व्हॅलेन्टाईन्स डेची कहाणी

आटपाट नगर होतं. तिथं एक गरीब मध्यमवर्गीय दांपत्य रहात असे. एकुलता एक मुलगा परदेशी शिकायला गेल्यापासून ते अतिशय कंटाळवाणे आयुष्य कंठत असत. बायको दिवसभर मराठी मालिका पाही आणि नवरा दिवसाभर मराठी बातम्या वाचे. संध्याकाळी नवरा इंग्रजी/हिंदी बातम्या पाही, बायको हिंदी मालिका पाही आणि दोघे जेवून झोपी जात. त्यांच्या प्रेमरथाची गती तिशीनंतर मंद होता होता आता अगदी ठप्प होऊन गेली होती. बायको अगदी विटून गेली होती. शेजारचे मध्यमवयीन दांपत्य मात्र हातात हात घेऊन फिरायला जात, सिनेमाला जात, मधूनमधून सुट्टीवर जात आणि एकमेकांच्या खांद्यावर हात ठेवलेले प्रेमळ फोटो फेसबुकावर लावत. बायकोला शेजारणीच्या भाग्याचा हेवा वाटे.

बायको शेजारणीच्या घरीं एकें दिवशी बसायला गेली. आपल्या व्यथेचं गाणं गाइलं. शेजारणीनं तिला व्हॅलेन्टाईन्स डेच व्रत सांगितलं.
ती म्हणाली, “बाई बाई, ऊतू नको मातू नको घेतला वसा टाकू नको. हे व्हॅलेन्टाईन्स डेच व्रत तू या फेब्रुवारीच्या चौदा तारखेपासून धर. सारा दिवस उपास करावा, फराळासाठी फक्त हृदयायाच्या आकाराचे पदार्थ खावे. बारा लाल रंगाचे गुलाब आणावेत, पाच गुलाबी हृदयायाच्या आकाराचे फुगे आणावेत, घरात सर्वत्र लाल-गुलाबी पताका लावाव्यात. लेसची सुंदर पारदर्शी अंतर्वस्त्रे आणि गुलाबी रंगाचे कपडे परिधान करावेत. लाल-गुलाबी-हृदय हा मंत्र विसरू नये. मनोभावे व्हॅलेन्टाईनची आराधना करावी, संध्याकाळीं व्रताचं उद्यापन करायाला पतीबरोबर बाहेर जेवायला जावं, पंजाबी-चायनीज असा मध्यमवर्गीयपणा करू नये, कॉन्टीनेन्टलला जावं, बुडबुडेवाल्या मद्याचं प्राशन करून उपास सोडावा. घरी परतताना जोडीदाराचा हात हातात घ्यावा, "ग्रे रंगाच्या पन्नास छटा" ही पोथी एकत्र जमेल तेवढी वाचावी.” हे सगळं केलं तर पती प्रसन्न होईल, रात्रभर सारीपाट खेळेल, तुझी व्यथा दूर होईल असं सांगितलं. ती घरीं आली. व्हॅलेन्टाईनची प्रार्थना केली व व्हॅलेन्टाईन डे व्रत करायच्या तयारीला लागली.

चौदा तारखेला तिने सकाळीं उठून स्नान केलं, गुलाबी रंगाचे कपडे परिधान केले, पतीलाही नवीन गुलाबी शर्ट काढून दिला, त्याला हृदयाच्या आकाराची धिरडी करून दिली. पतीला गुलाबी शर्ट शोभून दिसत होता, त्याला कामावर गेल्यावर प्रत्येकाने तसे आवर्जून सांगितले. पत्नीने दिवसभर उपास केला, फराळाला हृदयाच्या आकाराचे केळीचे पान कापून त्यावर हृदयाच्या आकाराची भाताची मूद घेतली. घरात लाल-गुलाबी पताका, लाल गुलाब, गुलाबी फुगे अशी सजावट केली.

संध्याकाळी पती घरी आल्यावर आश्चर्यचकीत झाला, तिने त्याला आपण जेवायला बाहेर जाऊ असे सुचविले. बातम्या चुकणार असल्याने पती नाराज झाला आणि "तुम्हाला कस्ली कस्ली म्हणून हौस नाही" असे तोंडावर आलेले वाक्य तिने गिळले आणि बाबापुता करून त्याला जेवायला बाहेर नेले. कॉन्टीनेन्टल म्हटल्यावर पती पुन्हा नाराज झाला, त्याला असल्या मिळमिळीत चवी आवडत नसत आणि तिने "तुम्हाला काही म्हणून वेगळं खावून पहायला नको" असे तोंडावर आलेले वाक्य मागे परतवले आणि "आपण बुडबुडेवाले मद्य घेऊ" अशी सुचवणी केली. मद्याचे नाव काढताच पतीची कळी खुलली आणि बिल देताना बसलेला धक्काही मद्यप्राशनाने सुसह्य झाला.

घरी परतल्यावर बातम्या पहात असताना पत्नी गुलाबी रंगाची टू पिस नायटी घालून सामोरी आली तेंव्हा पुढे काय वाढून ठेवले आहे याची पतीला कल्पना आली आणि तो थोडा सटपटला. बायकोने "ग्रे रंगाच्या पन्नास छटा हे पुस्तक एकत्र वाचावे असे सुचविल्यावर त्याला थोडे आश्चर्य वाटले पण बातम्या नाहीत तर निदान थोडे वाचन करावे असे वाटल्याने तयार झाला. एकत्र वाचनाची कल्पना त्याला आजिबातच आवडली नाही कारण तो फार हळूहळू वाचत असे पण आलीया भोगासी म्हणून तयार झाला. पोथी कशाबद्दल आहे याविषयी त्याला मुळीच कल्पना नव्हती त्यामुळे आठ-दहा पाने वाचल्यावर त्याला दरदरून घाम फुटला. हा हार्टअ‍ॅटॅक नाही याची पत्नीने खातरजमा करून झाल्यावर तिने पोथी मिटून "आता पुरे" म्हटले. लाडीकपणे नवर्याचा चष्मा काढून घेतला. चष्मा काढल्यावर पतीला जवळचे काही दिसत नसल्याने त्याला हायसे वाटले शिवाय मद्याचा परिणाम अजूनही थोडासा होता त्यामुळे तो थोडा सैलावला.

त्यानंतरची रात्र जलद गेली. सारीपाट वगैरे खेळून झाला, पत्नी प्रफुल्लीत झाली, पती आनंदित झाला आणि त्यांच्या प्रेमारथाची चाके अगदी मंद गतीने का होईना पण पुन्हा फिरायला लागली. पत्नीने शेजारणीचे आभार मानले आणि दरवर्षी व्हॅलेन्टाईन डे व्रत पाळायला लागली. तिला जसा व्हॅलेन्टाईन प्रसन्न झाला तसा तुम्हा-आम्हा सर्वांना होवो आणि ही साठा उत्तरांची कहाणी पाचा उत्तरी सुफळ संपूर्ण होवो. ते काय म्हणतात ते "हॅप्पी व्हॅलेन्टाईन्स डे"!!