..आयुष्याला मी सौख्याचा बाजार म्हणालो..

गब्बु माझे दोन्ही हात तोडुन टाकेल ना! :D

बाकी कवितेतली भावना ही दरवेळी वैयक्तीक असेलच असे नाही. एखाद्या विचाराचे ते अ‍ॅनालिसिस असु शकते.
संदीप खरे नामंजूर मधे

रोख पावती इथेच घ्यावी अन द्यावी
गगनाशी नेणे गार्‍हाणे नामंजूर

असे लिहितो तेव्हा जर त्याला कोणी काय हिंमतवान मनुष्य आहे असे समजले तर पुढे तोच कवी मी मोर्चा नेला नाही मधे

मी दगड होऊन थिजलो रस्त्याच्या बाजुस जेव्हा
तेव्हा मारायाला देखील मज कुणी उचलले नाही

असे अगदी कचखाऊ भ्याड मनोवृत्तीचे वर्णन करतो.
दोन्ही कविता वाचुन तो तसाच आहे असे समजणे ही चूक आहे.
त्या त्या वेळेला कवीची ती ती विचार करतानाची मनस्थिती असू शकते.

दुखाला दुख म्हणत नाही, वेदनेला बोलावताय, पराभवाला विजय समजताय

अहो दु:खाला दु:खच म्हणतोय उलट त्याला बरे करुन परत पाठवलेय.
वेदना आलीच आहे तिचा उपचार चालु आहे आणि पराभव अटळ दिसतोच आहे तेव्हा दरवेळी विजय मिळणारच असे काही नसते, कधी पराभव पत्करावा लागला तर सन्मानाने स्वीकारला तर काय हरकत आहे असा विचार मांडलाय.
आयुष्यात दरवेळेला ऊर फुटेस्तोवर संघर्ष करायलाच हवा असे काही नसते कधी कधी थोडा दृष्टीकोन बदलला तर जे आहे ते स्वीकारता येते अशी भूमिका मांडली आहे इथे.