हे सारे कसे बदलेल??

मिपावरचे हे कोणी वाचले का? लेखक कोमलतैंच्या विदर्भातला आहे.

"ये कलरफुल ऐक ना"

आबा - ह्या लेखकावर नजर ठेवा, कुठलाही विषेशांक हिट करायाचा असेल तर ह्यांची एक कथा पाहिजेच.

हो मी वाचले आहे ."पवन तिकटे "ह्यांनी हा लेख लिहिला होता "ये कलरफूल ऐक ना" पुण्यनगरी वर्तमानपत्रात प्रकाशित झाला होता तो लेख .
पण काय झाले ??

कोमलतै, एक अरुण जोशी म्हणुन आहेत इथे, ते तुमच्या लेखाचा प्रतिवाद करु शकतील. तुम्ही त्यांना विनंती केलीत तर ऐक्तील ते.

माझे वैयक्तीक मत तुम्हाला हवे असेल तर ते असे. अंनिस चा दहशतवाद आणि त्यांनी हातात घेतलेल्या "व्यक्तीस्वातंत्र्यांच्या संकोचाचे" मिशनचा निषेध करावा इतका थोडा आहे.

अंधश्रद्धा तर भारतीय समाजात मुरलेली आहे. तिला वादळ कसे म्हणता येईल ? त्याविरुद्धचा लढा हा एकेकाळी वादळ होता, असे फारतर म्हणता येईल. पण तो लढाही इतका जुना झालाय की त्याला फक्त रिपरिप म्हणता येईल.
नोटाबंदी, जीएसटी ही खरी वादळं आहेत.

जिगर म्हणजे हृदय नसून लिव्हर हा साक्षातकारदेखील अलिकडेच झाला मला.

काही मूलभूत नियम -
०. प्रमाणलेखन किंवा जी बोलीभाषा वापरत आहात, तिचं प्रमाणलेखन आलंच पाहिजे असं नाही. पण

१. मराठीत, काही मोजके अपवाद वगळता, विरामचिन्हं आधीच्या शब्दाला चिकटून येतात. स्वल्पविराम, अर्धविराम, पूर्णविराम, इ. शब्द, विरामचिन्ह आणि मोकळी जागा, अशी पद्धत. विरामचिन्हानंतर मोकळी जागा सोडतात. अपवाद -
अ. कोलन (:) किंवा हायफन (-) यांच्या आधी मोकळी जागा सोडतात, विशेषतः कोलनाच्या आधी. कारण तो विसर्ग वाटू शकतो.
आ. अवतरणचिन्ह सुरू होताना आधी मोकळी जागा सोडतात.

२. नव्या परिच्छेदाआधी मोकळी ओळ सोडली की वाचताना डोळ्यांवर आणि पर्यायानं मेंदूवर कमी ताण येतो.

बाकी लेखन फारच आवेशात केलेलं आहे. लेखनात फार सत्व असल्याचं मला तरी दिसत नाही. सत्व असेलही कदाचित, पण मला ‌व्यक्तिशः त्याची गरज नाही. मुळात अंगावर चिकार चरबी असताना आणखी वेफर्स खाण्याची गरज नसते, तसंच.

कुठल्यातरी हादग्याच्या गाण्यात -- ***ची निळी घोडी --- अशी ओळ आहे.
सैन्यातले सगळे अरबी पांढय्रा घोड्यांवर ,चिलखत जिरेटोप घालून असल्यावर सेनापती किंवा प्रमुख व्यक्ती ओळखणार कसे म्हणून घोड्याला निळे १ रंगवत असावेत. थोड्या जागा सोडल्यास त्याचे पांढरे ठिपके होत असतील.

*१ नीळ भारतातून विकली जात असे. तसेच हा निळा रंग श्रीमंतांच्या वस्त्रांचा होता. गरीबलोक तर उघडेही असत वस्त्रे दूरच.

थोडे अवांतर होते आहे परंतू -

साहित्यातले काळीज - ह्रुदय. ते दु:ख भीती प्रेम तसेच काही रोगांत धडधडून भावनांना दुजोरा देते किंवा प्रतिसाद देते.

शरिरशास्त्रातले काळीज यकृत.
सर्जरी करणारे विशारदही याला हात लावायला घाबरतात. दुसरा भाग मेंदू. एखाद्याला चाकूने/कट्यारीने ठार करायचे असेल एकाच प्रयत्नात अचूक तर काळजावर घाव घालतात. मेंदू,ह्रुदय हाडांत बंदिस्त असते. वार पोहोचेलच असं नाही. काळजाचे लक्ष्य मोठे असते आणि उजव्या बरगडीखाली लगेच असते. शरिरातले सगळे रक्त यातून तीन मिनिटांत फिरते आणि जखम होताच काम फत्ते.
मारणारा उजव्या हातात चाकू धरून शत्रुच्या उजव्या पोटात खुपसून जरा आत चाकू फिरवतो. जपानी हाराकिरी पोटातच चाकू मारला जातो. एकच वारात काम करायचे असते कारण इतर ठिकाणी अनेक वार करण्यात नंतर शक्ती कुठून राहाणार?

अरे हे काय चाललंय?, कोमलताईंनी अन्धश्रद्धा अणि बुवाबजीविरुद्ध घणाघती लेख लिहून आपणा सर्वांचे बौद्धिक घेतले आणि तुम्ही लोक काळीज म्हणजे यकृत की हृदय की प्लीहा की आणखी काही, घोडा निळा असू शकतो का नाही असले फाटे फोडून वेळ घालवता आहात. महाराष्ट्राचे, मराठी भाषेचे आणि भारताचेहि कसे होणार?

महाराष्ट्राचे आणि भारताचे माहीत नाही, परंतु मराठी भाषेचे कसे होणार, हा प्रश्न मला मूळ लेख पाहिल्यावरच पडला होता. हे सवांतर-अवांतर प्रतिसाद सगळे तर बऱ्याच नंतर आले.

सारेच बदलेल.

मराठी भाषेचे कसे होणार,?
बदल होत आहे परंतू भाषेत नव्हे तर शिकणाय्रा विद्यार्थ्यांत.
ती उप्रचे लोक जिवंत ठेवणार. काळजी नसावी. ( पनवेलच्या नगरपालिका शाळेत प्रदर्शन लावण्यानिमित्ताने विद्यार्थ्यांची नावे यादव,रामशरण वगैरे कळली. सधन मराठी मुले बाठिया /इतर हाइस्कुलात. पेपरवाले दूधवाले यांची मुले मोफत नपा शाळेत. खिचडी दूध वर फुकट)
अवांतर होतय हे अगोदरच लिहिलय.

लेखाला धरून :-
१) गेल्या पाच वर्षांत सर्व राज्यांतून शिरडीला थेट गाड्या सुरू केल्या रेल्वेने ( कराव्या लागल्या.) विमानतळही आला.
२) गर्भाच्या कुंडल्या, संस्कार, जन्म करवायचा मुहुर्त यांचे प्रस्थ वाढले.