"ब्रह्मांडाचे प्रचंड पिठले"

मस्त!!

नाही म्हणजे, कवितेमागची कल्पना ठीक आहे, परंतु, शब्दांची निवड जरा बरी करता आली नसती काय? पहिल्याच वाक्यात ते पिठले काय, फतफत फतफत काय... आरारारारारा! काही शैशवी (अक्षरशः!) संकेतांना उगाचच उजाळा मिळाला, नि घाण वाटली!

काही ऑनोमाटोपीयांमध्ये भलभलती चित्रे डोळ्यांसमोर उभी करण्याचे सामर्थ्य असते, आणि, त्यांना तसल्याच 'सामर्थ्यवान' रूपकांची जोड मिळाली, तर परिणाम द्विगुणित होतो. येथे काहीसे तसेच झाले आहे. म्हणूनच ऑनोमाटोपीया काय, रूपके काय, वापरताना काळजी घेणे श्रेयस्कर.

आता, त्यापलीकडे वाचून कोणाला ही कविता 'मस्त' वगैरे वाटली, तर त्याबद्दल मला काहीच म्हणायचे नाही; अगोदर म्हटल्याप्रमाणे, कवितेचा आशय तसा वाईट नाही. मात्र, प्रथमग्रासेच असला रसनिःपात झाल्यानंतर, उरलेल्या कवितेतून रससेवनाची मनःस्थिती राहिली नाही. असो चालायचेच.

वापरून आमटी बनवावी असे वाटून गेले