेटत रहू,दोस्त राहणारच आहोत; वगैरे ह्या सगळ्या फक्त म्हणायच्या गोष्टी. प्रत्यक्षात एक कॉमन फोरम कमी झाला की बोलण्याचे विषय आणि निमित्तही कमी होतात.) अनोळखी माणसं ओळखीची होणं ही जशी एक प्रोसेस असते, तशीच ओळखीची माणसं अनोळखी होत जाणं हीसुद्धा एक प्रोसेस असते.
ती ह्यामुळे सुरु होते. आपल्या गप्पांच्या संदर्भातले रेफरन्सेस गोठून जातात; थिजतात; कुजतात; नवीन सापडत नाहित.
मैत्री सायनोसायडल वेव्ह सारखी आधी वाढत गेलेली असते; नंतर त्याच वेव्ह सारखी कमी कमी होत जाते.

http://www.aisiakshare.com/node/287#comment-113911 हा तो प्रतिसाद

आपल्याला आवडलेल्या पुरुषाचा अग्रेसिव्हली पाठपुरावा करणे आपल्या कल्चर मधल्या मुलींना (अजूनही!) जड जाते असे दिसते, आणि त्यातून या अशा शोकांतिका निर्माण होतात ! या मानसिकतेतून लवकर बाहेर पडणे जरूर आहे . अशा पाठपुराव्यात गैर काहीही नाही हे मान्य झाले पाहिजे.