केशर

सन्ध्यारागे विलीयन्ते
दूरस्थाः सर्वे दीपकाः ।
हृदन्तर्नभसो मध्ये
शनैः शनैर् नादः स्फुरन् ॥

पूर्वं बद्धः कपोतः सः
पञ्जरे स्वपक्षेष्विव ।
अद्य मुक्तो नभोमार्गे
कालपाशान् सोऽतीत्य हि ॥

न तस्यास्ति च दिक्पार:
कालस्य बन्धो नास्ति हि ।
एकमेव नभस्तस्य
पुनः पक्षयोः स्पन्दते ॥

रोमरोमसु तस्यैव
अनाहतोऽयं निःस्वनः ।
न श्रूयते बहिः किञ्चित्
अन्तरे तत् प्रादुरभूत् ॥

केसरारुणमेवास्ति
तस्य पक्षयोः पिच्छमेव ।
शनैस्तदेव सन्ध्यायाम्
व्योम्नि तमसा लीयते ॥

स सन्ध्यया परं याति
निर्भयः स व्योमं लङ्घति ।
पश्चात् तमः प्रसर्पद् हि
तस्य पन्थानं रोधति ॥

किन्तु यत्र तमो गाढं
तत्रैव मार्गे दीप्यते ।
कपोतस्यैकमेव तु
एकः पक्षोऽयमग्निमान् ॥

सा न तस्यास्ति सन्ध्या हि
यत्र भानुरधो याति ।
चित्तं सीमां विहायैव
व्योम्नि पक्षीवद् धावति ॥

स केसरकणैः पूर्णः
हृदि नादं वहन्नेव ।
अदृश्यदिशि पन्थानम्
अन्विष्यन्नभ्यगच्छत् ॥

तमः पश्चादभूत्तस्य
केसरं शनकैर्लीयते ।
किन्तु पक्षयोस्तस्य हि
केवलं प्रभा तिष्ठति ॥