आपापले भोपळे

अनायसे पानगळीचा , भोपळ्यांचा ऋतू आलेलाच आहे, तर भोपळ्यांविषयी काही का लिहू नये .... तर हे माझे भोपळापुराण ..

"आपण जोवर खुद्द पालक बनत नाही तोवर आपण एक आदर्श पालकच असतो"

हे महामार्मिक वाक्य काही वर्षांपूर्वी वाचले आणि खुदकन हसूच फुटले होते. जिनियस लेखकांचे हेच तर असते ना, निरीक्षणाचे सारण जबरदस्त असतेच पण ते सारण चपखल शब्दांच्या खुसखुशीत batter (मराठी शब्द? लिपते?) मध्ये घोळवून सादर करण्याची अप्रतिम कलाही त्यांना साध्य असते. तर अशी काही नाती, असे काही किस्से सांगा पाहू ज्यांमध्ये वरील वाक्याचा मतितार्थ चपखल बसतो, फिट्ट बसतो.
.
मी सुरुवात करते. लहानपणापासून गणित विषयाची गोडी होती. म्हणजे १२ वी पर्यंत कोणत्याही विषयाच्या अभ्यासाचा कंटाळा आला कि 'विरंगुळा/एका पालट' म्हणून मी गणिताचे पुस्तक उघडे. बरं बी एस्सी पर्यंत या आवडीने शिखर गाठले व माझी खात्रीच झाली कि गणितात आपल्याला आपले करियरची ध्येय सापडणार. पण एम एस्सी मध्ये मात्र खर्याखुर्या गणिती डोहात नाकातोंडात पाणी जाऊन, दे माय धरणी ठाय गत झाली तेव्हा लक्षात आले, की एम एस्सी ला जाईपर्यंत(च!) आपण एक आदर्श गणिती (निदान विद्यार्थी) होतो. आणि हा माझा भ्रम तसाच राहणार होता.
.
हीच गोष्ट लग्नाची. लग्न होईपर्यंत मला स्वतः: आदर्श प्रेयसी बनू शकण्याची खात्री होती. का? मी तर रीडर्स डायजेस्टमधील, 'वैवाहिक सल्ले' मन लावून वाचले होते की. आपण रोमँटिक आहोत लडिवाळ, लाघवी आहोत याची मला १०१% खात्री होती. विवाहानंतर मात्र अपेक्षांच्या ओझ्यायाखाली लडिवाळपणाचा कस लागला. मनात तुम्ही लाख रोमँटिक असाल, पण ते शब्द-कृतीतून तुम्हाला सहजसुंदरतेने व्यक्त करता येते का ते ही समोरच्याचे लाख लिमिटेशन्स माफ करून? अंहं!! नाही जमत. मला वाटतं २५ वर्षे लागली मला ते शिकायला. असतात काहीजण ढ ;). जर लग्नच झाले नसते अथवा प्रेमातच पडले नसते तर आदर्श प्रेयसी बनू शकण्याच्या भ्रमाचा भोपळा (अगदी एक म्हातारी सहज मावेल इतका विशाल, ढब्बू भोपळा) कधी फुटलाच नसता.
.
सांगायचा मुद्दा हाच की जोवर खोल पाण्यात परीक्षा होता नाही तोवर प्रत्येकालाच वाटते की आपण निष्णात जलतरणपटू आहोत बरं का. पाण्याच्या मध्यात धापा लागून जीव घाबरा होतो तेव्हा तो निष्णातपणा क्षणात विरून जातो. तुमचे असे भ्रमाचे लहान मोठे भोपळे आहेत का? असतीलच. ते मांडा पाहू.
.