मनातले छोटे मोठे प्रश्न - भाग १७

असे नै सांगता येणार. एकतर ठरवून मैत्री होत नाही हे खरे असले तरी सबकॉन्शसली समोरची व्यक्ती आणि आपले ट्युनिंग किती जमतेय हे पाहिले जात असावे. मात्र त्याचा नक्की अल्गोरिदम माहिती नाही व विचारही केला नाही.

माझ्या मित्रपरिवाराचा ल.सा.वि. बहुदा मला येणारी किमान एक भाषा बोलता येणारा मनुष्य असा निघेल.
अजून एकमेकांची भाषा न येणार्‍याशी 'मैत्री' झालेली नाही. बाकी सगळे नमुने आहेत ;)

मी तरी असे लोक बघतो जे अधिकाधिक उसने पैसे मला देउ शकतील.
त्यातही रक्कम देउन विसरुन जाणारे असले तर उत्तमच.
मग त्या त्या हिशेबानं त्यांना मस्का मारत रहायचा इतिहास - संगीत्-साहित्य्-गणित्-चित्रपट किंवा टार्गटपणा...
त्या - त्या व्यक्तीच्या आवडत्या क्षेत्राला मस्का मारत राहयचा आणि अधिकाधिक उसन्याची व्यवस्था करायची.

सोशल नेटवर्कमधून गायब व्हायचयं? हे वाचा.

४ जुलैच्या वीकेंडचा उपयोग घर आवरण्यासाठी करावा असा एक प्रस्ताव माझ्याकडून मंजूर करवून घेण्यात आला. काय आवरायचे आहे याचा विचार करताना खालील गोष्टी समोर आल्या

कपडेः
१. ३४ शर्ट्स, १४ टीशर्ट्स, ३ ट्रॅडिशनल ड्रेसेस, २० पॅँट्स, ६ जीन्स, २ ऑफिस फॉर्मल ड्रेसेस (ब्लेझर वगैरे), आतले कपडे, बर्म्युडा चड्ड्या, रुमाल, सॉक्स वगैरे गोष्टींची एकूण संख्या ४०. २ स्पोर्ट शूज, २ फॉर्मल शूज, १ फ्लोटर, २ स्लीपर्स
३. यापैकी किमान १० शर्ट्स, ३ टीशर्ट्स, ६ हातरुमाल, ६ सॉक्स एकदाही वापरलेले नाहीत. (त्यांचे किंमतीचे लेबलही काढलेले नाही). आणि उरलेल्यापैकी ट्रॅडिशनल ड्रेसेस वगैरे १दा. ऑफिस फॉर्मल ५-६ वेळा व लग्नाच्या वेळेला केलेले कपडे फक्त लग्नाच्याच वेळी वापरले आहेत. बहुतेक कपडे वाढदिवस-सणवार वगैरे वेळी भेट मिळाले आहेत.
४. बायकोच्या कपड्यांचे विवरण मांडत नाही. पण माझ्यापेक्षा कमी नाहीत.

किचन
१. १ छोटा फ्राईंग पॅन, १ मोठा फ्राईंग पॅन, ३ सॉस पॅन्स, २ मोठ्या कढया, २ कास्ट आयर्न तवे. चहासाठी दोन वेगळी भांडी आहेत. शक्यतो लोखंडी तवे वापरण्याकडे कल असल्याने बाकीचे पॅन्स आता तीनचार महिने पडूनच आहेत.
२. उलथणे, डाव, हत्ती वगैरे हलवाहलवीचे दांडीवाले ८ प्रकार. (पोळी भाजण्यासाठी चपटे उलथणे व भाजी परतायला नॉन स्क्रॅचेबल किंचित वाकडे उलथणे वगैरे विविधता). झारा आहे पण दोन वर्षात फ्राईड फूड टाळण्यासाठी एकदा-दोनदाच तळणीचा प्रकार केलाय.
३. १२ चमचे, १२ फोर्क्स, ६ नाईव्ज
४. क्रोकरीमध्ये ताटवाट्या वगैरे ४ बाहेर काढून ठेवले आहेत. व 'अडीअडचणीला पाहुणे आल्यावर' लागतील म्हणून ४ ठेवणीतले ठेवले आहेत. तीच गोष्ट पाण्याच्या ग्लासांची, चहाच्या कपबशांची.
५. २ कुकर (१ छोटा व १ मोठा - इडली वगैरेसाठी लागतो). हौस म्हणून एक स्लो कुकरही घेऊन ठेवला आहेच.

इले. गॅजेटे
१. ३ ट्रॅडिशनल सेलफोन, १ स्मार्टफोन, २ आयपॉड, १ आयपॅड, १ डिजि कॅमेरा, ३ पेनड्राईव, २ लॅपटॉप, ३ पोर्टेबल हार्डडिस्क ऑफिसचा वेगळा लॅपटॉपही कायम सोबत असतोच. प्रत्येक लॅपटॉपचा वेगळा चार्जर. (एकमेकांना कंपॅटिबल आहेत!)
२. मिनियूएसबी केबल्स ६ आहेत. प्रत्येक गॅजेटसोबत १ अशी आलेली. हेडफोन्स-इयरफोन्स ५
३. एचडीएमआय केबल्स २

मिस्क
१. २० पेन्स. (यातील १५ पेन्स भेट म्हणून मिळाले आहेत.) उरलेले ५ ऑफिसातून कागदपत्रांसोबत घरी आलेले
२. ४ लेदर कवर्ड रायटिंग पॅड्स
३. ५ फ्लॉवरपॉट्स

यात फर्निचर टाकलेले नाही. तरी सामान्य मध्यमवर्गीयांकडे असते तसे सोफा-खुर्च्या-डायनिंगटेबल-बेड-साईडटेबल असे माफक फर्निचर आहेच. लाईट लावायचे खांब ३ आहेत. स्वतःचा मायक्रोवेव घेतला आहे पण आमच्या अपार्टमेंटवाल्यांनी सर्व घरांमध्ये त्यांच्यातर्फेच मायक्रोवेव बसवून दिले आहेत.

भारतातून येताना ४ बॅगांमध्ये नवराबायको असे आमचे दोघांचे सगळे सामान बसले होते. त्या सामानावर दोनमहिने सुखात जातच होते. एक वर्षानंतर मूव केले तेव्हा एक छोटी व्हॅन घेऊन सामान हलवले होते. मागच्या वर्षी १४ फूट लांब ट्रक लागला होता. आता पुढच्या वर्षी २१ फूट ट्रक लागतो की काय अशी भीती आहे.

कशासाठी ही सगळी अडगळ गोळा करुन ठेवली आहे असा प्रश्न पडतो. फेकून द्यायचे जिवावर येते.

काहीतरी उपाय सांगा बॉ.

भवानराव पंतप्रतिनिधींच्या "स्वतंत्रपूर" नावाच्या open prison experiment वर एकादं पुस्तक/सिनेमा**/माहितीपट आहे का?

-------
** दो आंखे बारा हात वगळता

खरोखरच उपाय करायचे असतील तर स्वयंशिस्त आवश्यक. काही नियम घालुन घ्यावेत.

उदा. आम्ही फक्त एक गोदरेजचे कपाट दोघांसाठी मिळून घेतले आहे. त्यात दोघांचेही कपडे (इस्त्रीचे + बिना इस्त्री), डॉक्युमेंट्स व लॉकरमध्ये लहानसहान दागिने वगैरे सगळे ठेवायचे असते. कोणताही नवा कपडा घ्यायची वेळ आली की आधी कपाटात जागा करावी लागते. तेव्हा कमी वापरातले/न वापरातले कपडे बोहारीण/इतर कष्टकरी व्यक्ती/संस्था यांना दिले तरी जातात नैतर भाज्यांच्या पिशव्या/साडी व/वा शर्ट कव्हर्स वगैरे शिवले तरी जातात नैतर मग अगदीच रिसायकल होण्यासारखे नसेल तर फाडून त्याची फडकी केली जातात वा कार पुसणार्‍या मुलाला गाड्या पुसायला दिले जातात. तेव्हा दिड आडव्या खणात मावतील एवढेच कपडे दोघांचेही असतात.
इतर वस्तुंचेही तसेच डुप्लिकेट वस्तु होता कामा नये व जी वस्तु सहामहिना-वर्षभरात एकदाही वापरली नसेल तिला डिस्कार्ड करावे.

पुस्तकांसाठी मात्र वेगळे कपाट आहे.

पाउस का नाही येत ?
कुणी आहे का इकडे? जे माझ्या सारखं गाडी धुण्यासाठी पावसाची वाट पाहत आहे ;)
(एक अरसिक चातक ) सिफ़र

मोदी सरकारला एक महिना होऊन गेला.
यादरम्यान सर्वात कार्यक्षम व उत्तम कामगिरी कोणाची झाली आहे असे तुमचे मत आहे? (पंतप्रधानांना पकडून सर्व मंत्री)

