येथे मृत्यूचाही बाजार होतो
सोबत उथळ विचारांचा बागुलबुवा
मेलेल्यांचा जात, धर्म पाहून होतो निषेध
विचारसरणीच्या सरणावरती असतो इव्हेंट
मानवतेच्या उदरात उजवे डावे वेगळे होतात
उथळ विचारांच्या कोशात विचारजंत एक होतात
आमचा मेला तर असहिष्णुता तुमचा मेला तर पूर्वाश्रमीचे पाप
अशाच कमकुवत बौद्धिक चर्चा जोरजोरात
उकरुन काढतात जूने संदर्भ आपल्याच विचारसरणीचे राखून अबाधित हक्क
काढले जातात जात-पात अन् धर्माचे वाभाडे
विखुरलेले वैचारिक नागडेपणाचे आखाडे
आहेत नंतर मोर्चे, शोकसभा अन् आणाभाका
शिणलेल्या क्रांतीचा निपचित फौजफाटा

एकदा एक लेखकराव जगणं समजून घ्यायला निघाला
मग झाला सज्ज हाती धरून लेखणी
खरडली गेली तगमग पानोपानी
वाचून पाहतो तर काय..
लिहीली गेली न संपणारी कथा…
नायक नायिका आणि त्यांचं आयुष्य..
विचारधारा तेवढी राहिली…
परंतु एकच अडचण वैचारिक भूमिका कोणती…
सामाजिक.. राजकिय.. आर्थिक..
मानसिक.. वैज्ञानिक.. अध्यात्मिक..
धार्मिक.. ऐतिहासिक.. सर्वकालिक..
मग लौकिकार्थाने सभोवतालं धुंडाळीत राहिला
सगळ्या विचारसरणीत गुरफटून गेला
मग सुरू झाले साक्षेपी आकलन..समीक्षण
मग केले अवलोकन.. सिंहावलोकन..
अखेरीस जन्मापासून ते आजवरचं सगळंच पडताळून पाहू लागला…

मला संत म्हणा

आम्ही हिंदू, आम्ही हिंदू
विस्कटलेले अनेक बिंदू
कोणाकोणाला आम्ही वंदू
पोकळ सलोख्यातच नांदू

भव्य दिव्य कल्पक कथा
पुराणातील दाहक व्यथा
स्वयंघोषित परमपूज्य आस्था
शांतपणे कुठे टेकवू माथा

भेदरलेल्या संस्कृतीच्या वाटा
माणूसपणाला निव्वळ फाटा
भरकटलेल्या उत्सवांच्या लाटा
तुंबलेल्या दानपेटीतल्या नोटा

गर्जा जयजयकार तयांचा
गांव तेथे सम्राट ह्यांचा
अवडंबर मात्र धनिकांचा
विकलेल्या बाजारू धर्माचा

एकीचे नेकीचे दिव्य समीकरण
एकटेपणाचे वास्तव भीषण
बरबटलेल्या जातींचे ग्रहण
जावे कुठे कुठे शरण

एके दिवशी गदरोळ झाला
धर्म, जात-पात, संस्कृती, सभ्यता, आचार-विचार आणि माणूसकी संसदेवर चाल करून गेले निषेधासाठी
अन् ह्यांचा म्होरक्या होता स्वातंत्र्य
स्वातंत्र्याने तर हिरिरीने सहभाग घेतला
सगळ्यांचा एकच नारा
अबाधित रखो आस्तित्व हमारा!
स्वातंत्र्याने पुढाकार घेतला कारण वर्षातला एक दिवस सोडून त्याला कोणी पुसतच नव्हतं
आज तर हुरूप एव्हढा होता की सगळ्यांना घेऊन संसदेवर जाऊ म्हणाला
धर्म तर त्वेषाने पेटला होता बेरंग होऊन बेछूट झाला होता कारण स्वतःचा असा त्याचा रंग शिल्लक नव्हता
जोर मात्र सगळ्यांपेक्षा जास्त होता
जात-पात तर सवयीनुसार लगेचच मोर्च्यात आले

मी तृषार्त भटकत असता
मृगजळास भरते आले
अक्षांश आखुनी घेता
रेखांश निखळुनी गेले

शब्दांच्या निबिडामध्ये
सावली शोधण्या गेलो
पण अनाघ्रात शब्दांचे
धगधगते पलिते झाले

क्षण कणास जोडित जाता
वाटले विश्व लंघेन
पण वितान स्थळकाळाचे
भवताल कोंदुनी उरले