खूप छान धुकं होतं तेव्हा आपल्यामध्ये...
खूप छान धुकं असायचं तेव्हा आपल्यामध्ये..
नाव, गाव, रंग, रुप यातल्या कशाचाच परिचय नसताना
फक्त एकमेकांत सापडलेल्या एकमेकांच्या खुणांमुळे दाटलेलं..
आश्वासक.. हवहवसं.. गुलाबी..
गहिरं, अधीरं.. लोभस..
तुझेपणाच्या, माझेपणाच्या
सगळ्या कक्षा सामावुन घेणारं..
ओळखीचे चकवे दाखवत हळुच,
अनोळखी होवुन जाणारं..
समजतयं असं वाटेपर्यंत,
अवघड होवुन बसणारं..
अज्ञाताच्या सोबतीने सुरु केलेला स्वतःचा शोध,
स्वतःची होत जाणारी नविनच ओळख..
तू त्या शोधात फक्त सोबत होतास..
किंवा निव्वळ तू अस्तित्वात असल्याची जाणिव..
तुही कदाचित नव्याने पाहिलंस स्वतःला
माझ्या अस्तित्वाच्या जाणिवेची सोबत घेवुन..
मग कोणत्या क्षणी महत्वाचा झाला तुझा परिचय स्वतःच्या ओळखीपेक्षा?
का जंग जंग पछाडले त्या परिचयासाठी?
ह्म्म...
शेवटी एकदाचा झाला
तुझा माझा परिचय..
पण त्याच क्षणी वितळुन गेलं ते धुकं..
नविन सापडु शकले असते असे काही चेहरे,
पुन्हा हरवुन गेले त्या धुक्यासोबत..
अजुनही वाट चालतोय आपण एकमेकांच्या सोबतीने..
पण आता काही हुरहुर नाही..
कसलंही काहुर नाही..
स्वतःविषयी काही नविन शोधही लागत नाही आताशा..
फक्त तुझ्याकडे बघताना कधी कधी वाटतं,
खूप छान धुकं होतं तेव्हा आपल्यामध्ये.....
ताजेपणा
कवितेतला नात्याचा प्रवास काही ओळींच्या ताजेपणामुळे आवडला -
एकमेकांत सापडलेल्या एकमेकांच्या खुणांमुळे दाटलेलं../ ओळखीचे चकवे दाखवत हळुच.. इ.
--
अवांतर -
धुके आणि प्रेमाच्या नात्यावरून 'पाषाणपालवी' या कादंबरीतली आरती प्रभूंची एक कविता आठवली तशी देत आहे -
धुक्यात आहे डोह कुठेतरी
अथांग त्याचा तळ गाठावा
म्हणोन शिरले धुक्यात तरीही
थेंब न ओठी एक पडावा ?
जळते आहे जळ नयनी या
अंतरंगही त्यात कढावा
प्रिया तुझ्या रे डोही माझा
अखेरचा हा देठ तुटावा
धुकेच आहे धुक्यात भरूनी
किती धुक्याचे गजरे माळू
जळत्या अश्रुंमधून माझ्या
ये ना सजणा काजळ घालू
गुलाबी धुक्याची प्रतिमा
गुलाबी धुक्याची प्रतिमा आवडली. आणि ते विरल्यानंतरच्या काहीतरी हरवल्यामुळे झालेला अपेक्षाभंगही.