Skip to main content

.

0

.

Node read time
0

अजो१२३ Thu, 06/03/2014 - 16:21

आपण जिवंत असल्याची खात्री पटवत असता खूप उपयोगी ठरलेले शब्द अर्थवाही बनू पाहतात, आपल्या क्षणिक मरणांचा पुरावा मागत त्यांच्या पुंजक्यांचे आकर्षक अमूर्त घोस स्क्रीनवर लहरत असताना सर्जनाचे मंद झोत निवळ मनावरून गेल्याची जाणीव होते.

तसं पहिल्या तीन परिच्छेदांतलं बरंच काही कळलं नाही, पण हे वाक्य तर मुळीच झेपलं नाही. लेखाच्या पार्श्वभूमीवर या ओळीचा अर्थ कोणी सांगेल काय?

अनामिक Thu, 06/03/2014 - 17:49

त्या लक्ष्मीकांत बोंगाळेच्या कवितेत कोण कोणाची वाट बघतेय? प्रियकर प्रेयसीची म्हणावे तर, मी आलो - तु आलाच नाही अशा धाटणीची रचना आहे.