सर्व पराभूत मार्क्सिस्टस सौंदर्यवादी होतात या
नियमाप्रमाणे फॅसिस्ट राजवटीच्या मधल्या वर्षांत
कविसंमेलने वाढली (श्रोत्यांपेक्षा कवी जास्त असत),
कवितांची पुस्तके वाढली, ती विकत घेणाऱ्यांची
संख्या वाढली , तरुण मुले तरुण मुलींना
कॅफेमध्ये कविता वाचून दाखवू लागली, (पैसेवाल्या
तरुणांचा तुडवडा असल्यामुळे मुली त्या ऐकूनही
घेऊ लागल्या ) एकूण अराजक झाले, लोक
जेरीस आले . सर्वत्र "त्राही माम्"!. अखेर
राजकीय वारे फिरवू शकणाऱ्या
मध्यमवर्गीय ड्रॉईंगरूम्समधून,
झोपडपट्यांच्या गणेशोत्सव मंडळांतून ,
नागर समाजाच्या सर्व थरातून मार्क्सिस्टांना

फेसबुकावर / सौंदर्य-कल्लोळ
लावण्याचे लोळ / लागे पिसे
सुंदरी ने केला / "मैत्री" चा स्वीकार
गृहस्थ बेकार/त्यात फसे
सुंदरीचे होई/मात्र ते दर्शन
गात्रांचे घर्षण / त्यात नसे
तोंडाळ कलत्र / येता कडाडून
धोतर सुटोन / होतसे हसे
"झुका" म्हणे तुला / दिले फेसबूक
अशी घोडचूक / दूजी नसे .
---

१. जन्मल्यापासून विसाव्या मिनिटाला ती
त्या छोटेखानी हॉस्पिटलच्या अंगणातून
पृथ्वीकडे , माझ्याकडे टकाटका पहात होती.
("तसल्या जगात मी तिला का आणलं होतं ?).

२. तिचे निम्मे जीन्स माझे होते . ते
अनंतकाळपर्यंत चालत रहाण्याची
एक अद्भुत शक्यता निर्माण झाली होती .
(मला काही सुधरत नव्हते!).

३. पाचव्या वर्षी ती मला म्हणाली
"Daddy you know who is a "parent"?
-One who pays the rent!"
(मी लगेच भारतात आई-बाबांना फोन करून कळविले !)

कॉम्रेड,
आमास्नी टकुऱ्यावर घालायला लाल टोपी दिलीत
आनी फडकवायला लाल झेंडा
लयी झयाक् बगा
पन बायकापोरांसंगट दोनशे किलोमीटर
रणरणत्या उन्हात
तापलेल्या डांबरी रस्त्यावरुन
आमास्नी पाय वढत चालाया लावताना
येक जोड पायतानं दिली आसती
तर तुमच्या किरांतीचा पैका फुकट गेला आसता का रं
लाल मुडद्यांनो?

की आमच्या पायांना
दुष्काळात काळ्या आईला पडत्यात
तशा पडलेल्या भेगांचे फोटू
पेपरात झ्याक् दिसतात म्हनुनशान हवे व्हते?