अथांग प्रवास
नको असण्याचा भास
गवसेल शून्य
तसा मिसळेल श्वास . . . १

दिवा उजेडास
जावे जरा आस-पास
स्वयं प्रकाशित
व्हावे शून्य शोधण्यास . . . २

दिसे गुण-दोष
घ्यावे सामावून त्यास
गळतील टोके
येई शून्य आकारास . . . ३

धरावे ढगास
काही लागेना हातास
येईल प्रचीती
कसे साधावे शून्यास . . . ४

सोडोनिया पाश
काही नसताना शेष
चालत राहावे
होई शून्य समावेश . . . ५

सुतक आणि सोयर

मागच्या दोन पिढ्यांचे दुष्काळ
पाहिले आहेत कोरड्या ठक्क विहरीने
त्या विहरीसमोर बसून राहते 'ती' अखंड

कुणीतरी वर्तवली आहे भविष्यवाणी
दहा दिवस दहा रात्र अखंड अविरत
संततधार पावसानेच भरेल विहीर

ती अखंड बसून आहे विहिरीसमोर
ती' रडली नाही जन्मल्यापासून
आश्रित आहे कोणत्यातरी दुःखाची
जणू जगण्याची एकमात्र भोळी आशा

वर्तवलेली भविष्यवाणी खरी ठरली
दहा दिवस दहा रात्र पाऊस कोसळला
विहीर भरली ,ती धाय मोकलून रडली

वेदने --
तू कुणाचे सुतक पाळत होतीस
म्हणून तुझ सोयर केल नाहीस मला ?

अनुरागा

अस्वथ या श्वासामधे
जे जन्मते ते माझे नव्हे ,
माझा न हा शिशिर
ना वसंताचे सडे .
पाण्यावरी दरवेळ जी
ती तेवढीच मी छाया जणू ,
माझे न प्रारब्ध आता
ना भूतकाळाचे तडे .
माझा न वारा आग्रही
माझा न रिमझिम पाऊसही ,
मी न माझ्या देहातही
आता कुणाला सापडे .
हे इतुके शब्द त्यांना
पोरके पणाची उभारी ,
इंद्रायणीच माय त्यांची
जन्मतील पुन्हा नवे ….
माझा न हा शिशिर ना वसंताचे सडे !

स्वरूपा चव्हाण

माझ्या अस्तिवावर
जेव्हा;
दिशाभूलीच सावट पसरत,
तेव्हा;
प्रत्येकदिशेला मी
दुभाजात राहते
तर्क अतर्कच्या चाळणीत.
दिशाभूलीचा प्रदेश ही भेदरलेला...
अस्थिर आणि अपरंपार असतो.
एखाद्या अणूचा केंद्रकच डळमळवा
तसा हा
चक्क्काचूर,
विस्कटलेला प्रदेश !
ढवळून टाकतो आपलं मन....आपले निर्णय...
आणि मतं सुद्धा...
अश्या वेळी बऱ्या वाईट साऱ्याच आठवणींचा पुंजका
मी त्या प्रदेशाच्या वेशीवर टांगून देते....
मी सर्वस्वी रिती होते
मुक्त हस्ताने ...
नव्या जन्माच्या स्वागताला !!!

स्वरूपा चव्हाण