ईमेलमधील एका चित्रमय कथेचा अनुवाद

सारीका यांच्या लेखनाचे स्वागतच आहे. परंतु ही कथा विक्षिप्त वाटली.

- - -
जिवंतपणी ख्रिस्ती धर्माच्या अवडंबराचा बोजा त्रासदायक असतो. एखाद्याने निरुपयोगी वाटणारी कर्मकांडे वजा केली तर त्याचा प्रवास सुखावह होतो - त्याला तरी असा भास होतो. पण मृत्यूची दरी ओलांडून अमृतत्वाला पोचायचे असेल, तर काय होते? ज्यांनी आपले धर्माचरण सुटसुटीत केलेले असते, त्यांना अमृतत्वाकडे पोचता येत नाही. ज्यांनी जितेपणी निरर्थक वाटणार्‍या अवडंबरासकट धर्म पाळला असतो, त्यांचा धर्मच त्यांना मृत्यूच्या दरीवरून अमृतत्वाकडे तारण्यास पुरेसा असतो.

तस्मात कर्मकांडे इहलोकात कितीही त्रासदायक असली तरी त्यांना निरुपयोगी म्हणता कामा नये. बायबलने हे ओझे आपणा सर्वांना वाहायला दिलेले आहे, त्यातील प्रत्येक तपशील अमृतत्वासाठी आवश्यक आहे.

पण यात "फील गुड" काय ते कळले नाही. या क्षणी "गुड फील" करण्यासाठी काही केले तर पुढे कथानायकासारखे मटकन खाली बसावे लागेल. आणि जर पुढे मटकन बसायचे नसेल, तर बाकी सर्वांसारखे "कसेबसे" मार्गक्रमण करावे लागेल - म्हणजे तरीही "गुड फीलिंग" नाहीच.

छान मौजमजा लेख, आधी पाहिल्याचे स्मरते. तुम्ही नंतर दिलेल्या प्रतिसादावरून लेखाचा तुम्हाला अपेक्षित असा मतितार्थ कळाला, धंनजयनी केलेल्या निरीक्षणाशी सहमत, फक्त ख्रिस्ती आस्तिक माणसे किती गाढव (ओझे वाहाणारे) असतात असेच ह्यात दर्शवले आहे, जिवंतपणी परमेश्वराच्या (क्रूसाच्या) सानिध्यात कायम दु:खी असणारे असे ते आहेत.

आता अल्बममधे सर्व चित्रे घातली आहेत. कृपया कथेतील चित्रावर टिचकी मारावी.

चित्र ९ - शीळ घालत घालत भरभर पाऊल उचलत आपला कथानायक आता २ पठारांमधील एका भेगेपाशी येऊन पोचला आहे. अरे बापरे! ही भेग तर खूपच रूंद आहे. ही कशी ओलांडायची?

चित्र १० - अरे अरे हे काय प्रत्येकाने आपापल्या क्रूसचा पूलासारखा उपयोग करून भेग ओलांडायला सुरुवातही केली. अनेकजण पारही पोचले. पण हाय रे दैवा! आपल्या कथानायकाचा क्रूस थीटा पडतो आहे. कथानायक हताशपणे मटकन खाली बसला आहे.

म्हणजे क्रूसाशिवाय भेग ओलांडता येत नाही तर. उत्तम!

थोडक्यात, 'क्रूस नसणे' ही 'भेग न ओलांडण्या'करिता सबब/पळवाट (एक्स्क्यूझ) होऊ शकावी.

यात हताश होण्यासारखे काय आहे? आहे तेथेच बूड टेकून (सुखाने, कायमचे!) बसून राहिले तर? भेग कशाला ओलांडायची? मुळात, ओलांडायची आहे कोणाला?

कोण म्हणतो या ष्टोरीत "फील गुड फ्याक्टर" नाही म्हणून? द्या फेकून तो क्रूस बिनधास्तपणे, (ष्ट्र्याटेजिकली प्लेस्ड) भेगेत जाऊ द्या त्याला, नि मग बसा निवांतपणे आरामात. (किवा बागडा. किंवा काय हवे ते करा.) ज्यांना भेग ओलांडायची एवढी खाज आहे, ते बाळगतील ओझी. (बाळगू देत! त्यांची चिंता आपण का करावी?)

('तुझे आहे तुजपाशी, परि तू जागा विसरलाशी'? की 'ग़र फ़िर्दौस रूह-ए-ज़मीं अस्त, हामी अस्तो, हामी अस्तो, हामी अस्त'?)

माझ्यामते कसंही करुन तो क्रुस घेउनच प्रवास करायचा असेल पण आता त्या भेगेवरुन जाता येणार नाही अन हे ओझं कायमचं सुटलं या "सुटलेल्या" विचाराने तो बसलाय अन बघतोय की पुढची दरी कीती खोल आहे.

असो, उगा सार्‍या दुनीयेचे अर्थ लावत बसण्यात काय अर्थ आहे?

प्रत्येकाने स्वतःचाच क्रूस (की क्रॉस?) स्वतः दरी क्रॉस करण्यासाठी (की क्रूज करण्यासाठी?) वापरत बसणं हा मूर्खपणा झाला. मला वाटतं हे चित्र अमेरिकन लोकांनी काढलं असावं. (नुकतंच कुठेतरी इंटरनेटवरची ८५% पॉर्न अमेरिकेत तयार होते असं ऐकलं. तेव्हा ८५% यडपटपणाही अमेरिकेत तयार व्हायला काहीच हरकत नाही) कारण यात दोन गोष्टी दिसून येतात.
१. आत्यंतिक आत्मकेंद्री वृत्ती. मी, माझं, प्रत्येकाला स्वतःचं वगैरे वगैरे.
२. भांडवलशाही प्रवृत्ती. म्हणजे तुमच्या प्रत्येकाकडे स्वतःचा क्रूस असलाच पाहिजे. नाहीतर खड्ड्यात जाल. म्हणजे अ पासून ब पर्यंत हजार लोकांना जायचं असेल तर त्यासाठी हजार गाड्या धावल्या पाहिजेत.

त्यापेक्षा मी काय म्हणतो, की दोघातिघांत एक क्रूस वाटून घेतला तर काय हरकत आहे? म्हणजे ट्राफिकमध्ये हाय ऑक्युपन्सी लेन असते तसं. बाकीच्यांना बसू देत आपापल्या एकेकट्या गाडीत, ट्राफिक जाममध्ये अडकून. आपण मस्त रिकाम्या लेनमधून जोरात गाडी हाणावी.

किंवा भांडवलशाहीच्या टोकाला जायचं तर ज्याचा क्रूस लहान आहे त्याने इतरांबरोबर एक कंपनी काढून एक पूल बांधून ठेवायचा. क्रूस तुमचे आणि अक्कलहुशारी माझी असं म्हणून. आणि जाणाऱ्या प्रत्येकाला म्हणायचं द्या फेकून तुमचे क्रूस, आणि मस्त थोडेसा टोल देऊन देऊन या पुलावरून जा.

मग गर्दी संपली की आपण सगळे क्रूस पुन्हा गोळा करायचे, आणि पुढच्या भेगेपाशी जायचं. आता कोणाचकडे क्रूस नसतील. मग तर काय जन्माची ददात मिटली. कंपनीचा आयपीओ करायचा, शेअर विकून टाकायचे आणि मस्त कोणाच्यातरी खांद्यावरून जायचं.