सूचना: आज मोबाईलवर जून्या पोस्टी नोट्समध्ये चाळत असताना एक जूनी मी लिहिलेली कविता सापडली. ( पूर्वी फेसबुकवर पोस्ट केली असावी)
इथे पोस्ट करतोय. वाचा आणि मापं काढा. ;-)

आज अचानक कळे न मजला
अगम्य तुझ्या आठवणीत
चिंब होऊन पाऊस थिजला
नसूनही मी खिजगणित….

गुंतता तुझ्या त्या किर्द नयनांत
लटिके हावभाव नृत्यधारांचे
गुरफटलेली आजवरची हयात
मनमंदिरातील अभिसारिकेचे

संततधार मखमली अदांची
उन्मळून गहिवरले रक्तिमा
कुंद भिजलेल्या आठवणींची
भावविश्वाचा लौकिक महिमा

शहरदिव्यांचे पिवळट ठिपके
काळ्याकरड्या रस्त्यांवरच्या
धुरात भेसुर
चमचमण्याच्या
थोडे आधी
तिथून निघूया,

पाखरठिपक्यांच्या नक्षीला
भगव्यापिवळ्या मावळतीशी
किलबिलणारा
कंठ फुटेतो
जरा थांबूया
मग बोलूया,

चांदणठिपक्यांची रांगोळी
गारूड पाडून विस्कटण्याच्या
थोडी आधी
चंद्रधगीने
जरा वितळू दे
मग थांबूया.

मराठी असे आमुची मायबोली
जरी एव्हरी डे यूजमध्ये नसे
नसो आज ऐश्वर्य त्या माऊलीला
सक्सेसची तिच्या होप आम्हा असे ॥१॥

जरी पंचखंडांतही मान्यता घे
पाॅवरफुल नि पाॅप्युलर इंग्रजी
मराठी भिकारीण झाली तरीही
तिचा offspring तीस केवीं त्यजी ॥२॥

लहानपणीचा तो जोकर आठवतोय?
मोठ्या लाल नाकाचा, गोल बोजड बुडाचा

जणू मार खाण्यासाठी थांबून असायचा
नाकावर ठोसे मारून त्याला पाडायचा

कितीही मारलं तरी तो मात्र हसायचा
पुन्हापुन्हा तसाच सरळ उभा रहायचा

आपल्याला नाकारायचा नाही की
रागाने कुठे निघून जायचा नाही

लहानपणी त्याची गंमत वाटायची
ठोसे लगावताना धम्माल यायची

आता मात्र तो आठवून खिन्न वाटतं
प्रयत्न केला तरी जराही हसू येत नाही

आपलाच जोकर झाला असला की
उपरती होणारच, आयुष्य नाही तर काय!

संदर्भचौकटी मोडून पडल्या तेव्हा
मी अधांतराचा धरला अलगद हात
मग रिक्तपणाने भरलो काठोकाठ
अन् ओसंडून सांडलो आतल्या आत

धगधगून निखारे विझून गेले तेव्हा
मी हिमपातावर कसून केली मात
मग पलित्यातळिच्या अंधारात बुडालो
अन् लखलख तेजाळलो आतल्या आत

भ्रमनिरास बनले जगणे सगळे तेव्हा
मी सुखस्वप्नांचा सहज सोडला हात
जरी भोवतालच्या कोलाहली विस्कटलो
उलगडलो अवघा पुन्हा आतल्या आत