कांदेपोहे -2

कांदेपोहेचा पहिला भाग-
http://www.aisiakshare.com/node/5946

कांदेपोहे (Continued)

७.
एकदा एका मैत्रिणीला एक स्थळ सांगून आलं. भेटण्यापूर्वी त्यांच्यात सुमारे दोन महीने बोलणं होत होतं. मग एकदा भेटायचं असं ठरलं. भेटण्यापुर्वी एकदा मेसेजा मेसेजी झाली की आधी दोघेच भेटू ठीकठाक वाटलं तर घरच्यांना इनव्हाॅल्व करून घेऊ. भेटायच्या आदल्या दिवशी उशीरा मुलाचा तिला मेसेज आला "दीद्दींना भेटायचं आहे तुला, त्या पण येणार उद्या". या 'दीद्दी'म्हणजे मुलाची मोठी बहीण. मैत्रिणीनं सांगितलं, "आधी आपण भेटू मग भेटू त्यांना." तर तो म्हणाला, "दिद्दींना विचारून सांगतो". मग दुसऱ्या दिवशी सकाळी म्हणजे ज्या दिवशी ते दोघे भेटणार होते त्या दिवशी सकाळी त्याचा मेसेज आला "दिद्दी ओके म्हणल्या, आपण आज भेटूया." मग ते दोघे भेटले. हा सुरुवातीलाच म्हणाला "तुला सांगतो, लग्नानंतरपण हे असं राहिल, दिद्दींना विचारून सगळ्या गोष्टी करायच्या, म्हणजे मी हे आधी सांगितलं नाही कारण आधीचा experience आहे, दिद्दीना मी इतकं मानतो, जिजू माझे फेवरेट आहेत हे ऐकलं की मुली भेटायलाच येत नाहीत मग मी भेटल्यावर सांगायचं ठरवलंय मागच्यावेळेसपासून."
पुढे म्हणे " त्यामुळं तू दिद्दी सांगतिल तसं करायचं, मी दिद्दीचं, जिजूंचं ऐकलंय म्हणून करीयर मधे सेटल्ड आहे. तू पण ऐक त्यांचं, मला वाटतं त्यांना सिद्धी असणार तू ऐकलीस तर तुझं भलंच होणार आणि मग म्हणून माझंपण होणार मग." मैत्रिणीला अंगावर झुरळ पडल्यासारखं झालं. ती काहीच न बोलता तिथं सुमारे तिनेक तास त्याची बडबड ऐकत बसली. आणि तिसऱ्या दिवशी तिच्या आईबाबांकडून त्याला 'योग नाही' असं कळवून आली.

८.
एक मुलगा आणि मी भेटायचं ठरवलं होतं. त्याला एकट्यानी भेटण्यात बहुतेक काहीतरी अडचण वाटत असावी किंवा इतर काही असेल, आधी "आईला बोलवतो" म्हणाला, मग "दादा वहिनीला बोलवतो" म्हणाला "मग बहिणीला तरी बोलवतो, दोघंच कसं भेटायचं?" असं काहीतरी बोलला. "भेटायचं तर दोघांनी भेटायचं नाहीतरी बाय" असं मी सांगितलं त्याला. खरंतर त्यानं इतकं पकवल्यावर मी भेटायला जायला नको होतं. पण मी आधी त्याला भेटण्यासाठी वेळ दिलेली असल्यामुळं भेटायला हवं होतं. आम्ही एका काॅफीशाॅपमध्ये भेटलो. ठरल्यावेळेला मी तिथं गेले होते, हा मुलगा खूपच आधीपासून तिथं आला होता, भेटल्यावर हा म्हणाला "मला ना काही कळतच नाही मी लग्न का करतोय ते, मला खरंतर मी कुठलीच गोष्ट का करतोय ते समजत नाही." मी तेव्हा काॅफीत बुडून गेले होते. फार मस्त काॅफी होती ती. हा पुढे म्हणाला, "मला लग्न नको आहे असं नाही पण ते का हवं आहे हे माहित नाही, मला भीती वाटते, मला नोकरी करायची नाही, मला घर घ्यायचं नाही. मला काहीही करायची भीतीच वाटते. म्हणून मी नोकरी बदलणे, प्रमोशन घेणे असल्या गोष्टीपण करत नाही. मला विपश्यनेची आवड आहे. मी त्या अमक्या आश्रमात/मठात जाऊन राहतो वर्षातून महीना दोनमहीने." खरंतर माझी काॅफी अजून संपायची होती. पण हे असं काहीतरी ऐकल्यावर मला ती मस्त काॅफी गेलीच नाही. मी अतिशय पुचाट जोक करून त्याला म्हणाले, "तू जा बाबा कुठल्याही आश्रमात गृहस्थाश्रमात तेवढा येऊ नकोस ती जी कोण असेल तिला भयंकर पकवशील." खरंतर इथं एरवी असल्या जोकवर समोरच्याकडून "ईईई, श्शी काय पकवतीयेस, आवर गं" असलं काहीतरी अपेक्षित असतं. पण या मुलाला ठसका लागेपर्यंत हसू आलं. हे बघून मला दया आली त्याची. मी म्हण्टलं "मला आता अजून एका मुलाला भेटायला जायचंय, hopefully तिथं असं बोर होणार नाही" आणि काॅफीचं बिल देऊन मी निघाले. दुसऱ्या दिवशी त्याचा फोन "कधीचा मुहूर्त काढायचा लग्नाचा?" माझी हसून पुरेवाट झाली खरी.

