फेसबुक पोस्ट
पहील्या प्रेमाची एक "जिवंत" फेसबुक पोस्ट आज वाचली. किती भरभरुन अन किती हळवेपणाने लिहीली होती. ओह माय गॉड!!! इतकं सुंदर वाटलं वाचून जशी काही उन्हाळ्यात संध्याकाळी पश्चिमेच्या गार वार्‍याची झुळूक स्पर्शून जावी. मैत्री अन प्रेम, आकर्षण याचे अनोखे मिश्रण असलेली ती पोस्ट वाचताच आठवलं
अरे खरच ही निरागस प्रेमाची भावना दुनियेत आहे हेच आपण विसरलो होतो. अतिशय निरागस अन तीव्र प्रेम, अर्ध्या उमललेल्या कळीसारखं. काय नव्हतं त्या पोस्ट्मध्ये ..... भावनांची इन्टेन्सिटी अन तारुण्य होतं, आर्जव अन आशा होती, मुख्य म्हणजे आत्मा होता.
एकमेकांशी मारलेल्य गप्पा, बाँडींगकरता महत्त्वाचे ठरलेले पहीले काही विषय जसे अमका चित्रपट तमकी डीश. सगळं किती पॅशनेटली ओतलेले होते. तिला पाहील्यावर त्याला पहील्यांदा तिच्याबद्दल काय जाणवले. हृदयात उमललेली कळ!! अन मग कॉमेंटसमध्ये तिचे भरुन आलेले डोळे, तेच डोळे ज्याबद्दल त्याने इतकं लिहीलें तेच. दोघांचा एखादा हातात हात घातलेला फोटो. सॉलीड!!!
ओह माय गॉड सुंदर पोस्ट!! इतकी की ती शेअरही करायला मन धजावलं नाही. नको डोंट टच इट!!!
वाचायला सुरुवात केली न वाचतच गेले. आज जर बॉस नामक प्राणी जरी मध्ये कडमडला असता ना तरी त्याला सांगीतलं असतं - हे वाचून पूर्ण होऊ देत मग बोलते.
झालो झालो म्हातारे झालो याची खात्री पटली. च्यायला, इतकं निरागस प्रेम आता कुठून व्हायला ; ) हृदयात अशी फडफड आता होणे नाही. हां मैत्री होईल, लै काही होईल पण अशी फडफड अन "धक धक करने लगा, मोरा जियरा जलने लगा" आता होणे नाही.
शेवटी पहीला पाऊस तो पहीला पाऊस!!! त्या पावसनंतर पृथ्वीच्या अंगावर उमटलेला शहारा न तिच्यातुन धुमारलेला मृद्गंध तो दुसर्‍या , तीसर्‍या पावसाच्या वेळी कोठून येणार :)
अर्थात तक्रार काहीच नाही. इस मुकामसे शायद हम भी गुजरे है कभी, अब हमे याद हो के ना याद हो.
म्हंजे पहिल्या पावसाने
म्हंजे पहिल्या पावसाने तुमचेही 'छत्री दुरुस्तीला टाकली पाहिजे' झालं तर!
माझं तर नेहमी असंच होतं!
दरवर्षीचा पहिला मान्सून पाऊस तो पहिला पाऊस! कुडन्ट अ‍ॅग्री मोअर
माझ्या १४ वर्षाच्या मुलीने
माझ्या १४ वर्षाच्या मुलीने काल लिहीलेली कविता इथे टाकतेय. :) आतापर्यंत ७-८ कविता तिने लिहील्या आहेत. ही मला स्वतःला अतिशय आवडली.-
PARALLEL LINES
They're two long lines, side by side;
The inarguable rules, they must abide;
Forever and ever they stretch, into the infinite space;
But to their dismay, each other they can never face;
Its sour they say, that may be true;
But you can never miss, what you never knew;
They will meet others, one, two or maybe nine;
But can never meet each other, the life of a parallel line.
.............................................................
तत्वगंभीर
१४ वर्षाच्या वयात इतकी तत्त्वगंभीर कविता ती लिहित असेल तर मोठी झाल्यावर नक्कीच ऐसीसारख्या संस्थळावर इत्यादि ती बाकी आयड्यांना चांगलीच पीडणार हे निश्चित! ;)
-----------------
बाकी कविता खरोखरच आवडणीय आहे. भूमिती शिकताना जे विचार डोक्यात येत राहतात ते छान मांडले आहेत. आमच्यातर्फे कौतुक.
नको
ऐसीवर बोलावणं नको वाटतं.
कुणी काही लिहिलं की लिखाणाचा चुथडा करणे, इतरांना वैताग येइपर्यंत शेरे मारणे, तिरकस बोलत राहणे हे सारे ऐसीवरचे प्रकार त्या नवप्रवेशित बालमनाला झेपतील का ह्याबद्दल साशंक आहे.
हे प्रकार एखादेवेळेस थट्टा मस्करी म्हणून ठीक आहेत. पण आता अतिरेक होतोय राव.
(आता "अतिरेक ही सुद्धा सापेक्ष संज्ञा आहे " वगैरे आर्ग्युमेंटे ठरलेलीच.)
इथे उपप्रतिसाद देतेय पण तो
इथे उपप्रतिसाद देतेय पण तो फक्त मनोबाला उद्देशून नाही.
५ मार्मिक दिसतायत. आणि अतिरेक, बोर, प्रेडीक्टेबल, क्रूर थट्टा, कीसकाढू वगैरे तक्रार ऐसी/ऐसीकरांबद्दल करणारे प्रतिसाद गेल्या काही दिवसांत वेगवेगळ्या आयडींकडून आलेत.
हे (जर होत असेल तर) फक्त ऐसीवरच होते का?
इतर मराठी संस्थळांचा अनुभव नाही का घेतला कधी?
मराठी जाऊदेत पण सायबर बुलिंग, टीनेजर्सना त्यापासून कसे सांभाळावे, दूर ठेवावे वगैरे मुद्दे इतरत्र कधी वाचनात आलेच नाही का?
इथे ती पोस्ट द्या की. आम्हाला
इथे ती पोस्ट द्या की. आम्हाला पण अनुभवु द्या की हे सगळे.
अवांतर : हे फेसबुक पान माहिती आहे का? https://www.facebook.com/Davneeya तुम्हाला बहुतेक आवडेल :)