कातरवेळ
शिवोऽहम्
सडा शिंपाया अंगणी
रहाटाची कुरकुर
निवणाऱ्या भुईवर
चंद्रकिरणांची जर
दार मिटल्या खोपटी
पिल्ले वासल्या चोचींची
धूरभरल्या खोलीत
रिती ओली बाळंतीण
गंध पुसट पुसट
खोल देवराईतले
तळी साचे कळशीच्या
शिळे पाणी उरलेले
मोहफुलांच्या पाकळ्या
कोण विखरून गेले
रुतलेली अंतरात
त्याच्या भासाची सावली
ज्योत होई वरखाली
चरचरे वात ओली
काजळीशी कंदिलाच्या
चाले पतंगाचे गूज
पाही कोसळती उल्का
रात्र मिट्ट अवसेची
मंतरल्या राऊळीची
घंटा दूर निनादत
छान
कातरता उतरली आहे