९.
एकदा पुण्यात कसबापेठेत एका मुलाला त्याच्या घरीच भेटायला गेले. घरात गेल्यावर त्याचे आईवडील आत्या मावशी अशी सगळी वृद्धमंडळी भेटली आधी. अर्धापाऊण तास झाला तरी याचा पत्ताच नाही. मग त्याची आई म्हणे "अगं जा माडीवर बसलाय तो, तिथंच बोलत बसा. खायला वरच पाठवते." मला आधी हे असले प्रकार बोअर होतात. त्यात खरेदीला जायचं सोडून या मुलाला भेटायला आलेले शनिवारपेठेत/कसबापेठेत गाडी पार्क करताना लागलेली वाट. त्यात मरणाचा उकाडा वगैरे गोष्टींमुळं कपाळावर आठ्यांचं जाळं झालेलं. पण माझ्या बापड्या आईबाबांसाठी मला त्या मुलाशी बोलावं लागलं. मी माडीवर गेले तर हा टीव्हीवर 'पुढचं पाऊल' नावाची सिरियल बघत होता.मी गेल्यावर म्हणाला, "मला भीषण आवडते ही सिरियल, संध्याकाळी बघता येत नाही मग मी टाटास्कायवर रेकाॅर्ड करून ठेवतो आणि सुटीच्या दिवशी बघतो." इथंच 'हा मुलगा ढीस' असं मी ठरवलेलं. मग ह्यानं चक्क टीव्ही बंद केला आणि बोलायला लागला, "तसंतर आमच्या घरी फार मोकळं वातावरण आहे. तुला काही आम्ही कशाला आडकाठी करणार नाही. फक्त ना आमचे अनिरूद्धबापू म्हणून एक गुरू आहेत त्यांची आम्ही सगळ्यांनीच दिक्षा घेतलीये, तुलापण ती घ्यावी लागेल आणि रोज त्यांची पोथी वाचून नामस्मरणही करावं लागेल. (इथं माझा चेहरा व्हाॅट्सअॅपवरच्या त्या नवीन, डोळे मोठे केलेल्या आणि हिरव्या तोंडाच्या स्मायलीचं/इमोजीच एकत्रीकरण केल्यावर जे होईल तसा काहीतरी झाला होता.)" यानंतर त्यानं भरपूर देवांची नावं घेऊन त्या सगळ्यांची नवरात्र त्यांच्याकडं असतात, त्या सगळ्यांचे उपवास असतात. शिवाय नेहमीचे सोमवार, संकष्टी, मोठे उपवास असतातच. तेही होणाऱ्या बायकोनं केलेच पाहीजेत असं सांगितलं. हे सगळं बडबडून झाल्यावर तो म्हणाला तुला काही बोलायचं तर बोल. इथं मला खूप बोलायचं होतं पण मला बोर झालेलं म्हणून मी फक्त एवढंच म्हण्टलं "आयला तुमच्याकडं म्हणजे वर्षातून स्वयंपाक मोजकेच दिवस होत असणार, आणि शिधापण कमी भरावा लागत असणार, भरपूर सेविंग होत असेल ना?, च्यायला या असल्या पोथ्यापुराणं वाचून आणि नवरात्राचे आणि सत्त्याऐंशी देवांचे उपवास करण्यापेक्षा मी मस्त भुर्जीपाव खात, बीयर पित चावट सिनेमे बघणं प्रेफर करीन. असो तुला ऑल द बेस्ट वगैरेची पण गरज नाही तुझे ते कोण बापू शोधतीलच तुझ्यासाठी 'सुयोग्य वधू'. मी भयंकर पापी आहे त्यामुळे मीच त्या बापूस्वामी कोण आहेत त्यांना घाबरून तुला बाय करतेय." (हे बीयर वगैरे मी पित नसते पण त्याच्यासारख्या मुलाला घाबरवायला हे पुरेसं होतं). मी असं बोलून खाली येऊन बूट घालूनच आईबाबांना 'चला आता' आवाज दिला. आणि मग गाडीत हे सगळं सांगितल्यावर आम्ही तिघं हसत होतो त्या माणसांची दया येऊन.

१०.
एकदा एक मित्र एका मुलीला भेटायला गेला. ते दोघे भेटले तेव्हा त्यानं ऑर्डर काय द्यायची असं विचारलं तिला. हीनं डबलचीज पिझ्झा, चोकोलावा केक, आणि ओरिओ मिल्कशेक अशी ऑर्डर दिली. यानं शा.मु.सारखी ऑर्डर दिली. ती मुलगी अत्यंत गचाळपणे खात होती, मचमच करत वगैरे. त्याला भयंकरच बोर झालं. तो सांगत होता तिने हातात कसलेकसले गंडे बांधले होते. कसले आहेत विचारल्यावर म्हणाली म्हणे की एक वाडीचा, एक औंदुबरचा, एक काशीविश्वेशराचा, हा एक आहे तो तुळजापूरला गेले होते ते मागच्यावर्षी तिथला. हे सगळं बोलताना प्रत्येकवेळी ती एका देवाचं नाव घेतल्यावर तिचा हात स्वतःच्याच कपाळाला लावून तोच हात स्वतःच्या गळ्याच्या किंचित खाली लावून नमस्कारासारखं काहीतरी करत होती. ती पुढे म्हणाली म्हणे की वैष्णोदेवीला जायचंय. मी तर नवसच बोलणारे इथून अनवाणी जाणार मी माँवैष्णोदेवीला, लवकरात लवकर माझं लग्न झालं एखाद्या मुलाशी की. ती मग म्हणाली, "मी देवदेव करत असले तरी स्त्री-पुरुष समानतावाली आहे हां." याला जरा बरं वाटलं. निदान यावरूनतरी काहीतरी आता बोलणं होईल वगैरे असं वाटलं. ते दोघे पुढं अर्धातास काहीतरी बोलत राहीले. निघताना त्यानं बिल मागवलं. तिला सांगितलं तुझं हे एवढं बिल झालंय. त्यावर ही म्हणाली, "What nonsense! How mannerless you are!! स्त्रीदाक्षिण्य वगैरे कळत नाही का तुला? मला काय बिलाचे पैसे द्यायला लावतोस? मी काहीपण आणि कितीपण खाल्लं तरी तू म्हणजे मुलगा सोबत आहेस ना? मग तूच नाही काय बिल भरायचं? शी तुम्ही गावठी लोकं. इतकी साधी गोष्ट कळत नाही तुम्हाला? श्शी!! सगळा मूडच गेला माझा." हा तिला तिथंच "ए, हाऽऽऽड, लै आयकून घेटलो तुझं, मगापास्नं वलवलवलवल करायलीस, नुसत्या स्त्रीपुरुष समानता म्हणायचं भर की आता बिल! भर नायतर ऱ्हा हीतच, माझं बिल मी भरलोय तू यायच्या आधीच पेमेंट केलोय." असं शिवाजीपेठी म्हणून त्या तथाकथित समानतावादी मुलीकडं न बघताच तिथून निघून गेला.

~ अवंती