मला जमेल हे?

मला जमेल हे?

चित्रा प्रश्न हा आहे की इतका वेळ टीव्हीत बुडणारा वर्ग मराठी संस्थळावर यायची तरी तसदी घेतो का? नसेल तर मग हा प्रश्न त्या वर्गापर्यंत पोचणारच नाही. निव्वळ अरण्यरुदनच ठरेल.

जमेल हो जमेल..
स्वानुभव आहे. कष्टपूर्वक दोन आठवडे टिव्ही बघायचे सोडून द्या, मग सवयीने टिव्हीचा कंटाळा येऊ लागेल :)

नाही.

जमवायचंच म्हटल्यावर काहीही जमतं; पण जमवलेली पुस्तके वाचून करायचं काय ते समजलं नाही.
म्हणजे वर दिलेल्या यादीतल्या गोष्टी करणे आणि जमवलेली पुस्तके वाचणे यात नेमका काय फरक आहे?

"रोज संध्याकाळी पुरणपोळीसोबत- केळ्याची शिकरण टाइपच्या दूरचित्रवाणी मालिका बघा, मग लोणच्यासारखं लावायला एखादा विनोदी कार्यक्रम बघा. शिवाय व्हॉट्स-अॅपवर आलेलं एखादं ग्राफिक, फोटो किंवा व्हिडियो बघा-ऐका. मग जमलंच तर फेसबुकवर शेकडो-हजारो लोकांसमोरची आपली प्रतिमा धडधाकट आहे ना ते बघत राहा, वाटल्यास आणखी दुसऱ्यांच्या प्रतिमा बघा. मग अधूनमधून सामाजिक-राजकीय भान वाढवायला वृत्तवाहिन्यांवरचे बेभान चर्चांचे चिकन खाल्ल्यासारखे झणझणीत कार्यक्रम बघा. शिवाय घराबाहेर जाऊन थेटरात-मल्टिप्लेक्सात एखादा चित्रपट बघता येईल. किंवा अगदीच चोखंदळ रसिकबिसिक असाल तर नाटक बघा. शिवाय सर्वांत महत्त्वाचं म्हणजे पुन्हा पोटापाण्यासाठी रोजचं काम बघायचं असतंच."

उगीच वाक्यावाक्याला उपरोध, उपहास किंवा वक्रोक्ती करुन जे आहे त्याबद्दल गिल्टी, असमाधानी वगैरे राहून जे आपण सध्या करत नाही ते करण्यासाठी कायकाय सोडावे लागेल किंवा हे सोडून ते करण्याने कसले फायदे मिळतील की जे सध्या आपण गमावतोय.. अशा प्रकारे कशाला विचारमंथन करायचे?

टीव्ही, सिनेमा किंवा तत्सम माध्यमांचा पगडा वाढल्याने "बघे" तयार होत असतील तर पुस्तकाचा पगडा वाढल्याने "वाचे" किंवा "पढिक" तयार होतील काय ?

अमुक प्रकारची करमणूक तमुकपेक्षा श्रेष्ठ किंवा उच्च असं कसं ठरवायचं? आवडीने जे करतोय ते टाळून न केल्या जाणार्‍या गोष्टीसाठी वेळ कशाला तयार करायचा?

बिलीव्ह मी, जो बातम्यातल्या चर्चा बघून असमाधानी असतो, जो व्हॉट्सअ‍ॅप करताना असंतुष्ट असतो, जो मल्टिप्लेक्समधे सुखी नसतो तो कादंबरी वाचूनही असमाधानीच राहणार.

कारण आपल्या हातातून काहीतरी निसटतंय असं फीलिंग सर्वत्र येणं यावर काही उपाय नाही.

सध्या फेसबुकवर जो काही वेळ देतेय किंवा whatsappवर नजर फिरवतेय, किंवा वेळेवर घरी येऊ शकले तर जेवता-आवरताना एकीकडे जितपत टी.व्ही. नजरेसमोरून हलतोय तो बघितला जातोय...

टीव्हीसुद्धा तुम्ही मजेने बघत नाही, नजरेसमोरुन जाताजाता जितपत हलतोय तितका पाहता आणि तोही टाळण्याचा विचार करता.. पुस्तकाबाबत काय वेगळे होणार ?

बिलीव्ह मी, जो बातम्यातल्या चर्चा बघून असमाधानी असतो, जो व्हॉट्सअ‍ॅप करताना असंतुष्ट असतो, जो मल्टिप्लेक्समधे सुखी नसतो तो कादंबरी वाचूनही असमाधानीच राहणार.
कारण आपल्या हातातून काहीतरी निसटतंय असं फीलिंग सर्वत्र येणं यावर काही उपाय नाही.

विचार करावा लागेल. फेसबूक, पिक्चर, पुस्तक, मोबाईल, ऑफिसातले रियल इस्टेटवर्(च) गप्पा मारणारे सहकारी यांत असताना मला असमाधान वाटते. एकंदर नेटवर असे वाटत नाही.

हे असले काहीतरी (बोले तो, उद्धृत परिच्छेदासारखे) वाचणे (आणि, लिहिणार्‍याच्या बाबतीत, लिहिणे) जर कटाप केले, तर त्यातून मोकळा होणारा वेळ कदाचित आपल्याला हवा तसा सत्कारणी लावता येईल, असे वाटते. (चूभूद्याघ्या.)

आय मीन, कमॉन! पुरणपोळीसोबत केळ्याची शिकरण कोण खातो? काहीही! हाय कंबख्त, तूने शिकरणदेखील खायीही नहीं!

(बादवे, 'डोंगरे' म्हणजे नेमके कोण? भटांच्या खाण्यापिण्याच्या सवयी ह्याबिच्युअली ओढूनताणून विनाकारण ज्यातत्यात आणून त्यांना नाके मुरडणार्‍या - किंवा, इतर कोणी मुरडल्यास गुदगुल्या होणार्‍या - जातींपैकी^१, की ह्याबिच्युअली विनाकारण सेल्फ-लोदिंग भटांपैकी^२?)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

^१ सन्माननीय अपवाद (असल्यास) वगळून.^१अ

^१अ ही असली काहीतरी डिस्क्लेमरे पॉलिटिकली करेक्ट राहण्याकरिता टाकणे इष्ट असते.

^२ या क्याटेगरीस अपवाद हवे तेवढे सापडावेत.