आवाज झाला. लोखंडी अवजड सामान जमिनीवर पडल्याचा ठण्ण् असा आवाज झाला. मधूची झोपमोड झाली. अवेळी झोपमोड होण्याची पहिलीच वेळ असावी. मधू साधारणपणे रात्री अकरा –साडे अकरा वाजता झोपतो. झोपता झोपता पुस्तक वाचण्याची वाईट सवय त्याला लागली होती. तुम्ही असेही म्हणू शकता. पुस्तक वाचता वाचता झोपण्याची सवय.....एकदा झोपला की तो सकाळी सातलाच उठत असे. ही अशी मधेच झोपमोड कधीच झाली नव्हती.

आमच्या घरात चांगली दोन अडीचशे पुस्तकं होती- लहान मुलांची सोडून. एक पुस्तकांचं कपाट ह्या मोठ्यांच्या पुस्तकांनी भरलं होतं आणि माझं पुस्तकांचं एक छोटं कपाट होतं, आणि त्यात आदिम काळातल्या डायनोसॉरपासून ते बोक्या सातबंडेपर्यंत सगळे गुण्यागोविंदाने रहात. टारझन, गोट्या, चिंगी, फास्टर फेणे, बोक्या सातबंडे अशा यत्ता पार करून झाल्यावर मग मला पुढला स्टॉप कुठला ते काही काळ उमगेना. विज्ञानकथा होत्या, पण त्या पुरेशा पडत नसत. ज्यूल्स व्हर्न, नारळीकर, निरंजन घाटे ह्यांची पुस्तकं इतक्या वेळा वाचून मग नवीन काहीतरी हवं असं वाटे.

भारतात करोनाचा पहिला रुग्ण सापडल्याला वर्ष होतंय. एकीकडे करोना गेल्यासारखे वागू लागलेत लोक तर दुसरीकडे अजून मृत्यूंच्या आलेखाची शेपटी तितकी बारीक झालेली नाही, असं तज्ज्ञ म्हणतायत. अधनंमधनं कोणाला तरी करोना झालाय असं ऐकायला येतंय, अर्थात प्रमाण फारच कमी आहे. तसंच करोनामुळे अॅडमिट करावं लागल्याचं प्रमाणही कमी झालंय. मास्कची खबरदारी घेणं कमी झालंय. प्रवासाला जाऊ लागलेत बरेच लोक आता. तरीही...