आईवडिलांबद्दल पुस्तके लिहिणे

या दुःखातून तुम्ही लवकरच सावराल अशी आशा.

तुम्हाला नक्की कशाबद्दल मत हवं आहे, संशोधन म्हणजे नक्की काय, या गोष्टी समजल्या नाहीत. आणखी थोडं लिहिल्यास या गोष्टी समजायला मदत होईल. (हवं तर धागा संपादित करून त्यातच वाढीव मजकूर लिहा, म्हणजे इतर वाचकांना ते वाचणं सोयीचं होईल.)

माझ्या आईवडलांच्या निधनामुळे माझं बरंच जास्त आणि फार चटकन भलं झालं, असं मला वाटतं. किंवा कधी मरावं हे माझ्या आईवडलांना समजलं, असं माझं एक अश्लील आणि व्यक्तिगत मत आहे.

व्यावसायिक तत्वावर म्हणजे?

डुप्रकाटाआ

>>मला हे काम प्रामाणिकपणे आणि मनापासून करण्याची इच्छा आहे.अर्थात हे काम व्यावसायिक तत्वावर करणार आहे>>

- बहुतेक केवळ तुमच्याच आइवडिलांबद्दलच्या आठवणींचे पुस्तक न लिहिता इतर पाचसहा लोकांचेही अनुभव त्यात घेणार असं दिसतय.

>>.आपले मत अपेक्षित आहे.>>
- तोंडी माहिती घेऊन ,फोटो मिळवून एक टिपण तयार करून त्यावर सही घेतली की पुस्तकात घेता येईल.

तू शुचिच आहेस ना?

१. आपण आईवडिलांच्या आठवणींचे पुस्तक लिहून प्रकाशित करू इच्छिता आणि ते संदर्भासाठी काम म्हणून दाखवून एक नव्या प्रकारचा व्यवसाय म्हणून सुरू करण्याचा विचार करताय- असे दिसते.
२. की असे पुस्तक आपण आधीच पूर्ण केलेय अन आता व्यवसाय सुरू करताय?
३. यातला मजकूर योग्य-अयोग्य कसा तपासणार? विषेशतः तो गौरवग्रंथच तर होणार ना?
४. एखाद्याचे वडील गेले म्हणून लिहीले, ते लोकांना आवडले. मग पुढे खूप वर्षांनी आई गेली (अन तिने नंतर कांही भरीव कार्य केले असेल) तर पुरवणी काढणार का ? कारण अनेक घटना/ आठवणी आधी संयुक्त आणि मग नंतरच्या येतील.

"विनंती आहे की मला काय म्हणायचे आहे ते समजून घ्यावे. हे पूर्णपणे नवीन काम आहे."

-थोडक्यात त्या आठवणी एका पुस्तकात छापील स्वरुपात करायच्या आहेत. खर्चाचा प्रश्न नसेल तर एखाद्या डिटिपी ओपरेटरला लिखाण ,फोटो द्या आणि पुस्तकाच्या दहा प्रति काढा. त्या नातेवाइक/ओळखिच्यांना वाटून टाका.
- कमी खर्चात करायचं असेल तर त्यातही मार्ग आहेत.
- ओडिओ क्लिप,फोटो,लिखाणाचा वर्डप्रेस ब्लॅाग स्वस्त आणि मस्त होईल. तो एडिट करून माहिती वाढवताही येईल..TXT फाइल असेल तर एलइडी टिव्हिवर पाहता वाचता येईल.

ए बाई अनु, मी नाही ग!

एक तुतारी द्या शुचिला आणूनी.

वृंदावन इथे फार अपेक्षा करु नका!

"इथे फार अपेक्षा करु नका!"

असं का म्हणता?
कोणी इथे थट्टेवर नेले नाहीये. चारदोन प्रकार सुचवलेत ,शिवाय जगाची व्यवहाररीत ,बघण्याचा दृष्टिकोन सांगितलाय. सहानुभूती व्यक्त केलीय.आर्थिक म्हणाल तर वरची मर्यादा नसते. आणखी स्वस्तही उपाय सांगू शकतो. कोल्हापुरचा एक पेपरवाला मालक तुम्ही दिलेले लिखाण छापून( एक विशेषांक म्हणून)तुम्ही दिलेल्या पत्त्यांवर बुकपोस्टही करतो स्वस्तात. आणखी काय पाहिजे?
इथे कल्पनेचं दारिद्र्य नाहीये पण काय मुद्दा/समस्या आहे ते तर कळायला हवे.आइवडिल गेल्याने सर्वात मोठी गोष्ट कोणती जाणवते ती म्हणजे आपण पोरके होतो. पोरके या शब्दाचं भाषांतर,व्याख्या करणे अवघड आहे. भाऊ ,वहिनी,बहिणी हे सर्व रेल्वेतून दिसणारे दूरदूर मागे पळणारे खांब आहेत हे जाणवू लागते..
पुस्तकात चारदोन अध्यात्मिक विचारलेख ( दिनदर्शिकेच्या मागे असतात तसे) लिहून,धार्मिक पर्यटनाचे लेख देऊन उपयुक्तता वाढवली तर अधुनमधून ते उघडले जाईल.आता एक छोटी पुस्तिका तरी काढून विचारांना वाट मोकळी करून द्या.

आपली आई कशी होती किंवा वडील कसे होते हे पुढच्या पिढ्यांनाही कळावं.

कोणी उगाच इंग्रजी फाडायला लागले, किंवा इंग्रजी गाणीगिणी वाजवायला लागले, तर त्याला उद्देशून फेकण्याकरिता 'अंग्रेज़ तो चला गया, लेकिन (साला) औलाद छोड़ के गया' असा एक मुहावरा उत्तरेकडे प्रचलित आहे.^१

त्याच धर्तीवर आता 'जानेवाला तो गया, लेकिन क़िताब छोड़ के गया' असा वाक्प्रचार रुजू होणार तर!

खरेच, एखाद्याचे (खाजगी) आईवडील काय होते, हे त्याच्या पुढच्या पिढ्यांना कळवून पकविण्याची काय गरज?^२

----------

^१ डिस्क्लेमर: हे केवळ माहितीकरिता. (द्या रे कोणीतरी 'माहितीपूर्ण'!) मुहावर्‍यामागील भावनेशी मी सहमत आहेच, असे नाही.

^२ हे निव्वळ कुतूहल. अन्यथा, छापवून घेणार्‍याचे घटनादत्त अभिव्यक्तिस्वातंत्र्य अबाधित आहेच. (याबद्दल आणखी एक 'माहितीपूर्ण' होऊन जाऊ दे!)

त्यापेक्षा मुलाच्या आईवडीलांबद्दल सूनेस व मुलीच्या आ व ब जावयास ..... मज्जानु पुस्तक!! ;)