माझ्या जुन्या पावसाळी कवितांच्या व‌हीची शेकोटी केलीय‌
ब‌घा कशी रसरसून पेटलीय !
पण ना धग
ना धूर
मग
कुठले माझ्या डोळ्यात पाणी ?
|
|
\/
मग
कुठली पाण्याची वाफ?
|
|
\/
मग
कुठले वाफेचे ढग?
|
|
\/
मग
कुठला ढगातून पाऊस?
|
|
\/
मग

धगधगे कोटी सूर्यांचे
स्थंडिल अह‌र्निश‌ जेथे
ल‌वथ‌व‌त्या चैत‌न्याचे
का बीज‌ जन्मते तेथे ?

अणुगर्भ उक‌लुनी बघता
जी अवघड कोडी सुटती
त्या पल्याड पाहू जाता
का शून्य येतसे हाती ?

का अंत असे ज्ञेयाला ?
का ज्ञान तोकडे ठरते?
का सीमा अज्ञेयाची,
अज्ञात प्रदेशी वसते ?

शब्दांचे इमले रचता
रचता मी इथवर आलो
पण वीट वीट कोसळता
नि:शब्द, खोल मी उरलो

त्यावेळी जखमी अवघे
भवताल सोबती होते
विझत्या शब्दांच्या संगे
झिन झनन निनादत होते

शब्दांच्या विझत्या ज्योती
उतरती गडद डोहात
तरि नाद कुठुन हे येती
जणु पैंजण रुणझुणतात

-मी काठावर, की मीच खोल डोहात?
-की रुणझुणतो मी, पैंजण होऊन त्यात?

मधुचंद्राची रात सावळी
मधुघटांनी भरली चोळी
नाभीवर मेहेंदीची नक्षी
नितळ नितंब हळवी योनी ||1||

हात घालता तू पदराला
सरसर काटा अंगावर फुलला
स्तन अग्रांना लाली चढली
स्तनपुष्पेही रोमांचित झाली ||2||

वक्ष्य पकडिता तू मागूनी
लिंग टोचते भाला होऊनी
गात्रे सारी जाती गळूनी
योनी न्हाहते मधुरस स्त्रवूनी ||3||

लिंग चळवळे असे सळसळे
मुखात घेऊनी जीभ वळवळे
शिश्नटोपीचे चूषण करता
वीर्यरस तो हळूच पाघळे ||4||

योनी अग्नि आता पिसाटे
वक्ष्यफुलांची कुस्करून देठे
मदनमणी तो चुरडून टाके
लिंगही आता तोडून ताटे ||5||