भय इथले संपत नाही,
मज तुझी आठवण येते
मी संध्याकाळी गातो,
तू मला शिकविली गीते...

असो अथवा

ती गेली तेव्हा रिमझिम, पाऊस निनादत होता
मेघांत अडकली किरणे, हा सूर्य सोडवित होता

ती आई होती म्हणूनी, घनव्याकूळ मी ही रडलो
त्यावेळी वारा सावध, पाचोळा उडवित होता

अंगणात गमले मजला, संपले बालपण माझे
खिडकीवर धुरकट तेव्हा, कंदील एकटा होता

गाणं असो, अशी गाणी मनात खूप गिजबिज जागवून जातात. उदास अन दुखरं, हळवं वाटत रहातं. ढगाळ, पावसाळी हवेत क्वचित कसा आवंढा दाटून येतो अन घशात दुखत रहातं तसं.

हाय सोसायटीतल्या लोकांची जिमला जायची, इतर पुरुषांसाठी तयार व्हायची, मुलांसाठी प्रचंड मेहेनतीने उठायची पण बहुसंख्य स्त्री वर्गासाठी मात्र डबे भरायची अशी ही वेळ.
थोडक्यात, सकाळचे ६.३० वगैरे वाजलेत. इतर दिवशी घरात ह्या वेळी युद्धपातळीवर आवराआवर चालू असते, पण आज नाही.
कारण वार- शनिवार!
मी शांतपणे लोळत पडलेला असतो. झोप मस्तपैकी आजूबाजूला असते, स्वप्नं चालू असतात आणि अचानक कोणीतरी बोंबा मारायला लागतं-
ढँण.ढँण.ढँण.ढँणssss

मोठा माणूस जन्मत: मोठा असतो. त्याला मोठे व्हावेच लागते. आईच्या गर्भात असतानाच त्याला पुढे भविष्यात तो मोठा होणार याची जाणीव असते. बालपणी अन्य कार्ट्यांंप्रमाणे हातवारे करत माकडाप्रमाणे तो उड्या मारत नाही. कधी मोठ्यांच्या नकला करत खदाखदा हसत नाही. कधी आपल्या बहिणीची शेपटी ओढून तिला त्रास देत नाही. भविष्यात आपण उदा: मोठे कवी किंवा लेखक बनणार असू तर आपले जीवन लोकांसमोर आदर्श राहिले पाहिजे म्हणून तो कधीच खोड्या करीत नाही. बालपणापासूनच सदैव धीर गंभीर चेहरा करून वावरणे त्याच्या नशिबी.