Skip to main content

वरीलपैकी कोणीही नाही

Taxonomy upgrade extras

गोष्ट गेल्या लोकसभा निवडणुकीच्या वेळची आहे. मुस्लिम सत्यशोधक समाजाच्या राष्ट्रीय एकात्मता व धर्मनिरपेक्षता या विषयावरील परिसंवादाला गेलो होतो. प्रा शमशुद्दीन तांबोळी, असगर अलि इंजिनियर (इस्लामचे अभ्यासक) व माधव गोडबोले (निवृत्त केंद्रिय वित्तसचिव व विचारवंत) ही मंडळी परिसंवादात बोलत होती. माधव गोडबोले म्हणत होते कि निवडणुकित लोकप्रतिनिधी म्हणुन निवडुन येण्यासाठी मतदानाच्या किमान ५१ टक्के मते त्याला मिळाली तरच तो निवडुन आला असे घोषित करणे योग्य आहे. तसे विधेयक संसदेत मंजुर झाला पाहिजे. त्यासाठी जनमताचा दबाव लोकप्रतिनिधींवर आला पाहिजे. अन्यथा हे होणे नाही.

"त्या चार योनींची गोष्ट"

कालच हे नाटक बघितलं.

नाटकाचं रंजनमूल्य शून्य पण शैक्षणिक मूल्य मात्र खूप. करमणुकीच्या अपेक्षेने गेलात तर फसाल आणि चिड्चिड होईल. ५०च्या पुढच्या मध्यमवर्गीय महिला वर्गाची उपस्थिती लक्षणीय, पण नाटक सतत पुरुषानाच संदेश देत राहातं. मला एका गोष्टीची खूप गंमत वाटली . स्त्रियांची कामतृप्ती कशी ओळखायची हे पुरुषांना शिकविण्यासाठी संभोगात रमलेल्या स्त्रियांचे मोनिंगचे आवाज मुद्दाम ऐकविण्यात आले. याचा अर्थ बहुसंख्य पुरुषांना स्त्रियांची कामतृप्ती कळत नसावी... असो.

दोन लोकशाह्या युद्धे करीत नाहीत काय?

Taxonomy upgrade extras

माझ्या एका मित्राने एक किडा माझ्या डोक्यात सोडुन दिलाय. त्याचे म्हणणे असे:

"आजचे जग हे २० व्या शतकात जेवढे होते तितके आक्रमक, असहिष्णु राहिलेले नाही. गेल्या २-३ दशकांत विनाशकारी युद्धं झाली, होत आहेत हेही खरे. जगात सगळे आलबेल आहे असे नाही, पण जग अगदी विनाशाच्या उंबरठ्यावर बसले आहे असेही झाले नाही. जी युद्धे झाली वा सुरू आहेत ती एक सर्वशक्तीमान महासत्ता असलेली लोकशाही आणि एखादे उद्दाम अ-लोकशाही राष्ट्र यांत झाली आहेत. त्यामुळे असे म्हणता यावे की आज लोकशाह्यांमध्ये समन्वय वाढला आहे. पुढे जाऊन सर्वसाधारणपणे असेही म्हणता यावे की लोकशाह्या एकमेकांशी युद्धे करीत नाहीत."

चवथ (गणेश चतुर्थी)

चवथ हा शब्द नुसता उच्चारला तरी माझ्या मनात अनेक आठवणींची गर्दी होते. एखाद्या प्राथमिक शाळेची मधली सुट्टी झाली की लहान मुलं शाळेच्या आवारात कशी घोळक्या-घोळक्याने दिसतात, हसतात, खिदळतात, एकमेकांना ढकलून पुढे येतात तश्या ह्या आठवणी. चवथ दहा दिवसांवर आली की आजोबा चौकीच्या एका कोपऱ्यात निट झाकून ठेवलेला भला भक्कम शिसवी देव्हारा उघडायचे, स्वतः सगळी कोळीष्टकं झाडून काढायचे आणि एका वाटीत खोबरेल तेल घेऊन जुन्या चिंधीने तो पूर्ण देव्हारा मन लावून पुसायचे. तेलपाणी केलं की देव्हारा कसा काळा कुळकुळीत व्हायचा, नुकतीच अंघोळ घालून तीट लावलेल्या बाळासारखा ताजातवाना दिसायचा.

' बुढ्ढीका बाल -' (बालगीत )

लाल लाल लाल लाल
घेऊन आलो बुढ्ढीका बाल ..

या बाळानो आजोबा या
आईला आजीला घेऊन या ..

कापसापेक्षा मऊ मऊ
किती लुसलुशीत हा खाऊ ..

सशासारखा दिसे लोभस
खाल तर तोंडात पाणी फस्स ..

ओठ लाल गाल लाल
तोंडामधली जीभ लाल ..

जिभेवर आहे क्षणात गडप
पुन्हा घालाल खाऊवर झडप ..

ताई माई लौकर या
संपत आला खाऊ घ्या ..

लाल लाल लाल लाल
बुढ्ढीका बाल खा करा धमाल . .

.

दिवस माझे हे फुगायचे .. (विडंबन)

'
(चाल- दिवस तुझे हे फुलायचे )

दिवस माझे हे फुगायचे
तिकिटावाचून रुसायचे ...

तुरुंगात आनंदी राहणे
तिथेच भेटती पाहुणे
पाहुण्यात रंगत रहायचे ..

पाजावी देशीची बाटली
करावी गळ्याशी ओली
नेत्याचे स्वप्न ते पहायचे ..

थरार मिळाले जर
आनंदे तिकिटाचा भार
इतरांनी द्वेषच करायचे ..

माझ्या या तुरुंगापाशी
थांबली गाडी दाराशी
पक्षात स्वागत व्हावयाचे ..
.

'इन्व्हेस्टमेंट'

१९९०च्या दशकात किंवा नंतर जी मध्यमवर्गीय पिढी कमावती झाली, तिला आर्थिक उदारीकरणाचे अनेक फायदे मिळाले. त्यामुळे ह्या मध्यमवर्गाची आर्थिक परिस्थिती लक्षणीयरीत्या सुधारली. पण त्यासोबत मध्यमवर्गीय विचारसरणीतदेखील हळूहळू काही बदल झाले. एखादं सरकारी खातं किंवा बॅंकेत कायमची नोकरी पटकावली, कर्ज काढून छोटा फ्लॅट घेतला म्हणजे आयुष्य सफल झालं, ह्या तेव्हाच्या मध्यमवर्गीय मानसिकतेतून हा वर्ग बाहेर आला. साध्या राहणीची जागा चैनीनं घेतली.

समीक्षेचा विषय निवडा

असले कसले जेवण केले

असले कसले जेवण केले

जेवण केले अन हात धुतले
धुतलेले हात टॉवेलला पुसले

घरी येतांना खुप भुक लागली
लगेच आयत्या ताटावरती बसले

आमटीत होते पाणीच पाणी
जळक्या पोळ्यांचेही आकार कसले!

ईईई आळणी भेंडी करपा भात
तसेच खावून उपाशी मी उठले

काय नशिबी आले माझ्या
जेवण हे बेचव असले

कित्ती हौसेने आयटीतला नवरा केला
तेथेच आयटीतली बाई मी फसले

सांगितले कितीदातरी त्याला
नको बनवूस जेवण असले कसले

पुढल्या जन्मी एखाद्या शेफशीच
करायचे लग्न मनी ठसले

एकदाचे जेवण केले अन हात धुतले
धुतलेले हात टॉवेलला पुसले

- डू द लुंगीडान्स, पाभे