वाटीभर भडंग

ही शुद्ध फसवणूक आहे. वाटीभर भडंग असं नाव देऊन ही बाई पातेलंभर भडंग दाखवत्ये!

सांगलीहून सुट्टीत गावी जाताना एक बॅग भडंगासाठी घ्यावी लागायची. कांदा घातलेले भडंग करून बघायला पहीजे. फोटो पाहून तों पा सु

फक्त हळद, तिखट घातलेले.

(फोटोवरून) एंड प्रॉडक्ट खूपच रोचक तथा आकर्षक दिसतो आहे!

भडंगाचे टिपिकल चुरमुरे आणि लसूण, कढीपत्ता, हिंग आणि शेंगदाणे यांत लपलेला त्यांचा प्राण! याशिवाय त्याला भडंग म्हणणं हे पापच. इथे ओरिसात मला भडंगासाठी लागणारे टिपिकल चुरमुरे मिळत नाहीत.

गंमत आहे. इथे अटलांटात बसून मला सांगलीची भडंग (भारतातून कोणाला पाठवायला न सांगता) मिळू शकते. ('पटेल' हे आडनाव धारण करणारी जमात अत्यंत एंटरप्रायझिंग!) परंतु, (सांगलीहून तुलनेने पुष्कळच जवळ असलेल्या) ओदिशात नाही??? हा दैवदुर्विलास आहे!!! म्हणजे, गोरे बंधू (नि आणखी कोणकोण जे असतील ते) आपला माल अमेरिकेस निर्यात करतील, परंतु ओदिशास पाठवणार नाहीत! मग ओदिशातल्या मराठी बांधवाची (भडंग न मिळाल्यामुळे) परवड का होईना! हा सरासर अन्याय आहे. (शेवटी मराठी बांधवच मराठी बांधवास नाडतो, तो असा!) ओदिशातल्या मराठी मंडळींनी स्वतंत्र ओदिशा राष्ट्रासाठी आंदोलन केले पाहिजे! (किंवा, गेला बाजार, ओदिशाचे चलन बदलून भारतीय रुपयाऐवजी यूएस डॉलर करण्याची मागणी केली पाहिजे.) तरच त्यांच्यावरील अन्यायाचे निवारण होऊ शकेल.

काही गोष्टी मिळतच नाहीत; त्यात माझी मुलं यातले शेंगदाणे खात नाहीत म्हणून मी या शेंगदाण्यांना फाटा दिलाय.

!!!

खरपूस भाजलेल्या (लालसर सालीसकट) शेंगदाण्यांखेरीज भडंगेस काय मजा? शेंगदाण्यांची ॲलर्जी वगैरे असल्याखेरीज^१ कोणी भडंगेतील शेंगदाणे^२ का खाऊ नये, हे निदान माझ्या तरी आकलनाबाहेरचे आहे. (परंतु, उलटपक्षी, कोणी काय खावे, नि कोणी काय खाऊ नये, हे मी कोण ठरवणार, हा झाला एक भाग. दुसरे म्हणजे, मुलांच्या आवडीनिवडी चमत्कारिक असतात, हे वैश्विक सत्य आहे. (कधीकाळी मीदेखील मुलगा होतो, नि तूर्तास मुलाचा बाप आहे. त्यामुळे, समजू शकतो.) तर ते एक असो.)

ठीक आहे; हरकत नाही. त्या शेंगदाण्यांचे काय करायचे, हीच जर अडचण असेल, तर इकडे पाठवून दिलेत, तरी चालतील. (वास्तविक, आमचे जॉर्जिया राज्य हे शेंगदाण्यांचे माहेरघर आहे. त्यामुळे, इथे तुटवडा नाही. परंतु तरीही.)

बाकी,

मग मजबूरी का नाम... म्हणत मी जे काय करते त्यालाच भडंग म्हणतेय.

