"दर वेळी, पुणे सोडताना"

सूर्यापासून येणाऱ्या तेजाचा कोन इतका जबरदस्त होता
की आम्ही त्या शहराला आपली छावणी म्हटले.
गॅंग जबरदस्त जमली .

मोर्चेबंदी सुरूच होती. "लुकडी" साने दर खांबाला हात लावून
पुढे जाई. एखादा खांब हुकला तर परतही येई .
(काय करणार?)

राणी लक्ष्मीबाईंचा पुतळा तर फेमसच होता . त्या नावाच्या
अनेक मुलींच्या शाळांच्या दारापासून थोडेसें दूर
आम्ही उभे रहात असू.

सागर हॉटेल मधला चाचा अजूनही आहे तिथे . माझ्या जगाच्या सात
फेऱ्या झाल्या , तो अजून डोसे आणि कॉफीच आणतो , पण आता
तरुण पोरांचे मुलींबाबतचे प्रश्न सोडवितो म्हणतात . डॉलर हिशेबाची
पाचशे रुपयांची टिप त्याला देणे लाजिरवाणे ठरेल, काय करावे?

जायचा दिवस आला की जुने वर्गमित्र जमतात . ढगांपलीकडच्या
तेजोमय प्रदेशांमध्ये तू परत चालला आहेस, अभिनंदन! जरा
माझ्या पोराचेही बघ , खूप अभ्यास करतो तो .

विमानात पाय ठेवताना अजूनही भरून येते .
मग समोर हवाई सुंदरी येते आणि मी व्हिस्कीचा
पहिला पेग ऑर्डर करतो .
तिचे डोळे करुणाशील असतात .
हळू हळू अश्रू थांबतात .
अफाट निळाईमध्ये मी मग्न होतो .
xxx
ब्रिज वॊटर , न्यू जर्सी .