टीप: कवितेचा अर्थ शोधण्यास वाचक स्वतंत्र आहे.

( हल्ली जमाना आहे ‘एक्स्चेंज ऑफर’चा! अशीच एक ऑफर येते ‘रिडेवलपमेंट’ची.
जुन्या इमारतीच्या बदल्यात नवी कोरी दणकट इमारत! मग काय?
जुन्या पिढीची 'जिवाची घालमेल'. नव्या पिढीची 'उत्साही लगबग'.
पण, त्या जुन्या इमारतीला काय बरे सांगायचे असावे? )

तरुण होते मी पूर्वी जेव्हा
गृहलक्ष्मी आली घरी तेव्हा

अजून ऐकू येतात मला
पैंजण आणि घुंगुर वाळा

पाककलेला बहर आला
अन्नपूर्णेचा वसा वाहिला

तिची लगबग, तिची ऐट
लटके रुसवे फुगवे कैक

सुखदु:खांच्या हिंदोळ्यावर
बनली ती सोशिक, कणखर

केले साजिरे अनेक सोहळे
कोडकौतुके पुरवी डोहाळे

मायेचा तो पदर पसरुनी
नातवंडाना ती कवेत घेई

जंगलातल्या एका हिरवळीवर एका संध्याकाळी दोन झाडांना टेकून
सूर्यास्ताची वाट पहात आपण दोघे बसू
स्पर्शही न करता खूप बोलू दवाचे सप्तरंगी थेंब दिसेनासे होईपर्यंत
जंगल ओलांडून तू एकटी घरी जाणार याची मला काळजी असेल
आणि रस्ताभर मी सिग्रेटीवर सिग्रेटी संपवत जाईन याची तुला फिकीर
मला तर कालही भेटायचं होतं आणि उदयाही भेटायचयं
काहीही आणि खूप काही असंबद्ध बोलायचयं
बोलायला काहीच नसेल तर मावळणा-या सूर्याचे आणि तुझ्या बंडखोर केसांचे
बदलणारे रंग पहायचेत

एका संध्याकाळी तू तिथे येशील तेव्हा मी तिथे नसेन
मी दगा नै दिला
नीट पहा एक अर्धवट जळालेली सिगारेट पडलेली दिसेल