----

माझ्या मते परराष्ट्र मंत्री श्रीमती सुषमा स्वराज यांची कामगिरी इतरांच्या कैक योजने उजवी आहे. पहिल्याच दिवशी सार्क देशांच्या राष्ट्रप्रमुखांच्या भेटींनी सुरू झालेली कारकिर्द, नंतर मोदीं समवेत भूतान, नंतर एकट्याने बांगलादेश वारी करून त्या संबंधीचे प्रश्न हाती घेणे काय, चीनशी बदलते संबंध नी त्याच बरोबर जपानशी सुधारत ठेवलेले संबंध/वाटाघाटी, ममता ब्यानर्जींना फोनवून बांगलादेश सीमाप्रश्नावर त्यांची सहमती मिळवणे काय, अफगाणिस्तानमध्ये भारत घेऊ पाहत असलेली नवी भुमिका, इराकमधील भारतीयांचा प्रश्न हाताळणे, डिफेन्स सेक्टरमध्ये शस्त्रास्त्र निर्मितीत प्रायवेटायझेशनचे मधाचे बोट लावल्यावर लागलेली पाश्चात्यांची रीघ (उदा. सध्या मॅकेन पायर्‍या झिजवत आहेत. त्यांचे राज्य शस्त्रनिर्मितीत बरेच पुढे आहे ना!) व्यवस्थित हाताळात भारताचा फायदा बघणारे प्रस्ताव मांडणं काय एका महिन्यात सर्वाधिक काम आणि सर्वात निगुतीने काम त्यांनी केले आहे असे मला वाटते.

तुम्हाला?

प्रेयसी आणि प्रियकर ऐवजी प्रेयसी आणि प्रेयस असे का म्हणत नाहीत?

मला अजून एक प्रश्न विचारायचा आहे

यापूर्वीचा प्रश्न काय होता?

ऐसीकर मित्र-मैत्रिण निवडीमध्ये कशा प्रकारचा चोखंदळपणा दाखवतात? म्हणजे काय बघतात? बहुश्रुतता, वाचनाची आवड, ईमानदारी (लॉयल्टी), निस्वार्थीपणा, सेन्स ऑफ ह्युमर की अन्य काही?

१. मित्र वैगेरे असलेल्या लोकांमधून निवडावे लागतात. म्हणजे मी मित्राचे स्पेसिफिकेशन्स लिहिले तरी असा व्यक्ति मी शोधत फिरत नाही. जे कोणी आहेत त्यातून फार फार समाईक काय निघते ते पाहतो.
२. त्यानंतर प्रथमतः मित्रांचे चयन हे गुणात्मक नसतेच असे मला वाटते, सहसा ते प्रसंगात्मक असते. जितक्या रोचक प्रसंगात कोणी भेटला तितका तो जवळचा वाटतो. लोक वा मित्र प्रसंगांनीच दुरावतात. प्रसंग लोकांकडून विशिष्ट प्रकारे वागवून घेतात.
३. आता इथे चॉइस असेल तर सहसा काही विशिष्ट गुणांचे लोक मित्र होण्यापेक्षा सर्वप्रथम समान अस्मितांचे लोक मित्र होतात.
४. त्यानंतर समान व्यसनांचे, सवयींचे, रुचींचे, इ इ मित्र होतात.
५. इतके सारे करून झाल्यावर आपला मित्र कोण असावा आपेक्षा आहे तो मित्र कसा असायला पहिजे होता असे वाटते.
६. काळाचाही महिमा आहेच, पण त्यावर संपर्काने प्रचंड परिणाम होतो असे जाणवले आहे.
आता तुमच्या प्रश्नाचं उत्तर. ज्याच्याशी मी कोणती म्हणजे कोणती म्हणजे कोणतीही गोष्ट शेअर करू शकतो, जो ती समजून घेतो, त्याच अपेक्षा माझ्याकडून करतो, इ इ. त्यानंतर जो माणूस माझ्याशी 'हिशोब' करत नाही त्याला मी खरा मित्र मानतो. हिशोब न करण्याला वास्तवाच्या मर्यादा आहेत, पण तशी आंतरीची इच्छा असणे मला आवडते. अजून एक गोष्ट आहे. माणूस इतरांना कसे वागवतो! सहसा मला सर्वांना चांगले वागवावे वाटणारे लोक आवडतात. 'दे आर नॉट अवर क्लास' वृत्ती टर्न ऑफ करते.

मला सहसा सेन्स ऑफ ह्युमर अन स्पॉन्टेनिटी, फोर्थराईट (स्पष्ट्वक्तेपणा) हे गुण अतिशय आवडतात.

माझ्या असेसमेंट प्रमाणे मित्र 'चांगला मनुष्य' असणे मला गरजेचे वाटत नाही. 'चांगला मित्र' पुरेसे आहे. काही गुणांप्रमाणे काही अवगुण असणेही मी पसंद करतो (त्यांना उपदेश वैगेरे करायला मजा येते.).

रोज एखाददोन सिनेमे उतरवून घेणे आणि जनरल सर्फिंग करणे यासाठी किती जीबीचा (पर मंथ) प्ल्यान पुरेसा ठरेल? मला काही अंदाजच येत नाहीय. घरच्या एमटीएनएलनं वारंवार राम म्हणायला सुरुवात केलीय आणि बाकीच्या प्रोव्हायडर्सचे प्ल्यान्स बघून मी गोंधळलेय.

This comment has been moved here.

This comment has been moved here.