"रामरावांचा पिवळट सोफा "
अमेरिकेतले मोट्रीने दूरदूर फिरणे सोडून मी पळून
येईन. पुण्यात अर्ध्या टेकडीवरचा जुना बंगला विकत घेईन.
पिवळट सोफ्यावर बसून जुने सिनेमे पाहीन. शेजारची
मुलगी पंजाब्याबरोबर पळून गेल्यास चुकचुक करेन.
मी लांब मराठी वर्तमानपत्रे वाचेन. मी भाजपाला मत
देईन. मी काँग्रेसला मत देईन. दारी आलेल्या
गणेशोत्सव कार्यकर्त्यांना आनंद होईल इतकी
वर्गणी देईन. मी माझे नाव लाऊडस्पीकरवर सांगू
नका असे त्यांना सांगेन.
मी माझा जुना कॉम्प्युटर माझ्या शाळेला
देईन.
शेजारचे एक दिवस माझ्या अमेरिकेतल्या मुलाला
सर्व क्रियाकर्म नीट झाल्याचे सांगतील. कागदपत्रांची
काळजी करू नकोस, तू येशील तेंव्हा तुला नीट
देऊच असे बजावतील.
उरलेले आयुष्य मी आनंदात राहीन.
मी त्यांना कधीच
सापडणार
नाही.
xxx
पुन्हा प्रतिमा!
मागच्या कवितेतले ते पिठले काय, फतफत फतफत काय, नि या कवितेतला पिवळा सोफा काय... अरे काय चाललेय काय? तुम्हाला काय पहिल्याच घासाला तसल्याच प्रतिमा उभ्या करणाऱ्या शब्दयोजनांचे ऑब्सेशन आहे काय?
तरी बरे, मागच्या कवितेतला आशय तसा बरा होता. या खेपेस कविता डोक्यावरून गेली. काहीही अर्थबोध झाला नाही. नक्की म्हणायचे काय आहे, त्याचा अजिबात पत्ता लागला नाही. नॉट दॅट आय केअर, परंतु तरीही.
वाह!
वाह!