शून्य
निखिल एस. डि.
चल शून्याच्या बाजू मोजू .
अन मोजुया खोली .
या शून्याचा आवाज कैसा ?
कैसी याची बोली ?
काय असे हो पाठी पुढती ?
अन शून्याच्या भोवती ?
अंत म्हणावा पाताळाचा ?
की शिखराच्या वरती ?
निराकार हा शून्य असे ,
की साकारीत होतो ?
शून्याचे जरी चित्र पुसावे ,
शून्य शेष उरतो .
चल शून्याच्या शोधामध्ये
शून्य उरे हाताशी .
रिक्त मानाने शांत बसावे
शून्य मिळे शून्या सी .
सुंदर कविता आहे
सुंदर कविता आहे हि. बर्याच दिवसानी 'कविता' या सदरनामाला सार्थ करणारी कविता वाचली. सुरेखच जमल्येय. मनात आलं कि "शून्याच्या संकल्पनेवर छान विणल्येय कविता" - आणि पटकन गदिमांचं "एक धागा सुखाचा" गाणं आठवलं. मानवाचं आयुष्य हे एखादं वस्त्र आहे या कल्पनेभोवती विणलेली कविता.
शून्य आहे तरी काय? पासून सुरूवात आणि शेवटी
रिक्त मानाने शांत बसावे
शून्य मिळे शून्या सी
निखिल, व्वा!
पुलंची वाक्यं
पुलंची वाक्यं आठवली: