('टू मिसेस वाल्या कोळी' या कवितेपासून प्रेरणा घेऊन लिहायची तर शीर्षकांसाठी अनेक पर्याय होते. कारण चार शब्दांना प्रत्येकी किमान दोन अर्थ - म्हणजे विरुद्धार्थी करायचं झालं तरी दोनाचा चौथा घात इतके पर्याय! संबंधित शब्द वापरले तर अंतच रहात नाही. उदाहरणार्थ 'वन फाइंड्स उडद्या फुलपाखरू' किंवा 'फ्रॉम मिस्टर राम्या फिटर' वगैरे वगैरे... पण कोण बरं तो? काय नाव त्याचं लक्षात नाही... असो. त्याने म्हटलेलंच आहे की नावात काय आहे? प्रत्येक दिवस बाई आणि नेम धरला आज सुईत...

“काय शिंचा जमाना आलाय? कोणाला काही बोलायचे तारतम्यच उरले नाही!”, चिंतोपंत तणतणत चावडीवर प्रवेश करत.

“काय झाले चिंतोपंत? कोणी उचकवलंय तुम्हाला आज?”, नारुतात्या उपहासात्मक सुरात.

“अहो, उद्धवाबद्दल असणार, अजून काय?”, बारामतीकर खोचकपणे.

“हो ना, अहो काय बोलायचं ह्याला काही सुमार, चक्क अफजल खान?”, चिंतोपंत हताशपणे.

“अरे शिंच्यांनो, मग युती मोडल्यानीतच कशाला? ”, घारुअण्णा बाळासाहेबांच्या आठवणीने डोळे ओले करीत.

९ मे १६१९ ला जेन्स मंक हा डेन्मार्कचा दर्यावर्दी युनिकॉर्न आणि लॅम्प्रे या दोन जहाजांसह नॉर्थवेस्ट पॅसेजच्या मोहीमेवर निघाला. नॉर्थवेस्ट पॅसेजमधून चीन आणि भारताचा किनारा गाठण्याचा त्याचा बेत होता. डेव्हीसच्या सामुद्रधुनीतून उत्तरेच्या दिशेने मार्गक्रमणा करत त्याने ६९ अंश उत्तर अक्षवृत्त गाठलं. फ्रॉबीशरच्या उपसागरातून त्याने हडसनच्या सामुद्र्धुनीत प्रवेश केला. मात्रं या सामुद्रधुनीतून वाट काढण्यास त्याला तब्बल एक महिना लागला. सतत बिघडणारं हवामान आणि जोरदार आर्क्टीक वार्‍यांमुळे त्याच्या जहाजांची दयनीय अवस्था झाली होती.