दरवेश्याने अस्वलाला जगायचा हक्क दिला.

लहान, कोत्या, खुज्या माणसांनी
तिचे तुकडे तुकडे पाडायचे ठरवले.
पहील्यांदा मोठ्ठा ढलपा, मग एक लचका,
मग करवरतीचा वार आणि हळूहळू नामशेष करण्याचे ठरविले.
सुरुवात कुठुन करायची यावर एकमत होत नव्हतं.
तिचा स्वाभिमान, तिची ओळख, तिचं मन की तिचा आत्मविश्वास
कुठुन कुरतडायच, कुठे वार करायचा.
कसं खणायचं, कापायचं, तोडायचं, मोडायचं, कुस्करायचं, चोळामोळा करायचा.
ल्गाम तर घातलाच पाहीजे असं कसं!!
नामशेष तर झालीच पाहीजे.
.
.
.
अगं थांब जरा, कुठे धावतेस, कशाला मनातलं बोलतेस
कशाला खातेस-पीतेस-लेवतेस-बोलतेस-व्यक्त होतेस
खरं तर कशाला जगतेस?
दबून रहा, अपमान गिळ, सोस, आनंद लपव
मुकी हो, अदृष्य हो, आकुंचन पाव, ऊठ तुझी जागा त्यांना दे,
विरुन जा, विटुन जा, मरुन जा
मर!! मर!! मर!!
.
.

मग तू त्यागाची मूर्ती बनशील,
देवघरातील देवी आणि अनंतकाळची माता बनशील,
मग तेच तुला पूजतील, प्रसाद दाखवतील,
तेच तुझं माफक कौतुक करतील
मग तू खूष व्हायचस, तुला खिडकीभर आभाळ दिलं त्यांनी
तुला कोपऱ्यात का होइना झाडूपाशी जागा दिली
गिळायला २ तुकडे फेकले, ल्यायला दिलं,
डोक्यावरती छप्पर दिलं, गळ्यात एक डोरलं दिलं.
दरवेश्याने अस्वलाला जगायचा हक्क दिला.