हा जो वाक्प्रचार आपण (अर्धवट का होईना, परंतु) वापरलात, तो उत्तरेकडला (बहुधा दिल्लीच्या बाजूचा; चूभूद्याघ्या.) एक अत्यंत लोकप्रिय, परंतु तितक्याच अश्लील अर्थाने वापरला जाणारा वाक्प्रचार आहे. (अधिक तपशिलात शिरत नाही, परंतु, संपूर्ण वाक्प्रचार 'मजबूरी का नाम महात्मा गाँधी' असा असून, त्याला काही लैंगिक connotations आहेत, एवढेच नमूद करू इच्छितो.)

नाही म्हणजे, वाक्प्रचार वापरल्याबद्दल आक्षेप नाही, परंतु, त्याचा उद्गम तथा त्यामागील अर्थमीमांसा आपणांस बहुधा ठाऊक नसावी, तथा, ठाऊक असती, तर आपण तो बहुधा वापरला नसता, अशी शंका आल्याकारणाने या उल्लेखाचे प्रयोजन. (उलटपक्षी, अर्थ ठाऊक असून आपण तो वापरला असल्यास, गृहीतकाबद्दल आगाऊ क्षमस्व.)

असो.

----------

तळटीपा:

^१ अवांतर: पीनट ॲलर्जी हा एक अत्यंत जीवघेणा प्रकार असू शकतो!

^२ किंवा शेंगदाणे घातलेली भडंग. (अतिअवांतर: एखाद्याला शेंगदाण्यांची जर खरोखरच ॲलर्जी असेल, तर भडंगेतले शेंगदाणे काढून टाकून उरलेली भडंग खाणे हेदेखील चालत नाही. शेंगदाण्यांचा नुसता संपर्क त्या खाद्यवस्तूशी आला होता, एवढे कारण पुरते!)

कोणास एंड-प्रॉडक्टचा फोटो पाहून बिर्याणीची आठवण आली, किंवा कसे?

पाकृ, पदार्थ, पद्धत आणि लेखनशैली आवडली.

धन्यवाद.

मी भडंग म्हणून जे खाल्लं त्यातले चुरमुरे हे राक्षसी आकाराचे होते. तसे चुरमुरे कुठे मिळतात ?

चुरमुरे हे दोन प्रकारचे असतात. एक म्हणजे पातळ, लांब. त्यांना चुरमुरे/मुरमुरे वगैरे म्हणतात. दुसरे जे बुटके, लठ्ठ असतात त्यांना भडंग म्हणतात. वरील खाद्यपदार्थ हा साधारणपणे मसाला भडंग वगैरे म्हणता येईल. हे सगळे विवेचन माझ्या माहितीबरहुकूम बरं का! चुभुदेघे.

कालच इथे मेतकूट व भडंग दोन्ही अनवट पदार्थ मिळाले. मेतकूट मिळाल्याने तर स्वर्गं २ बोटे ठेंगणा झाला. मुलीला तूप-मीठ-मेतकूट भात दिला व अर्थात मी ही खाल्ला. आता मी मरायला मोकळी.

दुसऱ्या बाजूला जेणेकरून आपल्या हाताला पोळणार नाही यासाठी एक कॅरीबॅग हातात घालून चुरमुरयावर ओतलेले कढीपत्ता-लसूण-कांदा याचे ढीग कुस्करून घ्यायचे.

ही युक्ती माहीत नव्हती. मस्त आहे.

धाग्याच्या सुरुवातीलाच कोल्हापुरी चिरमुऱ्यांचा उल्लेख वाचून वाटलं - सांगली कोल्हापूर साईडच्या लाल भडंगाची रेसिपी असेल.
ही रेसिपी त्या भेंडीच्या दाण्यांपेक्षा निश्चितच कारणेबल आहे पण तरी तळणे  वगैरे प्रकार असल्यामुळे आपला पास. बाकी जयसिंगपूरच्या अंबा भडंगाची आठवण येऊन अं ह झाले.