'मानवी वर्तन आणि मेंदूविज्ञान' - सुबोध जावडेकर यांचे व्याख्यान

रोचक विषय. व्याख्यान ऐकायला आवडले असते, पण शक्य नाही. व्याख्यान झाल्यावर श्रोते ऐसीअक्षरेवर त्याची माहिती देतील व उद्बोधक चर्चा घडेल अशी आशा आहे.

अनपेक्षित गोष्टीची नोंद मेंदू सहसा घेतच नाही.

हे मात्र कळले/पटले नाही. उलट अनपेक्षित घटना माणसाला भविष्यातील तशाच स्वरूपाच्या घटनांकडे सावधपणे बघायला शिकवतात असे वाटते.

माणसाचं मन वाचणारं यंत्र भविष्यात बनवता येईल.

ही तर काहीजणांकरता फार महत्वाची बातमी ठरू शकते. मागे पाहिलेल्या एका टि. व्ही. शो मधे, एका बाईंची तक्रार होती, की पुस्तक वाचायला बेडवर बसले असता, चष्मा द्यायला, पंखा लावायला आणि नंतर पुस्तकाचा कंटाळा आला असता, टि. व्ही. लावायला, नोकराणीला बोलवायचे कष्ट होतात. माणसाचे मन वाचून त्यानुसार काम करणारे यंत्रमानव बनले, तर काय बहार येईल!

>> प्रामाणिक लोक सचोटीनं वागतात कारण लबाडीनं वागायचं त्यांच्या मनातच येत नाही. >>

हे पटले.
____
यावरून एक गोष्ट आठवली. एकदा एका विंचवाने एका माकडाला नदी पार करण्याची विनंती केली. मकड म्हणाले पण तू तर मला नांगी मारशील. विंचवाने ग्वाही दिली की तो नांगी मारणार नाही. पण नदीच्या मध्यात आल्यावरती मात्र विंचवाला रहावले नाही आणि त्याने नांगी मारलीच. मरता मरता माकड म्हणाले "अरेरे! मी तर मरणारच पण तू देखील मरणार" यावर विंचू म्हणाला "काय करू मित्रा माझा स्वभावच नांगी मारण्याचा, डंख करण्याचा."

तात्पर्य - स्वभावाला औषध नाही.
___
तद्वतच सज्जनांच्या स्वभावालाही औषध नाही हेच खरे.

सुबोध जावडेकर हे माझे मित्र असल्याने त्यांनी वरील प्रतिक्रियांना उत्तर म्हणून त्यांच्या होणार्‍या भाषणाचा सिनॉप्सिस पाठवला आहे. तो मी प्रतिसादात, त्यांच्या परवानगीने देत आहे.